Archief

Het gras is gemaaid. De bieslook staat bijzonder fris. De nieuwe peterselie is geplant op vier te testen plaatsen. Het zonnetje schijnt over het land en de haag staat groen te pronken. Het acht uren durend gevecht, nodig om de notelaar te snoeien is geleverd. Onder het afdakje ligt een stapeltje hout voor een komende winter. Laat de paasklokken nu maar komen.

Nu staat hij

daar ontdaan

in ‘t kaal verlies

van schoonheid en

van brede takken

als een man

uit zijn doen

die pas geknipt

het werk ziet

van zijn wilde kapper

Ik geef het toe

ik kan slechts stil

een beetje treuren

Maar ja, ‘t ging

om de wil

van strikte buren

Ze zullen

hoop ik dan

tenslotte

niet meer zeuren.

Floreanne

Innigheid zonder lust, je wordt er gek van als het bestáát!

Deze zin pik ik van Hugo Camps, vandaag in de morgen. Dat deze quote van Hugo komt verblijdt me. Hij verzacht en kijkt blijkbaar verder dan vroeger, niet meer alleen vanaf de cafétoog naar mannen en sport, maar ook naar moeders. Fijn om dat te weten…

Het is waar, echter… Ik ben er naar op zoek en ik word dáár gek van. Ik weet dat het bestaat, maar ontmoet het slechts in zijn meest vluchtige vorm, met kleine iele hapjes, als een verdampend gas. Als een luchtig geparfumeerd aroma in de smog van het luchtvervuilde leven. Er is nog te veel stikstof, zwavel en fijn stof aanwezig in mijn onmiddellijke buurt en ik snak zo naar zuurstof, … die zich hopelijk nooit omzet in koolstofmonoxide…

Floreanne

Ik huiverde bij het lezen van zijn koele antwoord op mijn brief.

Alsof een ijzige poolwind over mijn ruggengraat rimpelde.

Hoe kon ik houden van deze man met zoveel bevroren emoties?

Een zwart gat in een verloren ziel was het,

een zoomlens die te kort kwam maar waarin je niet kon kijken,

een spiegelende zonnebril waarin reflecterend enkel je eigen beeld weerkaatste.

Mocht ik raken aan deze kwetsbare maar schitterende zeepbel?

Hoe kon ik oogcontact krijgen met deze zacht aanvoelende kikker?

Wanneer zou hij veranderen in een prins?

Kussen hielp niet meer…. !

Floreanne

Ik zag vandaag een fotoreportage over een reis van vrienden naar een vakantiebestemming. Het viel me op hoe de persoon achter de camera zichzelf liet kennen in de beelden die hij schoot en monteerde.

Uit het afgewerkt product blijkt wat hij belangrijk vindt en wat niet. De manier waarop voorwerpen, kunst, bloemen, gebeurtenissen, landschappen en tuinen, gebouwen en personen in beeld komen, vertelt een verhaal. Nog meer valt op waar de voorkeur van de fotograaf naartoe gaat en waar niet. De confrontatie met een realiteit, waarbij de emoties van de fotograaf duidelijk spreken.... 

De foto's waren een mediator voor de roerselen van je ziel.  Ik herkende je onmiddellijk zoals je bent en denkt over de dingen en de personen die in de aandacht gebracht werden. Ik zag wie close-up kwam, wie lachte en huilde, wie er mooi op stond en wie niet. Het was duidelijk hoe je voelde over de aanwezigen en over zij die nergens in beeld kwamen... ik merkte waar je liefde wel en vooral niet was.

Floreanne

Daar sluip je lief

gewenst naar binnen

roept me tot leven

om stil te verzachten

Als een kat kom je

rustig nestelen en

koester ik in gedachten

die flitsen herinnering

Pertinent aanwezig

verroer je weer mijn zinnen

Echter wreed

blijf je afwezig

ver weg in realiteit

Zo komt het dat ik

blijf beminnen in

eenzame virtualiteit

Floreanne

Woensdagavond, ik ben net terug van mijn werk als de telefoon gaat. “Het is hier K. van de X&X. Ik heb van mijnheer S., onze directeur, een brief gekregen die u geschreven hebt. Ik ben de verkoper bij wie u een wasmachine besteld hebt, maar blijkbaar is er iets fout gelopen. Kan ik u misschien helpen? …..

Ik doe hem het hele verhaal….

Hij is zeer luisterbereid en vriendelijk.

Hij zal voor mij de hersteldienst ook afbellen. Daar moet ik me niets meer van aantrekken.

Ik vraag of ik Mijnheer R. zijn ‘boekje’ moet terugbrengen?

Neen hoor, dat zal hij zelf wel komen afhalen als hij in de buurt is!

Floreanne

Maandagavond na 17 uur gaat de telefoon. Mijnheer R., die mijn machine geleverd heeft, is verwonderd dat ik nog niet betaald heb. Ik had dat toch beloofd aan hem, hij moet zich verantwoorden als ik niet betaal, ik heb toch al een tegemoetkoming gekregen…. Ik zeg aan mijnheer R. dat het me spijt als hij in moeilijkheden komt, maar dat ik die morgen in de zaak geweest ben, maar niet betaald heb omdat de machine niet werkt. Hij informeert naar wat er dan gebeurd is en ik leg hem alles uit zoals het verlopen is. Hij is verwonderd over dit verhaal, geeft toe dat ik niet kan tevreden zijn en begrijpt dat ik niet betaald heb. Hij meent dat de machine zal moeten vervangen worden. Ik hoor hem ondertussen praten met een andere man die hij blijkbaar moet consulteren voor hij iets mag toezeggen. Ze zeggen uiteindelijk dat ze niet gaan wachten op de hersteldienst maar dat ik een andere machine krijg. Ik hoor de man op de achtergrond zeggen…. “De enige machine die we nog in stock hebben is de wasmachine uit de toonzaal”… Maar dat zegt mijnheer R. niet aan de telefoon. Ik vraag me in stilte af of ik daar moet achter vragen of ik riskeer een beschadigde machine te krijgen of ik dat moet aannemen of weigeren of… Ze vragen of het goed is dat ze de volgende avond een nieuwe machine brengen ter vervanging… Ik ben al heel tevreden dat ik geen veertien dagen moet wachten. Ik zeg dat ik blij ben als dat zou lukken.

Mijnheer R. komt de dag nadien om 17.15 u. Hij vervangt de machines en zet alles in gereedheid. Hij opent de deur om de handleiding uit de trommel te halen. Hij demonstreert de knoppen en wil de nieuwe machine opstarten. Maar plots zijn er geen lichtjes meer op de display! Mijnheer R. kijkt op. Tiens, wat is dat? Hij steekt de stekker in het andere stopcontact,… nog geen stroom. Ik zeg: “ Dit kan toch niet waar zijn! Nu geloof ik echt dat het in mijn huis spookt”. Mijnheer R. blijft rustig. Hij haalt een stroommeter uit zijn camionette. Tweehonderd twintig in beide stopcontacten blijkt in orde te zijn. We kijken beide verdwaasd naar de machine. Wat gebeurt er hier?

Dan duwt Mijnheer R. per toeval nog eens tegen het ronde deurtje… De lichtjes branden en de display geeft signalen. “Oef, het was mijn schuld”,  zegt mijnheer R., “het deurtje was niet dicht”. We lachen alle twee. Even later draait het installatieprogramma. Mijnheer R. stelt me gerust en zegt dat de fout inderdaad een fabricagefout is en dat het de eerste keer is in zijn carrière dat hij dat meemaakt met dit merk en dat nu wel alles in orde zal komen. Ik heb Mijnheer R. de cheque overhandigd. Bij het vertrek zeg ik nog: “Mijnheer R., ik hoop dat nu alles geregeld is…” en lachend… “En als je nu nog een derde keer moet komen dan gaan we toch samen wel een pint drinken hé!” …. Als ik terug de keuken in kom zie ik zijn ‘boekje’ liggen!

Op de ‘nieuwe’ wasmachine lag een beetje stof, er zaten vingerafdrukken op de chroom,… maar er zijn geen krassen of deuken in en… hij wast perfect!

Eind goed al goed?

De man was weg, het installatieprogramma gedraaid en ik stak tevreden mijn eerste witte was op zestig graden in. De machine draaide en maakte nauwelijks geluid. Slechts het uitspoelen van het zeepbakje fluisterde terwijl ik keek naar de zachte slingerbewegingen en het nieuwe vloeien van water. Ja, aan deze luxe zou ik kunnen wennen. Met vernieuwde elan begon ik aan het afwerken van mijn zaterdagprogramma.

Toen ik terug thuis kwam van de boodschappen en na de verhuis van het bureau merkte ik een eigenaardig knipperen van controlelichtjes op het elektronisch paneel. Was dit normaal? De display - het schermpje waar voorheen de tijdsduur van de betreffende wascyclus in verscheen - liet drie korte streepjes zien. Dat leek me wat eigenaardig. Ik zocht in mijn handleiding onder de hoofding ‘Wat gedaan als….?’ de betekenis op van dit signaal…. Het was inderdaad een foutmelding met een alarm voor ‘spoelen’. Daar stond: "Start het programma nog eens, duikt de foutmelding weer op, doe dan een beroep op de technische dienst". Ik deed wat er stond. De foutmelding dook weer op. Voor alle zekerheid probeerde ik nog eens een ander programma. De foutmelding bleef opduiken… Met veel gezoek, starten en herstarten van allerlei deelprogramma’s kreeg ik uiteindelijk de was die er in zat toch nog gezwierd …, maar het bleef slecht nieuws! Nog even denk ik dat het toch aan mij lag en lees ik grondig alle stappen door die je moet zetten om die elektronische machines onder de knie te krijgen. Ik bel nog eens naar mijn praktische vriend voor advies. "Zou het kunnen dat je afvoer verstopt is" vraagt hij zich af "en dat ook je vorige machine daarom de geest gegeven heeft?" Ik begin dan aan een inspectieronde, een ontstoppings-, spoel- en schoonmaakbeurt van de buizen maar merk niets eigenaardigs. Ik ben er van overtuigd dat dat niet de oorzaak is en dat het niet aan mij of aan mijn infrastructuur ligt.
Ondertussen was de zaterdag al gevorderd, de winkel dicht en ik moe.

De volgende maandag zou ik moeten gaan betalen…? Het leek me toch beter het zekere voor het onzekere te nemen en dat slechts te doen onder voorwaarde dat de wasmachine ook effectief waste. De goede moed zonk me weer in de schoenen. Hoe zou ik dat maandag gaan uitleggen. Hoe hen diets maken dat ik niet een 'moeilijke klant' ben maar gewoon alweer met een probleem zat?

Die maandag moest ik om naar de bank te gaan - ik wilde als ze moeilijk deden (want had ik niet beloofd om zeker te betalen en was mij al niet een uitzondering toegestaan?)  een cheque laten zien om te bewijzen dat ik te goeder trouw was – en om mijn zaak te gaan uitleggen, enkele uren verlof nemen op het werk.
Als het zover is word ik 's maandags van de 'inlichtingen' doorverwezen naar de 'service-dienst'. Daar moet gebeld worden naar de 'dienst na verkoop' verbonden met het merk van de wasmachine, want de firma zelf heeft geen hersteldienst voor deze wasmachines. Ze regelen een afspraak met een telefoonnummer in Brussel. De mevrouw die aan de lijn komt zegt me vriendelijk dat ze alleen kunnen komen als ze verschillende werken hebben in de stad en tijdens de werkuren en dus op een ogenblik dat ik weer verlof moet nemen op mijn werk. Het is even zoeken in hun planning voor mijn stad, …. maar vooral in mijn agenda… en dan blijkt dat het ten vroegste veertien dagen later kan! Moe gezucht en gestreden zeg ik toe op een moment dat ikzelf mensen zal moeten afbellen die met mij een afspraak hebben…. Betalen doe ik voorlopig niet… wordt vervolgd.