Winter, droef, verbonden, op zoek

Lieve lezers, lieve bekenden en lieve toevallige passanten van mijn blogje … ik wens jullie allemaal naargelang je het zelf toelaat een klein, een groot, of een enorm licht in deze kerstdagen. Heel veel lieve energie van hieruit.

Pfff, even een zuchtje. Ik zit. De files, de stroom van shoppers, de uitpuilende winkelrekken, de muzak, de prikkelbaarheid van mijn gehaaste medemens, de snelle groetjes en wensen aan bekenden, de kleine plichten van de voorbereidselen op een lang weekend... ze zijn achter de rug. Het wordt tijd om even rustig te worden en in de echte sfeer van Kerstmis te komen. Straks gaan we zingen:  ...Kerstnacht die schone, laat liefde steeds wonen in ieders gemoed.... Een kerk van een cliché, maar ... Soms moet je clichés koesteren omdat ze het dichtst bij de waarheid staan. Samen met anderen heb ik dit jaar geen boom, geen bollen, geen slingers, geen rode puntmutsen... in huis gehaald. Omdat het niet klopt met mijn gevoel. Ik wil mijn aandacht niet afleiden van mijn driftige zoektocht naar de authentieke kern. Dit jaar zal ik het duister voelen, de nacht ervaren en het keren van het licht. De hoop op een nieuw leven moet nu eindelijk kansen krijgen. Het verlangen naar iets heel waarachtig en goed, dat aanwezig is en aankondigt wat zal komen, ga ik in stilte afwachten. Ik haal het voor de geest om het oude jaar met zijn verdriet en onmacht te verdringen. Ik laat het verleden een terminale ziekte krijgen en een ongecompliceerde dood sterven. Overblijfselen van slechte herinneringen zal ik ritueel verbranden. Er komt een open plek in mijn geest, een weidse  ruimte voor beter, veel beter. Ik weet het, ik laat het toe en dat alleen al vervult me met deugddoende vreugde.

Te vaak heb ik het gevoel

dat ik aan het sterven ben,

terwijl ik eigenlijk wil leven

Te weinig weet ik dan

wat ik moet doen,

dus blijf ik maar

verlangend streven

naar hogere waarden

geestelijk voer

spirituele moed

Maar ondertussen

wordt het papje koud

en blijft de soep niet goed

Floreanne

Als je mijn taal niet kent

kijk dan naar mijn ogen

Als je mijn woord niet hoort

kijk dan naar mijn mond

Als je niet kan lezen

kijk dan naar mijn lach

Als je me niet begrijpt

hou me dan gewoon goed vast

Floreanne

Heel toevallig vond ik vandaag een pareltje. Ik kon het niet laten liggen en wil het ook jou niet onthouden......





Vraag en antwoord

Men moet geduld hebben
met het onopgeloste in het hart
en proberen de vragen zelf lief te hebben,
als ontoegankelijke ruimtes,
als boeken, geschreven in volkomen onbekende taal.
Wanneer men in die vragen leeft,
leeft men misschien geleidelijk,
zonder het te merken,
op een ongewone dag
binnen in het antwoord.

Rainer Maria Rilke

Me nep pardoffesiek naas

Me nep pardoffesiek taas

Ze gen ver peer krapokkelijk

Ver pennekkens nebeperzijpt

Me basseneem ontigerlijpt

Me nep pardoffesiek naas

Floreanne

Had je wat trager gelopen
ik zou je ingehaald hebben
Had je je omgekeerd
ik zou blij gewuifd hebben
Had je op me gewacht
ik zou je begroet hebben
Had je gelachen
ik zou 't geluk niet aankunnen
Maar je liep snel verder
Je keerde nooit om
Je bleef altijd strikt met jezelf
Je lach was onzichtbaar
Je liet een kans op vriendschap
heel ver achter je

Floreanne

Geen Claus of Nolens vind je hier

Slechts Floke is de dode pier

Eenvoud’ge dichtkunst was haar leven

Ultiem succes is uitgebleven

Haar schrijverswerk schoot niet meer op

Slechts één loos woord vloog door haar kop

En vóór ze wist wat in haar kwam

Verging ze in een epigram

Ooit wilde ze de dichtkunst leren

Maar passie kon het tij niet keren

Gevlast op ’t dichten te ervaren

Ligt z’in de herfst nu onder blaren

Hier ligt ze plat en voeten hoog

De steen is nat haar hoofd is droog

Ooit waren eens haar voeten nat

Maar toen nog zat ze in haar bad

Floreanne

Soms moet ik even slikken

Er is weer iets dat pijnlijk proeft

Dan is geduld geboden

en vrees ik tranenvloed

Soms moet ik het verbijten

de pijn, een vloek en het verdriet

Dan is het stilte wat ik wil

en zoek ik geen muziek

Dan laaf ik me aan licht

want liefde doet verdorsten

Haar levenloze huid verbleekt

en blijft hetzelfde lied

De neergevelde bruid

Soms wil ik het doorprikken

floreanne

Soms lijkt de dood

een aangenaam verschiet

maar al bij al

bij nader toezien

slechts moe en leeg verdriet

Soms lijkt mijn hoop

een rustpunt in verval

maar al bij al

in nieuwer blikveld

een eeuwig tranendal

Floreanne

Dit is

geen gedicht

Het is

een zucht

een traan

een lach

een windje

Dit is

geen probleem

Het is

een vraag

een tip

een aai

een hintje

Floreanne

Mijn leven speelt zich af op de wip tussen fictie en non-fictie. Ik lees. Vandaag zijn het de Chazaren die me bezig houden. Geschiedenis wordt, naarmate ze veroudert, meer fictie en zo ook ikzelf. De realiteit vervaagt. Fysieke houvast laat zich relativeren en hoe langer hoe meer moet je geloven in de wereld die je zelf geschapen hebt. De andere is ongeloofwaardig geworden. Dus troost ik me. Het is goed leven in mezelf en in gedachten heb ik lief. Al die goede dingen die genietbaar zijn in hun aureool van hoopvolle fantasie. Ik roep ze dagelijks tot leven. Tussen de strijk en de soep denk ik aan hen die me in deze levensroman zo dierbaar zijn. Vooral zij die zich terugtrekken in zichzelf, hun veilige cocon waar niets nog raakt. Vooral zij die in de eeuwige zaligheid zijn, kan ik meer en meer minzaam groeten.

Floreanne

Hoe cynisch en bitter moet ik worden om te overleven met de herhaaldelijke miskenning en afwijzing van mensen waarvan ik het tegenovergestelde verwacht. Hoe weerbaar moet ik me opstellen om niet te verdrinken in de zucht naar begrip, wederkerige vriendschap en liefde? Waarom is het nodig emotioneel te verharden om de voortdurende confrontaties met een agressieve realiteit zonder relativerende vergevingsgezindheid ongeschonden te doorstaan?

Is wijzer oud worden dan echt kiezen voor een goed doordachte aanvallende strategie en zakelijke ongevoeligheid? Is het gelaten aanvaarden dat de mensen nog altijd slechts egoïsten en pragmatici in het binnen halen van eigen voordeel zijn? Misschien is het beter te leren leven met mezelf in de eenzame terugtrekking van het kluizenaarsschap. Daar vind ik echter de hartelijke mens niet die, ook al heeft hij maar één hand toch, samen met mij de vuilbak wil buiten zetten. Hij die lacht en zijn ene hand open houdt als we ondanks alles struikelen.

Floreanne