Vriendje
Ik heb
een innig vriendje
Hij is altijd bij mij
Hij heeft
geen gek gezicht
noch rare kuren
geen oud
versleten lijf
Hij is alleen
een lach
een zacht gemoed
begripvol steeds
en blij
In mijn gedachten
waar ik ook ga
hij is er altijd bij
Floreanne
'Sch' .... van schaap?.... van schap?
De sleutel is ‘sch’
de ‘sch’ van schade
van schroom en schuld
van schaamte en schrik
Het is tijd
om ten gronde een
verbod op te leggen
aan schromelijk verdriet
en schadelijke angst
aan schaamteloze woede
en schrikkende vlucht
Geen schuwe zoenoffers
Geen scheve schaats
Die ‘sch’ voorbij
zal ik schaamteloos
schitteren en schateren
schoon schip maken
en uitkomen voor
mijn schoonheid
schrijven als een
scharlaken schreeuw
Mag ik dan
als de aarde toch schudt
bij jou schurken en schuilen?
Floreanne
Verzoenen
Een verdriet zo sterk
dat woorden verdampen
snoert me dicht
verdrukt uit mijn
vervreemde ziel
van alle licht ontdaan
Mijn keel verkrampt
als haar stem stottert
en onhoorbaar duikt in
de adem van de nacht
Het beeld dat opdoemt
verkilt zich ijzig
en verwatert
tegen de spiegel
van tranen
uitvergroot tegen
de hoopvolle kier
schaars licht
Spreek dan toch
in deze donkerte
al blijft er schijnbaar
weinig hoop op herstel
op wat leven van jou
een zacht woord
enkele letters
een teken om te lezen
Zo bedel ik
en vraag je
om een gift
enig begrijpen
een klank
een geur
een aai
Het maakt niet uit
maar laat het
in liefde herleven
Floreanne
De vraag
Waarom zo vraag ik me
mag ik niet in jouw huis
en wordt de tafel niet gedekt
Welke angst houdt je ver
van verlicht genieten
van een aai en een lach
Steeds vlucht je
terug naar af
benepen vechtend
tegen het spook
dat jij ziet
maar nergens is
terwijl je toch bent
van mijn bloed
mijn naakte lijf
je heeft gedragen
er nooit een hand
tegen je geheven werd
ik ter beschikking ben
op een vingerknip reageer
en bij je kom op vraag
om het gebroken zweet
van je voorhoofd te wissen
om zacht te fluisteren
om je te koesteren
om van je te houden
Floreanne
Wil je even fluisteren
Spijtig voor de stilte
nu er verbouwd wordt
aan de muur van rust
De deur op een kier
leek open maar
er waaide slechts
een lichte wind
En de hoop sloeg dicht
in jouw koele armen
Opnieuw vlij ik me dus
op die warme heuvel
mijn herkenbare plaats
in de luie middagzon
naast de bosrijke weg
waarlangs de stoet gaat
Zacht op de gladde steen
kijk ik naar de mensen
hoor en voel hun gedachten
Daar tel ik de passen en luister
naar het ruisen van hun gewaden
Het is een heen en weer
van dagen die voorbij trekken
Hun geroezemoes is al te luid
De kinderen kan ik velen
hun lach hun dol gepraat
maar verder mag het blijven
stil en traag
terwijl ik heen ga
naar de schaduw in de grot
een flirt slechts met het echte
Even maar en dan
ben ik weer weg
Floreanne
Jubilate
Voor jou
plant ik een bloem
in mijn hart
Een verrassende zoen
die vriendschap
met liefde verwart
vloog door de dag
Mijn hart duwt zo licht
en zo zonnig
Het huppelt verdwaasd
in mijn borst
Jouw gedicht
kan ik zo
niet bedenken
Het verdwijnt
als een zucht in mijn lach
Dus geef ik een ode
ten beste aan pan,
fluit en lier
Ik jubel en dans
zo van plezier
mijn ziel leeft
in weelde is
mateloos beroerd
haar vuur lucht me op
daar loop ik en
ga ik en leef
vers zuurstof
ik zweef
Floreanne
Het huis
Ik vraag permissie
om te dromen
heel ongeremd
te fantaseren
over dat huis
aan de zee
met honderd boeken
groen en bergen
een tafel en pc
Er zal een keuken
zijn een badkamer
met kleine plee
een zalig bed
om me te vleien
na een wandeling
met twee
Ik vraag permissie
om te dromen
en niet meer
los te laten
wat je me belooft
aan water strand
en ….
ga je mee?
Floreanne
Nu pas
En dan wil ik iets roepen
Zoals… waarom ben je zo ziek?
Gillen zou ik kunnen doen
Ik wil dit niet!
Maar in mijn doffe lot
komt het binnen
de dood en het verdriet
Geen rust is me gegund
steeds opdrachten te vervullen
Ik heb je echt
te laat leren kennen
De jaren zestig zijn voorbij
en zo ben je nog
een schaduw
van toen
Maar nu pas
ben je jezelf
en je roept
naar mij
Floreanne
Soms
Heb je ook soms het gevoel
iets onnoembaars
van je af te moeten snikken
Het drukt en weegt
ongrijpbaar
gaat het heel je hoofd verzwaren
Heb jij ook soms het idee
dat vriendschap
slechts zalft op veel te harde grond
Het komt en gaat
maar telkens weer
laat de lach jou in de steek
Heb jij ook soms dat genot
van onverbloemd
verrast zijn door een kind
Het heft en tilt op
onverstaanbaar
klaart het uit in je verrukte ziel
alsof het nooit nacht is geweest
en morgen alles in orde zal zijn
Floreanne
Nauwelijks
Daar stapt ze
uit het huis
de zolderkamers
met haar rommel
achterlatend
aan de overloop
door de gang
de trap naar de deur
Nog roept de moeder na
Waar ga je heen?
Maar ze luistert niet
Wat ze zoekt
was ooit maar is
niet hier
dus gaat ze
zegt nauwelijks adieu
Floreanne