Zonderloos

Morfine







Zaligheid spoelt door mijn spieren,
krampen smelten in het ruisen van de storm.
Neen, ik wil niet langer sterven, 
zelfs al hoor ik lang niet alles wat je zegt, 
en voel ik hemelen zwellen in mijn hoofd, 
zo zalig als een mist die me niet langer dwingt in mijn eigen huis te blijven.





Kijk me zo niet aan, 
laat me schateren en proesten. 
Dat ik je niet ken is ineens vermakelijk,
mijn wachtwoorden druppelen op de vloer en niets is minder grappig.





Nergens kan ik nog binnen, 
behalve waar nog alles te ontdekken valt.
Mijn oude lakens ben ik in deze roes eindelijk kwijt.
Laat me even mijn ogen sluiten
en na een poos misschien verval ik opnieuw in de routine

Niet anders




Als wij vandaag de laatste keer

de wijzers van de klok vermoeid en zonder medelijden

hun toertjes zagen draaien rond de witte wijzerplaat,

dan zou ik jou een glas inschenken zoals gisteren

en denken dat de fles nog echt niet ledig is.

Je blik zou vochtig worden in de zonnestralen

en de bloemen op de tafel zouden bloeien, 

nog niet vragend naar het water van de ochtend.

Dan begroette ik de kippen die me kennen

telkens mijn bezoek hun rust verstoort.

O neen, ik wil geen afscheid en geen feestje; 

wie er komt, die mag hier blijven

tot vermoeidheid sterker wordt dan plicht

en liefde meer begrijpt dan boeken.

Kom gewoon wat dichterbij

zodat niets anders wordt dan ooit tevoren.



19/7/2014

Parking B






Sorry, nergens nog een plaatsje vrij,

niemand kan er nu nog ergens bij

want alle plaatsen zijn volzet.

Waar plaats ik nu mijn bed?

De ziekenhuizen zijn gesloten, 

het hospitaal gaat niet meer open, 

parking A is nu al lang vergeten;

zulke dingen kan men vroeger weten

als geen plaats blijft in klinieken

voor gewonden en voor zieken

kan geen mens nog stationeren

en zijn kwalen laten registreren.

Daar is niemand ooit mee bezig, 

Parking B bleef veel te lang afwezig

en voor C is ’t alweer echt te laat

Geslachtofferd door het klimaat.


16/72014

Van Claire naar Obscure







Ik zie de schaduw van je stappen op het tuinpad,

zelfs wanneer de klank al om de hoek verdwenen is.

Je ging weer wat spullen zoeken ergens in het Kruidvat, 

of elders in de stad, waar volgens jou meer leven is.



Ik hoor je schaduw als je stem te zacht is om te horen,

of wanneer op ’t plein de kindjes joelen om het meest, 

en de bassen van de boombox galmen in mijn oren, 

alsof jouw rust en stilte hier nog nooit zijn geweest.



Ik voel je schaduw in de nacht, die nooit zo duister was, 

alsof geen kaars geen bril geen ster mij ooit nog gidsen kon, 

alsof die de laatste blaadjes ritselen doet in ’t struikgewas, 

vertwijfeld kwijnend in de stralen van de asfaltzwarte zon.



Ik ruik het afscheid van de schaduw in je laatste woorden, 

die je sprak vol twijfel aan meer pogingen tot dageraad, 

puur zintuiglijk over dingen die je ergerden en stoorden,

zodat ik het opgaf en niet meer op jou heb ingepraat.

Ik weet dat ik de schaduw van mijn dromen niet beleven zal,

al smaakt die zoetzuur bitter en terzelfdertijd zo wrang,

gelijk het proeven van emoties na een driftaanval,

vergeefs en onbeholpen als mijn blinde scheppingsdrang

28/6/2014

Waarom









Waarom glinstert je blik toch zo veel frisser dan de dauw
die elke ochtend weer de dagen van het duister komt verlossen
en nieuw leven sijpelt in de aardkorst met verdroogde mossen?
Dan denk ik dat het heel gewoonweg komt doordat ik van je hou.





Waarom kaatst de grijze hemel in je ogen hoop zo blauw,
al stormen wanhoop, angst en zorgen door mijn gedachten heen,
en dempt opnieuw een glimlach sprankels twijfel die ik ween... 
Dan geloof ik dat het te verklaren is doordat ik van je hou.





Waarom is het dat ik elke nieuwe dag als een geschenk beschouw,
wat toelaat dat we samen weer een trede nemen op de trap ?
Nog hand in hand, weer nader bij, steeds verder stap na stap, 
Dan stop ik niet zolang ik hieruit kracht put en meer van je hou





22/6/2014

Niet aftellen





Een twee drie vier vijf, en ik vergeet de nul
die ik gans mijn leven met iets zinvols vul.


Nul twee drie vier vijf, en ik vergeet de één. 
Niemand gooi ik ooit voortaan een steen ,
steeds strompelend op dat ene kreupel been.


Nul één drie vier vijf, en ik vergeet de twee. 
Zon en rust, vakantie aan de Middellandse Zee
en mijn dierbaar vrouwtje altijd met mij mee.


Nul één twee vier vijf, en ik vergeet de drie
kinderen van mijn kinderen die ik heel graag zie, 
sterk bemind door ik weet wel heel goed wie,
Ze heten beiden zoals ik ook Bourgoignie.


Nul één twee drie vijf en ik vergeet de vier. 
Het vieren van het harde mooie leven hier,
de zorgen en de dromen samen met plezier.


Nul één twee drie vier en ik vergeet de vijf, 
die verlangt dat ik hier nog veel jaren blijf
en na elke storm opnieuw weer bovendrijf.

15/6/2014

De kanker van God

Dokters hebben geen verstand

van hoe de stralen uit de ruimte alle leven pimpen,

scheppen, doden, transformeren of vernielen.

Evolutie is stagnatie

voor wie gelooft dat alles steeds verandert.


God bezit geen klok, geen plaats voor hel of hemel.

Zijn boeken zitten in het hart van wie beminnen kan

en wat Hij wil zit in de werken van verliefden,

die zich niet schamen voor de werken van hun Meester,

die genieten van de schoonheid overal altijd om 't even hoe,

die de sterren kennen als de engelen van de eeuwigheid,

zonder duivels van vertwijfeling en afgunst.



Hedonisme is de kanker in de kosmos die wij de onze noemen.

De zonnestelsels delen zich steeds sneller dan de exponenten, 

welke het samensmelten van veel ijdelheid met hebzucht

compenseren in een smeltkroes vol van dwaling en besef.


De kosmossen groeien als kanker in de hand van God,

Hij pinkt geen traan weg als er eentje minder is, 

En terwijl de ene knal de vorige doet vergeten,

lacht Hij begrijpend om wat voor ons nog zwart

en vol gaten zit.

Ziel

De wind vertrekt, de wind komt op,

de dag verstrijkt, de nacht zegt stop.

De mensheid juicht, een moeder baart,

het leven stopt, voor ’t laatst verjaard.

De regen valt, de zon breekt uit,

de lucht wordt blauw, geen ijl geluid,

de vogels vliegen naar de maan,

naar het einde van ’t bestaan,

naar de grenzen van de knal,

waar elke god beslissen zal

Met een oordeel goed of kwaad

nooit te vroeg maar vaak te laat

Of de zielen van de lieden

perspectieven zullen bieden

Voor de eeuwen in 't verschiet

die de hemel doorgaans biedt,

waar eindigheid verzinsel is

waar eeuwigheid een toestand is

Als liefde levend danken is

en elk geluk essentie is.

25/5/2014 

Vonk

van een glimlach








’t Is niet voor roem

dat ik woorden zoek om iets te schrijven,

't is niet voor geld

dat de teksten uit de mist verschijnen.




Als iemand ooit een beeld

van mij tentoon zou stellen in zijn huis,

als iemand een herinnering

aan mij zou bewaren door de eeuwen heen,

dan is dat niemendal,

niets meer dan een druppel wijn in de zee,

een stofje in ’t heelal,

een ogenblik verdwaald in eeuwigheid.




Maar als je lacht

en me zachtjes zegt wat ben je toch weer lief,

dan heb ik getracht

heel even ergens waarlijk van belang te zijn.



16/5/2014

Moederdag 2014






Er zijn dagen dat ik denk :
er is een tweede schaduw die me volgt ,
aan wie ik onvoldoende aandacht schenk.



Soms is er angst voor morgen, 
onzekerheid en twijfel die verlammen,
en geen engel die voor mij wil zorgen.



De keren dat je met me praat, 
flitst het wel eens door mijn hoofd:
Om met jou te zijn is het nog niet te laat.




En zie ik jou dan dicht bij mij
dan voel ik weer ik ben jouw kind, 
Samen zijn maakt ons beiden blij.



Ik vrees het allermeest de dag
dat ik je missen zal op deze wereld
en jij mij niet meer troosten mag.




11/5/2014

Beter nieuws





Ieder voorjaar zie ik Juffrouw Lente, kortgerokt;

 
de jaren van de toekomst spreiden zich weer uit,

eindeloos, zo wordt er door de jongeren gegokt.

Het meisje bloost weer als de jongen fluit ,

de bloesem pronkt en schittert door de korte dagen

en de kleerkast wisselt inhoud zonder nood.

Zij zal geen nesten en geen vruchten dragen,

zij verliest geen dromen, gaat niet dood. 

Maar Juffrouw Lente lacht en plengt geen tranen,

waagt zich tussen wulpse tulpen en seringen,

maar probeert zich een verse weg te banen,

wijl haar stappen nieuwe ritmes zingen.

Vlinders vluchten tussen gras en struiken, 

een tractor walmt zijn rookpluim naar de velden

waar een vroege zwaluw niet kan aan ruiken

als de zomer weigert beter nieuws te melden.



25/4/2014

Optie op hoop







Ik hoor niets door het venster van mijn wanhoop

met mijn oren die verdoofd zijn door angst voor sterven,

streven naar voldoening wordt een ware wedloop

tegen tijd en ruimte, roem en roes verwerven.




Ik zie niets door het venster van mijn argwaan

met mijn ogen die verblind zijn door zo veel geruzie

wegens geld en afgunst vaak omwille van een loopbaan

of een ingebeelde zelf verzonnen soort illusie



Ik voel de kilte van het enig overblijvend raam

die vlot versmelt met celsiussen in mijn hart

En prompt voel ik alle laatste krachten onbekwaam

omdat de knoop in mijn geest niet wordt ontward.



Ik breek het venster dat me opsluit in mijn toren

en ontdek je schaduw in de felle zonneschijn

En ik krijg hoop om weer te voelen, zien en horen

Dat alle dagen dank zij jou de moeite zijn

Paaskater





Men gooit opnieuw het hout van kruis en stal
in de roeste bak voor het brandbare afval,
men vult in overvloed de voorraadkasten
en vraagt zich af: wat was dat weer, dat vasten?



Veertig dagen feesten en gemaskerd bal ,
echt niet kunnen stoppen met carnaval;
Smachten naar het volgende familiefeest
rijker dan het ooit tevoren is geweest.



Dit nieuwe jaar is nooit zo feestelijk begonnen
met alles wat de handel heeft verzonnen,
Niet voor wie op Golgotha gekruisigd hangt
maar voor cadeaus die niemand verlangt.



Gelukkig leggen vogels jaarlijks trouw en blij,
zo omstreeks Pasen nu en dan een ei
Uit spontane dankbaarheid om ’t leven
Dat de Heer alleen is blijven geven.


19/4/2014

Vlinder






Ik wou dat ik een jonge stoere witte vlinder was, 
maar dan eentje die bestemd is eeuwig te gaan leven,
die gewapend met een trui, een hoed, een regenjas, 
de wereld ziet omdat zijn krachten nooit begeven.





De blanke bleke bloemen zou ik bovenal verkiezen, 
want hun stuifmeel zegt me nooit ‘Jij bent racist’ .
En nergens zou ik ooit de juiste weg verliezen, 
indien ik de naam van alle groene planten wist.





En komt de winter of de herfst met storm en regen,
dan leef ik verder op mijn eigen hoopje proviand.
Maar niet te gulzig om ook niet te veel te wegen, 
anders tuimel ik omlaag en kwets mij op het land.





Ik wou dat ik een lieve, niet te rare vlinder was,
zodat de vogels mij wat langer lieten leven,
en ik me tijdig kon verschuilen in het groene gras
om me te redden, al ware ’t maar voor even.



10/4/2014

Groot





Ik voel mezelf groot
sinds de dag dat ik voor het eerst de tafel van mijn moeder
aan de bovenkant heb kunnen verkennen, 
zonder op een stoel te klimmen.



Ze noemden me groot
vanaf de dag dat wat ik deed voor het eerst beloond werd
met meer dan spontane woorden van lof alleen,

en ik een cheque mocht innen. 

Alle mensen zijn groot
zodra ze niet meer verlangen verder in rijkdom te groeien
in gestalte, macht of invloed op de anderen
dan wordt het warm vanbinnen.



28/3/2014

Barstende knoppen

Bekrompen klein

na een zachte kerst- en wintertijd,

gestreeld door gulle zonneschijn en milde winden

twijfel ik niet langer

en ben ik solidair met alle andere knoppen.

Dus vouw ik mijn kroonschermpjes open

opdat mijn broosgroene hoop zich koesteren mag

in de stralen die de vrijgevige zon

over mijn bescheiden vormen niet verspillen kan

zodat de bloesems van de mei kunnen openvouwen en ontplooien

tot de tuinen glunderen,

zelfs als de malse buien ze plagen.


26/3/2014

Indoctrinatie





Weer eens komt die man met aandrang aan mijn voordeur bellen
in zijn uniform van officier in onheil zonder nieuwe boodschap; 
Met de glimlach die verdwijnt zodra hij niet meer mag vertellen
hoe ik de weg verloren ben naar de onvervalste blijdschap.


Hij vertelt aan iedereen dat bergen smelten op zijn teken
en dat de sterrenbeelden strijden om een plaats in de zon.
de apocalyps is nauwelijks nog een kwestie van weken .
Dan komt de epiloog van elk verhaal dat ooit wel eens begon


Zijn handen scheppen transpiratie die aan zijn voeten kleeft, 
Waar zijn vaders offers van verwachting hebben nagelaten
in de hoop dat die de weg zouden banen voor al wat leeft
langs sporen van onverdroten arbeid zonder tijd voor praten


Nu gaat hij eten op het kerkhof met verspilde bronnen vol vuur,
Wil hij slapen in de armen van dankbaar aangeworven spoken
Zal hij rijpe vruchten plukken zonder aandacht voor de muur
Waar zijn eigen vriend de satan stiekem achter is weggedoken.




23/3/2014

Alsof liefde eeuwig is

Als ik voor jou kon zingen met mijn eigen woorden

die de talen en emoties mijlen hoog gaan overstijgen,

 omringd door nieuwe ritmisch golvende akkoorden

waardoor alle loze praters die niets zeggen zwijgen,

dan zou ik echt geen ogenblikje van mijn tijd verliezen,

ver door mijn knieën buigen en diep in je ogen kijken.

Ik zou je smeken: Schatje, blijf toch altijd voor mij kiezen,

nooit van mijn verder leven zal ik van je zijde wijken.

Samen ga ik met jou dromen en illusies fantaseren,

plannen construeren en reizen door elkanders geest,

genieten van de dingen die we samen realiseren

en geluk creëren dat er nooit eerder is geweest.

19/3/2014

Ademnood

Morgen is een woord  

tot ik ervan genoten heb

en de problemen van heden heb opgelost

eer ik morgen zeg

dat het niet meer voor vandaag zal zijn.

Streven is een behoefte

die het leven zin en richting geven.

Dromen zijn de brandstof voor de toekomst

die de motor doen draaien

totdat de hemel de redding wordt

om uit de draaikolk te ontsnappen

waarin we ons knus genesteld hebben

Tot we uit ademnood de handdoek

in de ring werpen


11/3/2014