Muggen
Nooit was novemberEpigram
We moeten van de meester huiswerk maken: "Schrijf eens een puntdicht, en grafschrift voor jezelf... " leuk oefeningetje! Het staat niet op punten hoor, just for fun. En voor wie mee wil lezen...
Geen Claus of Nolens vind je hier
Slechts Floke is de dode pier
Eenvoud’ge dichtkunst was haar leven
Ultiem succes is uitgebleven
Haar schrijverswerk schoot niet meer op
Slechts één loos woord vloog door haar kop
En vóór ze wist wat in haar kwam
Verging ze in een epigram
Ooit wilde ze de dichtkunst leren
Maar passie kon het tij niet keren
Gevlast op ’t dichten te ervaren
Ligt z’in de herfst nu onder blaren
Hier ligt ze plat en voeten hoog
De steen is nat haar hoofd is droog
Ooit waren eens haar voeten nat
Maar toen nog zat ze in haar bad
Floreanne
Vervloekte bruid
Soms moet ik even slikken
Er is weer iets dat pijnlijk proeft
Dan is geduld geboden
en vrees ik tranenvloed
Soms moet ik het verbijten
de pijn, een vloek en het verdriet
Dan is het stilte wat ik wil
en zoek ik geen muziek
Dan laaf ik me aan licht
want liefde doet verdorsten
Haar levenloze huid verbleekt
en blijft hetzelfde lied
De neergevelde bruid
Soms wil ik het doorprikken
floreanne
Soms
Soms lijkt de dood
een aangenaam verschiet
maar al bij al
bij nader toezien
slechts moe en leeg verdriet
Soms lijkt mijn hoop
een rustpunt in verval
maar al bij al
in nieuwer blikveld
een eeuwig tranendal
Floreanne
Ceci n' est pas une pipe
Dit is
geen gedicht
Het is
een zucht
een traan
een lach
een windje
Dit is
geen probleem
Het is
een vraag
een tip
een aai
een hintje
Floreanne
Fictie
Mijn leven speelt zich af op de wip tussen fictie en non-fictie. Ik lees. Vandaag zijn het de Chazaren die me bezig houden. Geschiedenis wordt, naarmate ze veroudert, meer fictie en zo ook ikzelf. De realiteit vervaagt. Fysieke houvast laat zich relativeren en hoe langer hoe meer moet je geloven in de wereld die je zelf geschapen hebt. De andere is ongeloofwaardig geworden. Dus troost ik me. Het is goed leven in mezelf en in gedachten heb ik lief. Al die goede dingen die genietbaar zijn in hun aureool van hoopvolle fantasie. Ik roep ze dagelijks tot leven. Tussen de strijk en de soep denk ik aan hen die me in deze levensroman zo dierbaar zijn. Vooral zij die zich terugtrekken in zichzelf, hun veilige cocon waar niets nog raakt. Vooral zij die in de eeuwige zaligheid zijn, kan ik meer en meer minzaam groeten.
Floreanne
ENIL
En dan komt zij binnen. "Tante Flo, ik kan mijn naam al schrijven". Met potige drukletters verschijnt er ENIL op het grote witte blad. Glunderend loenst ze naar mijn reacties. "Dat verdient een knuffel en ik heb ook nog iets lekkers voor jou bewaard". Ze springt met een gilletje van mijn schoot, richting proviantkast. De grijze wolken openbaren opnieuw strepen zon. De herfstlucht heeft weer blauwe gaten.Bitter
Hoe cynisch en bitter moet ik worden om te overleven met de herhaaldelijke miskenning en afwijzing van mensen waarvan ik het tegenovergestelde verwacht. Hoe weerbaar moet ik me opstellen om niet te verdrinken in de zucht naar begrip, wederkerige vriendschap en liefde? Waarom is het nodig emotioneel te verharden om de voortdurende confrontaties met een agressieve realiteit zonder relativerende vergevingsgezindheid ongeschonden te doorstaan?
Is wijzer oud worden dan echt kiezen voor een goed doordachte aanvallende strategie en zakelijke ongevoeligheid? Is het gelaten aanvaarden dat de mensen nog altijd slechts egoïsten en pragmatici in het binnen halen van eigen voordeel zijn? Misschien is het beter te leren leven met mezelf in de eenzame terugtrekking van het kluizenaarsschap. Daar vind ik echter de hartelijke mens niet die, ook al heeft hij maar één hand toch, samen met mij de vuilbak wil buiten zetten. Hij die lacht en zijn ene hand open houdt als we ondanks alles struikelen.
Floreanne
Een tikkeltje
Ik kan niet Wissewasjes
Verrassend gisteren