moeziek
Gras is groener nu
warme regen eenzaam huilt
en jij niet meer bent
En blauw pijnt de zon
bij ’t wiegen van mijn droom
als jij zwijgt als dood
Mijn blik wijds vergaan
de ogen wild verslagen
keer ik weer naar huis
Floreanne
Ik weet niet of je me kent
Ik weet niet of je mij kent
Ik kan aardappelen koken
en ramen lappen
Ik kan auto rijden en
witte hemden strijken
Ik kan ramen verven en
kelders poetsen
Ik kan bedden maken en
vloeren boenen
Ik weet niet of je me kent
Ik kan brieven typen en
hagen knippen
Ik kan zacht praten en
roepen als het brandt
Ik kan beleefd
groeten naar de buren
Ik weet niet of je me kent
Ik ga werken en
ontsmet wonden
Ik kan de kalk uit het bad
verwijderen en blij
gezind blijven
Ik ontvang rijkelijk familie
jouw vrienden amuseer ik
Ik weet niet of je me kent
Ik heb niets gevraagd
Maar heb je me ooit iets
gegeven?
Floreanne
Vraagje?!
Wat kijk je liefje?
Je ogen vallen toe!
Wat zoek je liefje?
Je handen voelen moe!
Wat wil je liefje?
Je kussen zweven licht!
Wat proef je liefje?
Het zoet is al verdicht!
Floreanne
Oude ogen
Er woei een droeve wind
door het laatste uur
De sneeuw speelde
wispelturig golf
met het zachte straatlicht
dat aan de andere kant
nog enkel eenzaam was
Gedachten aan oude bergen
namen haar ziel met zich mee
Nauwelijks was er een woord
dat overbleef of het huilde
te lang gewacht
op wat nooit komen zou
Een vreemd getrokken leegte
brak haar ogen
Ze praatten verder
de mensen rond de tafel
Zij tuurde door het raam
en wilde weg
hier vandaan
naar hoogten wijds verlangd
Zij luisterde niet meer
de stemmen waren al
te stil te ver weg
Floreanne
Vervelende vlieg
Er zit een vlieg in mijn keuken
Ze plaagt me in mijn bord
Ze snelt van hot naar haar
Ik mep en veeg en klop
Ze laat zich niet verrassen
en laat mij ook niet los
Er vliegt een vlieg door mijn keuken
Ze speelt arrogant met mijn haar
Ze proeft ongegeneerd van mijn eten
en botst ongekwetst tegen het raam
Ze test me ongeweten
Er zoemt een vlieg in mijn keuken
Dat beest dat moet er aan
Ik verdraag geen bloed noch vegen
dus open ik dociel het raam
Ik zwiep met armen en met benen
Ik maan haar vriendelijk aan
Er vloog een vlieg in mijn keuken
bevrijd gevlucht door het open raam
volgt ze gelukkig een nieuwe baan
Floreanne
het 'stokje'
Ik heb 'het stokje' doorgekregen van Michelly, met de vraag even op 'papier' te zetten wat ik nog zou willen doen vóór ik het tijdelijke met het eeuwige ruil. Wat een vraag! Ik voel me een beetje gepushed om hierop te antwoorden terwijl ik lig te peinzen wat dat wel zou kunnen zijn. Ik heb geen materiële ambities. Ik moet niet noodzakelijk de halve wereld rondgereisd hebben om me gelukkig te voelen. Ik wil niet perse iets groots doen... Gewoon de essentie kunnen overhouden tot het einde. Gezond blijven, een dak boven mijn hoofd, gezonde lucht en eten en drinken, een beetje groen... Dat mijn zoon gezond blijft en gelukkig wordt... Maar dat zijn wensen geen dingen die ik wil doen. Wat wil ik nog doen? Toch een poging... niet noodzakelijk in volgorde van belangrijkheid:
- Mijn huidig werk in tevredenheid afsluiten.
- Mijn liefde mogen geven aan iemand die ook van mij houdt en waarbij ik liefdevol mag thuis komen zodat we niet eenzaam hoeven te sterven.
- Nog één keer een relatief hoge berg beklimmen om het panorama van besneeuwde bergtoppen, zoals dat ergens ver weg in mijn herinnering zit, nog eens aan den lijve te ondervinden.
- Mijn ultieme gedicht schrijven... dat waarvan ik denk ok, dat was meer dan goed nu hoeft er niet meer 'gezocht' te worden.
- Een groot feest (of verschillende kleintjes) geven om al de mensen die me nauw aan het hart liggen eens samen te krijgen...
- Eens helemaal alleen, voor onbeperkte tijd (tot ik het niet meer kan houden en toch een onbedaarlijke zin heb om terug te komen) in retraite gaan met een stapel boeken, mijn pc, mijn vulpen en schrijfpapier in een gezellig huisje aan het water in de natuur om het kluizenaarschap tot op het bot te beleven en dan te voelen wat het met me doet en wat dat eventueel aan schrijfsels oplevert....
Oeps, misschien is er toch méér dat ik wil dan ik zelf dacht!
Floreanne
Hortensia
Ze komen me tegemoet
als oude geuren
vochtig fris
in ‘t zomers avondlicht
herkenbaar en vertrouwd
Nog net kan ik
de laatste woorden
leggen op hun blad
Daar staan ze
weelderig wit
in bolle wolken
te stralen en tonen fier
overweldigend bloemig
meer dan hun blad
hun hele buiken blaadjes
in statig struikse pronk
Tweekleurig ongegeneerd
roze en blauw gebald
zijn mijn hortensia’s
verwend in regen
en eerlijke warmte
zonnig gevlamd
gekoesterd en gevormd
aanwezig present
Wat betekent een liefdeslied
als ik tomeloos
van jullie houd
mijn bonte bende
bollig en rond
en stoer gebladerd
Ik ben hier
en jullie daar
Wij zijn
slechts simpel
Floreanne
Zonder pijnstiller
Blauw en rood
kleurt de nacht
traag weent
het doffe licht
zijn laatste sluier
en valt over de stille
ogen van de dag
het glas is leeg
nog twijfelt
de ingehouden stap
en zonder kussen
voelt de laatste steun
te oud te kil te hard
nergens fluistert
een bekende mond
in het veilige bed
daar ontbreken
witte lakens
nauwelijks beweegt
zacht vloeiend
een vragend hart
Floreanne
Springend hart
Onverwacht
Een stem als zoete kussen
en warme bliksemschichten
verrassend in een blauwe lucht
Woorden als snelle duiven
met zilveren vleugels
in scherende vlucht
Zinnen die me grepen
en mij gewillig meenamen
als een traag mes in zacht biscuit
Ik keek of jij keek
ik voelde of jij voelde
en genoot ongeremd van
een lik van zoet slagroom
Ik wist het weer
ik heb een hart dat springen kan
zoals een vrucht in moeders schoot
En soms dan springt het ook
zoals vandaag toen even maar
de tijd stil stond en die trein
nooit had moeten stoppen
Floreanne
een kruisje moeder?
Je ogen zijn
weer groter
dan je mond
zei de moeder
en in het liedje
was de deur
veel groter
dan het huis
de avond sloeg
een kruisje
op haar voorhoofd
het antwoord kwam
al stil en zacht
maar niemand
die het hoorde
voor ze het wist
was het al nacht
Floreanne