Winter, droef, verbonden, op zoek
De dorre tak rilt
Het roodborstje pikt gretig
De dauw huilt ijzig
Floreanne
Vinden
Wat zal ik doen als straks de lente toch komt? Als vragen blijven komen? Wat zal ik dan kiezen? Ik kijk naar de grijze hemel in mijn tuin en naar verdorde lege takken. Alles is stil. Ik tel zelfs geen mussen meer. En in mijn hals verstijft elke spier. Mijn buik en rug drukken onduidelijk pijnlijk tegen hun wand van huid. Ik wil eens gevonden worden en niet geschonden. Het kindje draaide zich om in de kribbe. Het handje viel af en de kaars flitste slechts even over het lachende gezichtje.Licht
Lieve lezers, lieve bekenden en lieve toevallige passanten van mijn blogje … ik wens jullie allemaal naargelang je het zelf toelaat een klein, een groot, of een enorm licht in deze kerstdagen. Heel veel lieve energie van hieruit.
Kerstmis
Pfff, even een zuchtje. Ik zit. De files, de stroom van shoppers, de uitpuilende winkelrekken, de muzak, de prikkelbaarheid van mijn gehaaste medemens, de snelle groetjes en wensen aan bekenden, de kleine plichten van de voorbereidselen op een lang weekend... ze zijn achter de rug. Het wordt tijd om even rustig te worden en in de echte sfeer van Kerstmis te komen. Straks gaan we zingen: ...Kerstnacht die schone, laat liefde steeds wonen in ieders gemoed.... Een kerk van een cliché, maar ... Soms moet je clichés koesteren omdat ze het dichtst bij de waarheid staan. Samen met anderen heb ik dit jaar geen boom, geen bollen, geen slingers, geen rode puntmutsen... in huis gehaald. Omdat het niet klopt met mijn gevoel. Ik wil mijn aandacht niet afleiden van mijn driftige zoektocht naar de authentieke kern. Dit jaar zal ik het duister voelen, de nacht ervaren en het keren van het licht. De hoop op een nieuw leven moet nu eindelijk kansen krijgen. Het verlangen naar iets heel waarachtig en goed, dat aanwezig is en aankondigt wat zal komen, ga ik in stilte afwachten. Ik haal het voor de geest om het oude jaar met zijn verdriet en onmacht te verdringen. Ik laat het verleden een terminale ziekte krijgen en een ongecompliceerde dood sterven. Overblijfselen van slechte herinneringen zal ik ritueel verbranden. Er komt een open plek in mijn geest, een weidse ruimte voor beter, veel beter. Ik weet het, ik laat het toe en dat alleen al vervult me met deugddoende vreugde.
Knufs
Dit was Honger
Te vaak heb ik het gevoel
dat ik aan het sterven ben,
terwijl ik eigenlijk wil leven
Te weinig weet ik dan
wat ik moet doen,
dus blijf ik maar
verlangend streven
naar hogere waarden
geestelijk voer
spirituele moed
Maar ondertussen
wordt het papje koud
en blijft de soep niet goed
Floreanne
Houvast? Laat los!
Als je mijn taal niet kent
kijk dan naar mijn ogen
Als je mijn woord niet hoort
kijk dan naar mijn mond
Als je niet kan lezen
kijk dan naar mijn lach
Als je me niet begrijpt
hou me dan gewoon goed vast
Floreanne
Rilke
Heel toevallig vond ik vandaag een pareltje. Ik kon het niet laten liggen en wil het ook jou niet onthouden......
Vraag en antwoord
Men moet geduld hebben
met het onopgeloste in het hart
en proberen de vragen zelf lief te hebben,
als ontoegankelijke ruimtes,
als boeken, geschreven in volkomen onbekende taal.
Wanneer men in die vragen leeft,
leeft men misschien geleidelijk,
zonder het te merken,
op een ongewone dag
binnen in het antwoord.
Rainer Maria Rilke
Me nep naas
Me nep pardoffesiek naas
Me nep pardoffesiek taas
Ze gen ver peer krapokkelijk
Ver pennekkens nebeperzijpt
Me basseneem ontigerlijpt
Me nep pardoffesiek naas
Floreanne
Hic et nunc
Had je wat trager gelopen
ik zou je ingehaald hebben
Had je je omgekeerd
ik zou blij gewuifd hebben
Had je op me gewacht
ik zou je begroet hebben
Had je gelachen
ik zou 't geluk niet aankunnen
Maar je liep snel verder
Je keerde nooit om
Je bleef altijd strikt met jezelf
Je lach was onzichtbaar
Je liet een kans op vriendschap
heel ver achter je
Floreanne