Afkicken

Daar sluip je lief

gewenst naar binnen

roept me tot leven

om stil te verzachten

Als een kat kom je

rustig nestelen en

koester ik in gedachten

die flitsen herinnering

Pertinent aanwezig

verroer je weer mijn zinnen

Echter wreed

blijf je afwezig

ver weg in realiteit

Zo komt het dat ik

blijf beminnen in

eenzame virtualiteit

Floreanne

Woensdagavond, ik ben net terug van mijn werk als de telefoon gaat. “Het is hier K. van de X&X. Ik heb van mijnheer S., onze directeur, een brief gekregen die u geschreven hebt. Ik ben de verkoper bij wie u een wasmachine besteld hebt, maar blijkbaar is er iets fout gelopen. Kan ik u misschien helpen? …..

Ik doe hem het hele verhaal….

Hij is zeer luisterbereid en vriendelijk.

Hij zal voor mij de hersteldienst ook afbellen. Daar moet ik me niets meer van aantrekken.

Ik vraag of ik Mijnheer R. zijn ‘boekje’ moet terugbrengen?

Neen hoor, dat zal hij zelf wel komen afhalen als hij in de buurt is!

Floreanne

Maandagavond na 17 uur gaat de telefoon. Mijnheer R., die mijn machine geleverd heeft, is verwonderd dat ik nog niet betaald heb. Ik had dat toch beloofd aan hem, hij moet zich verantwoorden als ik niet betaal, ik heb toch al een tegemoetkoming gekregen…. Ik zeg aan mijnheer R. dat het me spijt als hij in moeilijkheden komt, maar dat ik die morgen in de zaak geweest ben, maar niet betaald heb omdat de machine niet werkt. Hij informeert naar wat er dan gebeurd is en ik leg hem alles uit zoals het verlopen is. Hij is verwonderd over dit verhaal, geeft toe dat ik niet kan tevreden zijn en begrijpt dat ik niet betaald heb. Hij meent dat de machine zal moeten vervangen worden. Ik hoor hem ondertussen praten met een andere man die hij blijkbaar moet consulteren voor hij iets mag toezeggen. Ze zeggen uiteindelijk dat ze niet gaan wachten op de hersteldienst maar dat ik een andere machine krijg. Ik hoor de man op de achtergrond zeggen…. “De enige machine die we nog in stock hebben is de wasmachine uit de toonzaal”… Maar dat zegt mijnheer R. niet aan de telefoon. Ik vraag me in stilte af of ik daar moet achter vragen of ik riskeer een beschadigde machine te krijgen of ik dat moet aannemen of weigeren of… Ze vragen of het goed is dat ze de volgende avond een nieuwe machine brengen ter vervanging… Ik ben al heel tevreden dat ik geen veertien dagen moet wachten. Ik zeg dat ik blij ben als dat zou lukken.

Mijnheer R. komt de dag nadien om 17.15 u. Hij vervangt de machines en zet alles in gereedheid. Hij opent de deur om de handleiding uit de trommel te halen. Hij demonstreert de knoppen en wil de nieuwe machine opstarten. Maar plots zijn er geen lichtjes meer op de display! Mijnheer R. kijkt op. Tiens, wat is dat? Hij steekt de stekker in het andere stopcontact,… nog geen stroom. Ik zeg: “ Dit kan toch niet waar zijn! Nu geloof ik echt dat het in mijn huis spookt”. Mijnheer R. blijft rustig. Hij haalt een stroommeter uit zijn camionette. Tweehonderd twintig in beide stopcontacten blijkt in orde te zijn. We kijken beide verdwaasd naar de machine. Wat gebeurt er hier?

Dan duwt Mijnheer R. per toeval nog eens tegen het ronde deurtje… De lichtjes branden en de display geeft signalen. “Oef, het was mijn schuld”,  zegt mijnheer R., “het deurtje was niet dicht”. We lachen alle twee. Even later draait het installatieprogramma. Mijnheer R. stelt me gerust en zegt dat de fout inderdaad een fabricagefout is en dat het de eerste keer is in zijn carrière dat hij dat meemaakt met dit merk en dat nu wel alles in orde zal komen. Ik heb Mijnheer R. de cheque overhandigd. Bij het vertrek zeg ik nog: “Mijnheer R., ik hoop dat nu alles geregeld is…” en lachend… “En als je nu nog een derde keer moet komen dan gaan we toch samen wel een pint drinken hé!” …. Als ik terug de keuken in kom zie ik zijn ‘boekje’ liggen!

Op de ‘nieuwe’ wasmachine lag een beetje stof, er zaten vingerafdrukken op de chroom,… maar er zijn geen krassen of deuken in en… hij wast perfect!

Eind goed al goed?

De man was weg, het installatieprogramma gedraaid en ik stak tevreden mijn eerste witte was op zestig graden in. De machine draaide en maakte nauwelijks geluid. Slechts het uitspoelen van het zeepbakje fluisterde terwijl ik keek naar de zachte slingerbewegingen en het nieuwe vloeien van water. Ja, aan deze luxe zou ik kunnen wennen. Met vernieuwde elan begon ik aan het afwerken van mijn zaterdagprogramma.

Toen ik terug thuis kwam van de boodschappen en na de verhuis van het bureau merkte ik een eigenaardig knipperen van controlelichtjes op het elektronisch paneel. Was dit normaal? De display - het schermpje waar voorheen de tijdsduur van de betreffende wascyclus in verscheen - liet drie korte streepjes zien. Dat leek me wat eigenaardig. Ik zocht in mijn handleiding onder de hoofding ‘Wat gedaan als….?’ de betekenis op van dit signaal…. Het was inderdaad een foutmelding met een alarm voor ‘spoelen’. Daar stond: "Start het programma nog eens, duikt de foutmelding weer op, doe dan een beroep op de technische dienst". Ik deed wat er stond. De foutmelding dook weer op. Voor alle zekerheid probeerde ik nog eens een ander programma. De foutmelding bleef opduiken… Met veel gezoek, starten en herstarten van allerlei deelprogramma’s kreeg ik uiteindelijk de was die er in zat toch nog gezwierd …, maar het bleef slecht nieuws! Nog even denk ik dat het toch aan mij lag en lees ik grondig alle stappen door die je moet zetten om die elektronische machines onder de knie te krijgen. Ik bel nog eens naar mijn praktische vriend voor advies. "Zou het kunnen dat je afvoer verstopt is" vraagt hij zich af "en dat ook je vorige machine daarom de geest gegeven heeft?" Ik begin dan aan een inspectieronde, een ontstoppings-, spoel- en schoonmaakbeurt van de buizen maar merk niets eigenaardigs. Ik ben er van overtuigd dat dat niet de oorzaak is en dat het niet aan mij of aan mijn infrastructuur ligt.
Ondertussen was de zaterdag al gevorderd, de winkel dicht en ik moe.

De volgende maandag zou ik moeten gaan betalen…? Het leek me toch beter het zekere voor het onzekere te nemen en dat slechts te doen onder voorwaarde dat de wasmachine ook effectief waste. De goede moed zonk me weer in de schoenen. Hoe zou ik dat maandag gaan uitleggen. Hoe hen diets maken dat ik niet een 'moeilijke klant' ben maar gewoon alweer met een probleem zat?

Die maandag moest ik om naar de bank te gaan - ik wilde als ze moeilijk deden (want had ik niet beloofd om zeker te betalen en was mij al niet een uitzondering toegestaan?)  een cheque laten zien om te bewijzen dat ik te goeder trouw was – en om mijn zaak te gaan uitleggen, enkele uren verlof nemen op het werk.
Als het zover is word ik 's maandags van de 'inlichtingen' doorverwezen naar de 'service-dienst'. Daar moet gebeld worden naar de 'dienst na verkoop' verbonden met het merk van de wasmachine, want de firma zelf heeft geen hersteldienst voor deze wasmachines. Ze regelen een afspraak met een telefoonnummer in Brussel. De mevrouw die aan de lijn komt zegt me vriendelijk dat ze alleen kunnen komen als ze verschillende werken hebben in de stad en tijdens de werkuren en dus op een ogenblik dat ik weer verlof moet nemen op mijn werk. Het is even zoeken in hun planning voor mijn stad, …. maar vooral in mijn agenda… en dan blijkt dat het ten vroegste veertien dagen later kan! Moe gezucht en gestreden zeg ik toe op een moment dat ikzelf mensen zal moeten afbellen die met mij een afspraak hebben…. Betalen doe ik voorlopig niet… wordt vervolgd.

‘s Zaterdags sta ik fris op, klaar voor een goed gevulde dag waar alle activiteiten, indien ze lopen zoals gepland, prima in elkaar zullen passen. Ik dus naar de krantenwinkel en de bakker, naar mijn moeder voor haar boodschappenlijstje, …. Daar belt mijn zoon op de gsm: “Mama, ik geloof dat die mannen met de wasmachine hier geweest zijn…. Maar ik lag nog in mijn bed en eer ik besefte dat jij er niet was en ik uit mijn bed kwam waren ze al terug vertrokken”. Het was nog maar 10 uur, dus niet binnen de voorgestelde uren. Ik zucht: “Het zal toch niet waar zijn zeker? Gaat dat weer niet lukken vandaag?” Ik rij ontmoedigd terug naar huis. Wat gedaan? Toch boodschappen doen met het gevaar dat ze misschien weer terug komen zonder dat ik er ben, of wachten en niets buitenshuis doen tot 14 u. Ik kies voor het laatste, maar niet echt met mijn zin, want daar gaat mijn 'goede planning'. Gelukkig komt mijn zus binnen. Haar peptalk samen met een vers bakje koffie troosten me. “Ze komen wel terug. Dat kunnen ze toch niet maken”. En gelukkig, inderdaad, om 12.10 u staat een vriendelijke meneer met een spiksplinternieuw pareltje van een wasmachine voor de deur. Het ding is zwaar, hij plaatst het toch zonder problemen op de juiste plaats. De oude wasmachine gaat in de vrachtwagen. Hij legt me alles prima uit en start het installatieprogramma. Nadien zal ik het helemaal zonder problemen, want deze machine is echt van een veel degelijker merk dan mijn vorige, in gebruik kunnen nemen. … Dan vraagt hij de contante betaling. Ik zeg dat dit een 'voorspeld' probleem is... zie mijn bewust telefoontje... omdat ik slechts sinds de avond voordien, na het sluitingsuur van de bank, wist dat ze vandaag zouden leveren en dat op zaterdagvoormiddag de bank ook niet open is. Via de muur? Neen zo’n hoog bedrag kan ik niet afhalen met de bankkaart. Maar ik wil het wel onmiddellijk overschrijven via PC-banking, als hij het goed vindt. Neen, hij vindt dat niet goed. Dan moet hij even naar het secretariaat bellen omdat ik blijkbaar de eerste klant ben die hier van de gewoontenorm afwijkt. Ik ben weer verrast dat overschrijven niet kan, maar ja …. Aan de telefoon krijgt hij toestemming dat ik maandag mag gaan betalen. Geen probleem dus…. Iedereen tevreden…. Wordt vervolgd.

Ik bleef met een opgekropte boosheid zitten. Mijn zoon zei: “Mama je laat je weer doen”.  Ik belde mijn beste kameraad, die al heel zijn leven onderneemt en het klappen van de zweep kent, om hem raad te vragen. Hij merkte dadelijk dat ik niet mijn beste dag had en adviseerde me direct te telefoneren naar de ‘baas’. Ik zei dat zoiets niet mijn ding is, dat ik echt geen goede ben in het assertief opkomen voor mezelf in zulke situatie! Ik laat me immers nog al eens onder de tafel babbelen, ik ga af als een gieter, ik laat me doen, ik betaal nog voor ik het goed in handen heb….. Hij bleef geduldig. Weet je wat je doet? Je moet je sterkste wapen uit de kast halen. Schrijf die man een brief! Aan een ouderwetse brief had ik nog niet gedacht maar hij had een punt en ik kroop dus in de pen. Het vloeide er als een lopend vuurtje uit. Mijn zoon zag me bezig en las mee over mijn schouder. Zijn vriendin, die wat van bin normen kent, gaf tenslotte nog wat lay-out aanwijzingen… want het was eeuwen geleden dat ik nog zo’n ‘officiële’ brief had geschreven. Ze waren geamuseerd fier op me. En het voelde juist aan, want ik had mijn oprecht ei zeer beleefd op papier gelegd. Om, zoals mijn kameraad zei, niet onnodig met die negatieve gevoelens te blijven zitten, schreef ik gewoon wat er gebeurd was, wat me hinderde en wat ik wenste.  De brief ging nog dezelfde avond met prior in de bus. Ik vond dat ik gedaan had wat ik moest doen. Ik sliep vrij rustig de volgende nachten. ….

Die vrijdagmorgen wou ik strijken. Maar oeps, mijn strijkijzer stond in een plas water. Toen ik het optilde druppelde langs alle kanten vocht uit de aansluiting met de elektrische draad, uit de stoomgaatjes, uit het handvat… neen, dit was een perte totale. Niets aan te doen en zelfs levensgevaarlijk om de stekker in te steken. Dus na mijn werk vloog ik weer naar de elektro zaak. In dit geval een andere dan die van mijn wasmachine… het vertrouwen was immers een beetje zoek. In een snelvaart vond ik wat ik zocht. Bij mijn thuiskomst meldde mijn zoon dat ze gebeld hadden voor de wasmachine en om 17.30 u zouden terugbellen. Hij kon ze immers niet helpen met een afspraak. Aha er kwam vooruitgang in de zaak. Inderdaad klokslag het afgesproken uur rinkelde de telefoon. De volgende dag, zaterdag, zouden ze leveren, tussen 12 u en 14 u. Prima, dan kon ik in de voormiddag nog werken en boodschappen doen en kon mijn afspraak voor de verhuis van mijn bureau in de namiddag ook nog doorgaan. Daarna zou ik weer gewoon thuis kunnen wassen én strijken. So far so good.  …. Wordt vervolgd.

Ik zag je

om de hoek komen

Je keek in mijn richting

Ik verheugde me

Je kwam dichterbij

Ik was gewoon erg blij

Mijn hart sloeg even extra

een warm sprongetje van vreugde

Ik zei vriendelijk: “Goede middag!”

Beleefd knikte je

en antwoordde: “Jij ook.”

Ik glimlachte geroerd

Je ogen keken ver

Ik lachte uitdrukkelijk

in de hoop die vreemde glans te doorbreken

Je sprak beleefd: “Hoe maak je het?”

Je woorden waren afgemeten

Wat was echt?

Enthousiast hief ik mijn rechterarm

in de richting van je schouder

Je kuchte slechts even

De arm stokte

Je draaide een stap in spiegelbeeld

naar mijn linkerzijde toe

Ik nam mijn handtas

in de andere hand

mijn arm niet in verlegenheid brengend

“Het is mooi weer, niet?”

“En hoe maak jij het?”

In een fractie van een seconde

brak daar een snaar

Floreanne

Zo schrijft hij

schuw in woorden

en noemt wat

slechts in schroom

benoemd kan zijn

de namen van

het onberoerbare

in de plooien van de huid

Daar geef ik terug

het verhaal dat diep in mij

zijn denken kan ontroeren

om samen een te zijn

te spreken zonder woorden

En kan ik mijn vervoering kwijt

ik les de dorst met duizend tranen

en blijf heel dicht slechts luisteren

ontelbaar hemels zonder meer

terwijl mijn mond blijft fluisteren

Floreanne 

Zoals al eerder ondervonden en gezegd, heb ik iets met ‘strijken op een zondagvoormiddag’. Het is een ongelooflijk rustgevende bezigheid, die ongewild mijn creatieve hersenen opent en prikkelend werkt op nieuwe ideeën. Dit keer ging het over mijn volgende vorming, die ik mag geven aan leerkrachten. Leerkrachten zijn, dat is geweten, een moeilijk publiek voor vormers. Zij zijn het gewoon vooraan te staan en zelf anderen te ‘vormen’ dus kijken ze kritisch naar de persoon die even hun rol inneemt. Als ‘luisteraars’ gedragen ze zich vaak even ontoegankelijk, wispelturig en impulsief als hun eigen leerlingen. Als connaisseurs van observeren, evalueren en rapporteren zien ze elke didactische fout. Ze kennen de kneepjes van het vak en zijn dan ook zeer alert op je vaardigheden als ‘lesgever’. Leerkrachten iets diets maken vraagt dan ook supervaardigheden om hen te boeien en te begeesteren. Zo sterk gedreven moet je zijn dat ze vergeten dat zij leerling en jij leermeester bent op dat ogenblik. Ik was dus al strijkend over de t-shirts, hemden en broeken, aan het broeden op een goede aanloop, een motiverende rode draad doorheen mijn verhaal van straks. Daar kwam ik op de polemiek van kiezen tussen einddoelen en ontwikkelingsdoelen. Op de vraag: "Waar kijk je naar als je iets wil weten over de kinderen" en "Wat zal je drijven om hen zorg te bieden?". Wil je weten wie ze zijn en wat ze kunnen of wil je achterhalen wat ze nodig hebben en wat je voor hen kan betekenen? Tijdens het strijken wil ik steeds beter doen, alweer een steen verleggen… en beschouw ik vrijelijk het leven zoals het zich aan mij voordoet. ‘Laat me niet zoals ik ben’ schoot door mijn hoofd en het gold de kinderen, de leerkrachten en mezelf.

Floreanne

Daar vroeg je nog
of ik emoties had
de vraag hing

maar jij ging

Wellicht was het een

reactie van de slak

het oog dat flitsend

terugtrok bij het

voelen aan zijn kas

Dan merk je wel

hoe zeer dat pijnlijk stil

in ’t hart verstoten

wat meer of minder

aanwezig was

nog blijft bij mij

ik zoals ik was

Want alles gaat veranderen
in stilte weggestopt
gaan meer gevoelens storen
toonbaar zal 'k ze vervangen
en kijk en luister

hier en nu en

wil niets meer verlangen

Floreanne

Het voorbije jaar... maar nog eens speciaal deze week en de laatste dagen vragen alweer een persoonlijke aanpassing, een flexibele ommezwaai in mijn automatismen. Op het werk zijn we verhuisd en ik heb - vandaag nog wel en hij is cool, flashy, geluidloos, soepel, blits - een nieuwe auto gekocht. Afscheid nemen van oude vertrouwde dingen en afstand doen van gewoonten, van emoties en dingen die goed voor me geweest zijn. Het lijkt een rode draad te zijn in het voorbije jaar. Ik heb het er niet gemakkelijk mee. Is dat omdat ik ouder word of omdat ik me te zeer hecht. 'k Zal er nog maar eens over nadenken terwijl ik dat allemaal voel wringen in mijn lijf en gevoelens. Alles wordt nieuw terwijl ik hunker naar stabiele veiligheid en rust. Nog even?

Floreanne

In de les, vandaag was het André Breton die ons bezig hield, was ik plots de chinese vrijwilliger die gevraagd werd zijn mening te zeggen over de laatste zin van het boek 'Nadja'. Ik moest er over nadenken en mijn denken ging blijkbaar niet zo rap als de gedachtengang van de meester, die in uitbreiding vroeg wat ik van het boek vond. Dat was een beetje teveel ineens voor dit brein op jaren. Terwijl me de principes van het surrealisme nog maar net duidelijk werden, moest ik al een verstandige repliek ten beste geven en had ik de eer van het laatste woord van de dag te krijgen, als afsluiter van de boeiende les. Zucht... Ik stond met mijn mond vol tanden (en dat gebeurt me niet gauw) omdat ik iets anders wilde vertellen. Er hing immers meer in de lucht, de spanning tussen vrouwen en mannen, die hetzelfde boek lazen maar op totaal andere golflengtes zaten en vooral de 'amour fou' anders aanvoelden. Teveel gevoelens gingen daarover door mij heen. De verwevenheid van vooroordelen, vage platitudes enerzijds en doordacht bezig zijn met de geschiedenis van een man, een tijd, een kunstrichting. Ik broedde op de schrijver en zijn lezers, met een boog over de jaren heen, de psychologie van beide... . Wat dreef mijn meester om dit boek te kiezen voor ons? Wat maakt dat de helft van de klas zich niet echt geroepen voelde? En hoe komt het dat ik hier veel meer wilde over zeggen? Wat is bijvoorbeeld een verstandig antwoord op de complexe waanzin van het leven? Is schoonheid altijd iets krampachtigs of is schoonheid net in het spontane, het authentieke, het simpele te vinden... dat antwoord ben ik ze nog schuldig.

Floreanne

Hij zette zijn bril rechter

doch zag verder niets

de wolken dreven over

Zij belde aan en rilde

onder de regen grijs

bleef de lucht wegen

Er klonk wazig muziek

uit verre kamers maar

niemand lachte of riep

Het huis leek onberoerd

de bloemen al verwelkt

hier kon alleen een hart

nog breken

Floreanne

Het is mijn avond, dinsdag. De avond dat ik steeds, een beetje gespannen, haar bezoek. Even kijken of alles in orde is. Ik ga om brieven te lezen, ook al zijn ze al eens gelezen. Om de post te sorteren, ook al herleest ze niet, om alles in de mappen te doen. Dan kom ik zien hoe het is. Alles is nog. Traag is ze recht gekomen. Het ruikt weer een beetje muf. Er brandt maar één licht. Ze ziet ook zonder. “Ben je al buiten geweest vandaag?” vraag ik beschroomd. Ze is al buiten geweest. Ik zet het vuile bord en het glas in de keuken. De keuken is nog vrij proper. Ik hoef niets op te ruimen of dicht te doen. “Je moet niets opruimen” zegt ze, “Ik doe het morgen wel”. “Zet je even bij mij. Kom zet je even hier. Vertel me eens wat”. Ik lees het eerbetoon van mijn neef, dat hij voorlas bij het overlijden van mijn oom. Ze luistert gespannen. “Het is mooi gezegd he?” “Ja, het is typerend”. “Zo was hij echt wel, zoals hij daar schrijft”. “Voor mij is hij ook altijd goed geweest, als we vroeger onverwacht op bezoek kwamen. Hij kon snel lekkere dingen op tafel krijgen, zelfs voor een groep zoals ons gezin met zeven kinderen. Toen ik in moeilijkheden zat heeft hij me altijd geholpen. Je moest van hem houden, hoe speciaal hij ook was”. Ze tuurt zonder blik in de verte van het vervlogen verleden. Ik wacht. “Ik zou willen dat ik kon bidden zoals vroeger”, zegt ze, “maar tegenwoordig helpt het bidden niet meer, misschien moet ik niets meer voor ons vragen, ik zal bidden voor God zelf”. Haar schouders zakken ontspannen wat dichter naar zich toe. Ze staat stilletjes op en wandelt naar de zetel. “Ik denk dat ik goed ga slapen”. Ik zeg niets meer en wens haar een goede nacht. Toen ik aankwam liet niets het vermoeden, maar als ik ga en mijn moeder verlaat, is de wereld wit.

Floreanne