Archief

‘s Zaterdags sta ik fris op, klaar voor een goed gevulde dag waar alle activiteiten, indien ze lopen zoals gepland, prima in elkaar zullen passen. Ik dus naar de krantenwinkel en de bakker, naar mijn moeder voor haar boodschappenlijstje, …. Daar belt mijn zoon op de gsm: “Mama, ik geloof dat die mannen met de wasmachine hier geweest zijn…. Maar ik lag nog in mijn bed en eer ik besefte dat jij er niet was en ik uit mijn bed kwam waren ze al terug vertrokken”. Het was nog maar 10 uur, dus niet binnen de voorgestelde uren. Ik zucht: “Het zal toch niet waar zijn zeker? Gaat dat weer niet lukken vandaag?” Ik rij ontmoedigd terug naar huis. Wat gedaan? Toch boodschappen doen met het gevaar dat ze misschien weer terug komen zonder dat ik er ben, of wachten en niets buitenshuis doen tot 14 u. Ik kies voor het laatste, maar niet echt met mijn zin, want daar gaat mijn 'goede planning'. Gelukkig komt mijn zus binnen. Haar peptalk samen met een vers bakje koffie troosten me. “Ze komen wel terug. Dat kunnen ze toch niet maken”. En gelukkig, inderdaad, om 12.10 u staat een vriendelijke meneer met een spiksplinternieuw pareltje van een wasmachine voor de deur. Het ding is zwaar, hij plaatst het toch zonder problemen op de juiste plaats. De oude wasmachine gaat in de vrachtwagen. Hij legt me alles prima uit en start het installatieprogramma. Nadien zal ik het helemaal zonder problemen, want deze machine is echt van een veel degelijker merk dan mijn vorige, in gebruik kunnen nemen. … Dan vraagt hij de contante betaling. Ik zeg dat dit een 'voorspeld' probleem is... zie mijn bewust telefoontje... omdat ik slechts sinds de avond voordien, na het sluitingsuur van de bank, wist dat ze vandaag zouden leveren en dat op zaterdagvoormiddag de bank ook niet open is. Via de muur? Neen zo’n hoog bedrag kan ik niet afhalen met de bankkaart. Maar ik wil het wel onmiddellijk overschrijven via PC-banking, als hij het goed vindt. Neen, hij vindt dat niet goed. Dan moet hij even naar het secretariaat bellen omdat ik blijkbaar de eerste klant ben die hier van de gewoontenorm afwijkt. Ik ben weer verrast dat overschrijven niet kan, maar ja …. Aan de telefoon krijgt hij toestemming dat ik maandag mag gaan betalen. Geen probleem dus…. Iedereen tevreden…. Wordt vervolgd.

Ik bleef met een opgekropte boosheid zitten. Mijn zoon zei: “Mama je laat je weer doen”.  Ik belde mijn beste kameraad, die al heel zijn leven onderneemt en het klappen van de zweep kent, om hem raad te vragen. Hij merkte dadelijk dat ik niet mijn beste dag had en adviseerde me direct te telefoneren naar de ‘baas’. Ik zei dat zoiets niet mijn ding is, dat ik echt geen goede ben in het assertief opkomen voor mezelf in zulke situatie! Ik laat me immers nog al eens onder de tafel babbelen, ik ga af als een gieter, ik laat me doen, ik betaal nog voor ik het goed in handen heb….. Hij bleef geduldig. Weet je wat je doet? Je moet je sterkste wapen uit de kast halen. Schrijf die man een brief! Aan een ouderwetse brief had ik nog niet gedacht maar hij had een punt en ik kroop dus in de pen. Het vloeide er als een lopend vuurtje uit. Mijn zoon zag me bezig en las mee over mijn schouder. Zijn vriendin, die wat van bin normen kent, gaf tenslotte nog wat lay-out aanwijzingen… want het was eeuwen geleden dat ik nog zo’n ‘officiële’ brief had geschreven. Ze waren geamuseerd fier op me. En het voelde juist aan, want ik had mijn oprecht ei zeer beleefd op papier gelegd. Om, zoals mijn kameraad zei, niet onnodig met die negatieve gevoelens te blijven zitten, schreef ik gewoon wat er gebeurd was, wat me hinderde en wat ik wenste.  De brief ging nog dezelfde avond met prior in de bus. Ik vond dat ik gedaan had wat ik moest doen. Ik sliep vrij rustig de volgende nachten. ….

Die vrijdagmorgen wou ik strijken. Maar oeps, mijn strijkijzer stond in een plas water. Toen ik het optilde druppelde langs alle kanten vocht uit de aansluiting met de elektrische draad, uit de stoomgaatjes, uit het handvat… neen, dit was een perte totale. Niets aan te doen en zelfs levensgevaarlijk om de stekker in te steken. Dus na mijn werk vloog ik weer naar de elektro zaak. In dit geval een andere dan die van mijn wasmachine… het vertrouwen was immers een beetje zoek. In een snelvaart vond ik wat ik zocht. Bij mijn thuiskomst meldde mijn zoon dat ze gebeld hadden voor de wasmachine en om 17.30 u zouden terugbellen. Hij kon ze immers niet helpen met een afspraak. Aha er kwam vooruitgang in de zaak. Inderdaad klokslag het afgesproken uur rinkelde de telefoon. De volgende dag, zaterdag, zouden ze leveren, tussen 12 u en 14 u. Prima, dan kon ik in de voormiddag nog werken en boodschappen doen en kon mijn afspraak voor de verhuis van mijn bureau in de namiddag ook nog doorgaan. Daarna zou ik weer gewoon thuis kunnen wassen én strijken. So far so good.  …. Wordt vervolgd.

Ik zag je

om de hoek komen

Je keek in mijn richting

Ik verheugde me

Je kwam dichterbij

Ik was gewoon erg blij

Mijn hart sloeg even extra

een warm sprongetje van vreugde

Ik zei vriendelijk: “Goede middag!”

Beleefd knikte je

en antwoordde: “Jij ook.”

Ik glimlachte geroerd

Je ogen keken ver

Ik lachte uitdrukkelijk

in de hoop die vreemde glans te doorbreken

Je sprak beleefd: “Hoe maak je het?”

Je woorden waren afgemeten

Wat was echt?

Enthousiast hief ik mijn rechterarm

in de richting van je schouder

Je kuchte slechts even

De arm stokte

Je draaide een stap in spiegelbeeld

naar mijn linkerzijde toe

Ik nam mijn handtas

in de andere hand

mijn arm niet in verlegenheid brengend

“Het is mooi weer, niet?”

“En hoe maak jij het?”

In een fractie van een seconde

brak daar een snaar

Floreanne

Zo schrijft hij

schuw in woorden

en noemt wat

slechts in schroom

benoemd kan zijn

de namen van

het onberoerbare

in de plooien van de huid

Daar geef ik terug

het verhaal dat diep in mij

zijn denken kan ontroeren

om samen een te zijn

te spreken zonder woorden

En kan ik mijn vervoering kwijt

ik les de dorst met duizend tranen

en blijf heel dicht slechts luisteren

ontelbaar hemels zonder meer

terwijl mijn mond blijft fluisteren

Floreanne 

Zoals al eerder ondervonden en gezegd, heb ik iets met ‘strijken op een zondagvoormiddag’. Het is een ongelooflijk rustgevende bezigheid, die ongewild mijn creatieve hersenen opent en prikkelend werkt op nieuwe ideeën. Dit keer ging het over mijn volgende vorming, die ik mag geven aan leerkrachten. Leerkrachten zijn, dat is geweten, een moeilijk publiek voor vormers. Zij zijn het gewoon vooraan te staan en zelf anderen te ‘vormen’ dus kijken ze kritisch naar de persoon die even hun rol inneemt. Als ‘luisteraars’ gedragen ze zich vaak even ontoegankelijk, wispelturig en impulsief als hun eigen leerlingen. Als connaisseurs van observeren, evalueren en rapporteren zien ze elke didactische fout. Ze kennen de kneepjes van het vak en zijn dan ook zeer alert op je vaardigheden als ‘lesgever’. Leerkrachten iets diets maken vraagt dan ook supervaardigheden om hen te boeien en te begeesteren. Zo sterk gedreven moet je zijn dat ze vergeten dat zij leerling en jij leermeester bent op dat ogenblik. Ik was dus al strijkend over de t-shirts, hemden en broeken, aan het broeden op een goede aanloop, een motiverende rode draad doorheen mijn verhaal van straks. Daar kwam ik op de polemiek van kiezen tussen einddoelen en ontwikkelingsdoelen. Op de vraag: "Waar kijk je naar als je iets wil weten over de kinderen" en "Wat zal je drijven om hen zorg te bieden?". Wil je weten wie ze zijn en wat ze kunnen of wil je achterhalen wat ze nodig hebben en wat je voor hen kan betekenen? Tijdens het strijken wil ik steeds beter doen, alweer een steen verleggen… en beschouw ik vrijelijk het leven zoals het zich aan mij voordoet. ‘Laat me niet zoals ik ben’ schoot door mijn hoofd en het gold de kinderen, de leerkrachten en mezelf.

Floreanne

Daar vroeg je nog
of ik emoties had
de vraag hing

maar jij ging

Wellicht was het een

reactie van de slak

het oog dat flitsend

terugtrok bij het

voelen aan zijn kas

Dan merk je wel

hoe zeer dat pijnlijk stil

in ’t hart verstoten

wat meer of minder

aanwezig was

nog blijft bij mij

ik zoals ik was

Want alles gaat veranderen
in stilte weggestopt
gaan meer gevoelens storen
toonbaar zal 'k ze vervangen
en kijk en luister

hier en nu en

wil niets meer verlangen

Floreanne

Het voorbije jaar... maar nog eens speciaal deze week en de laatste dagen vragen alweer een persoonlijke aanpassing, een flexibele ommezwaai in mijn automatismen. Op het werk zijn we verhuisd en ik heb - vandaag nog wel en hij is cool, flashy, geluidloos, soepel, blits - een nieuwe auto gekocht. Afscheid nemen van oude vertrouwde dingen en afstand doen van gewoonten, van emoties en dingen die goed voor me geweest zijn. Het lijkt een rode draad te zijn in het voorbije jaar. Ik heb het er niet gemakkelijk mee. Is dat omdat ik ouder word of omdat ik me te zeer hecht. 'k Zal er nog maar eens over nadenken terwijl ik dat allemaal voel wringen in mijn lijf en gevoelens. Alles wordt nieuw terwijl ik hunker naar stabiele veiligheid en rust. Nog even?

Floreanne