Mijn tweede gedicht

Voortdurend onderweg

Van de liefde van papa
naar die van mijn mama,
van de doeken naar de pot
van het huis naar het kot.

Van de spelletjes op straat
naar de dancing ‘s avonds laat.
Van Thomas naar vriendin An,
van Sofietje naar vriend Jan

Van de eigen knusse kluis
naar het zelf gekozen huis
van lang zoeken naar vinden
van vrij zijn naar zich binden

Van de woning oud en stijf
naar het buitenverblijf.
vanuit Brussel naar Parijs
van roekeloos naar soms wijs

Van de crisis na tien jaar
naar het spelen met gevaar
van gezond naar wel eens ziek
van het bed naar de kliniek

Van de snelheid van de jeugd
naar de grootouders hun vreugd,
van sport doen naar bekijken
van vechten naar bezwijken

23/9/2009

Geen God

Er is geen God
als jij me een bloem kan geven
die niet groeide in een tuin
in een bos of in een park
in Eeklo of in Spanje.

Er is geen God
als jij me een dier zal tonen
dat niet leefde in een zoo
in een tuin of in een zee
in Groenland of De Panne.

Er is geen God
als de dag een jaar mag duren
en geen uren zal missen
of het ware een minuut
vorig jaar of iets later.

Er is geen God
als jij me over honderd jaar
elke seconde vertelt
dat je leefde, steeds hopend
dat er geen God zou zijn.


22/9/2009

Dit zijn de reflecties van een terminale mens, van wie aangenomen wordt door zijn omgeving dat hij door zijn ziekte (Alzheimer bvb) niet meer kan reageren op wat om hem heen gebeurt. Maar in feite is dat slechts schijn. Dat is de tragiek: beseffen dat het einde nadert en zich niet kunnen uiten.





Herfsttrilogie van plant, dier en mens

Waarom moeten deze bladeren mij verlaten?
Mij achterlatend, wanhopig onthutst, ontbloot
van mijn nageslacht, dat wegwaait door de straten
en van mijn feestdos, fluwelen groen en bordeauxrood...

Waarom hebben toch mijn kinderen mij verlaten,
mij achterlatend in het nest van het voorjaar,
trekken zij weg, zonder nog ooit met mij te praten
en wagen het donker avontuur van het najaar...

Waarom moeten mijn krachten mij lafweg verlaten,
mij achterlatend, contactloos en zonder dromen,
zonder mensen die me steeds meer zonder antwoord laten
want ik wil niet uit mijn zomer te voorschijn komen.

21/9/2009

Dankbaarheid

Als je ooit vindt dat je gelukkig bent
en je afvraagt wat je nog verder drijft,
als je die enige ware liefde kent
en je twijfelt of dat wel eeuwig blijft,

Als je tevreden bent met je bestaan
en je kunt je wensen relativeren
zonder door de hel te moeten gaan
of anderen te schaden of kleineren,

Als je ware vriendschap op prijs stelt
en je nadenkt over wat je nog mist,
dan is er angst die de dagen aftelt
ooit te ontdekken wat je nooit wist.

Als dan die angst je ongelukkig maakt
zo bang om ooit alles te verliezen,
dank dan degene die over je waakt,
voor elke dag dat je nog kan kiezen

19/9/2009

De Tramontane is een schrale harde noordenwind, die van over de  Pyreneeën het zuid-westen van Frankrijk dagenlang kan teisteren




Tramontane

't Stof striemt de lange rijen
gedrade rijpe druiventronken
klimmend op de flanken
van de Languedoc.

De Pyreneeën storten
hete stevige stoten
uitgedroogde lucht omlaag
naar de meren en de zee.

Vormeloze keien
groeien uit de grond omhoog,
omklauwd door de diepe
wortelranken, peilend naar vocht,
zo zeldzaam in de Corbières,
waar niets wijkt of buigt,
tot de schrale Tramontane
voor de zon bezwijkt.

16/9/2009

Vakantiekater

Ik heb het wel geroken:
ik weet het nog van gisteren,
toen gaf je me te eten,
want ik heb geen huis,
geen baasje,
alleen honger.

Ik heb het wel begrepen:
je blijft hier niet lang meer,
dan krijg ik niets te eten,
want ik heb geen huis,
jou ook niet meer.
Alleen honger.

Ik heb het nog gezien:
je laat me zelfs niet binnen.
Je geeft toch niet te eten
in je mooie huis,
aan een kater
met honger.

15/9/2009

Bezinning

De balans zal weldra overslaan,
geen zwaluw komt nog kijken,
de dag zal vroeg te ruste gaan;
het licht zal moeten wijken.

De bomen lossen fruit en blaren
en denken al aan winterrust.
De wind sleurt aan mijn haren
tenzij de dauw de nevel kust.

De zon is moe omhoog geklommen
en schijnt heel ver de kamer in.
Het onweer is weer weggezwommen
en doet wellicht haar eigen zin.

De kinderen komen binnen spelen,
zomerliefdes zijn bijna vergeten,
wonden die soms moeilijk helen,
eerst ervaren, dan pas weten.

14/9/2009

De fles van Bob

Soms snijdt een herinnering mijn adem af,

soms doet de aanblik van een voorwerp pijn,

zoals de lege fles te zien die jij me gaf:

ik zou ze vullen voor jou met Franse wijn.

Toen reed ik weg, voor een zomerse reis.
Toen dacht ik aan jou en aan wat je me zei.
Toen kwam de vale man met de scherpe zeis.
Toen was je de volgende in zijn lange rij.

Vaak start ik wel iets, maar maak het niet af.

Soms doet onverhoeds iets vreemds me beven:

zoals de vriend die je was, nu weg in je graf,

die me doet genieten van alles in 't leven.

11/9/2009

Ontwaken

Waar ben ik nu
en hoe laat is het?
Moet ik iets vandaag
en wacht er iemand op mij?

Kan ik nog even doorslapen
of sta ik op?

Wat was dat met die auto?
Dat ongeval?
Die schreeuw?
(vader, geef me een antwoord!)

Dat was een droom.
weer maar eens,
waarom me daarover opwinden?

Wat voel ik nu?
Ben jij dat dan?
Wil jij iets vandaag
en wil je iets van mij?

Kan ik je zachte hand sturen
Of sta ik op?

Dat is geen droom,
dat is een geschenk.

10/9/2009

De lange reis

Op een doorhangende kabel,

nog wat onzeker zittend op een rij,

twintigduizend volt tussen de tenen,

schichtig schuilend, soms opzij,

soms nergens heen,

dan weer schijnbaar zonder doel.

En toch weer afscheid,

de muggen achterna.

Nog even uitstel,

tot de kabel, op een ochtend

nog een laatste maal

doorhangt,

lager dan ooit,

minder laag dan vorig jaar

evenwel,

onder de minder zware last

van zwaluwen vol twijfel:

soms voor de eerste keer,

en dan vastberaden

nest en tuin verlatend,

veld en draad, van paal tot paal

naar de middagzon

9/9/2009

Langs de waterlijn

Brekend

de bruisend brommende

branding tegen de brug

klim ik omhoog

naar de hoogtevreeslimiet.

Halfweg de overspanning

ga ik graag vooruit

of veilig terug.

Golven die glijden

over het strand:

de schuimrand voorop

braakt lege schalen,

schelpen op de vloedlijn.

Het is mooi

geweest.

Lust

Hoe vaak zei je me: 'Het is nu tijd!'
en dacht ik: 'Tijd speelt geen enkele rol !'
Ik liep recht naar jou en kreeg toen spijt.
Het maakte me tegelijk bang en dol.

Toch liep je me nog gelijk voorbij
en zuchtte ik om de weer gemiste kans,
stond dus opnieuw achteraan in de rij:
Zo kreeg je me totaal uit mijn balans.

Want de tijd vreet aan elk goed gevoel
en doodt de verlangens van het vlees.
Zo stuift ze uiteen: stoffig en koel,
en roep ik je hierheen, verlamd en hees.

7/9/2009

TREKVOGELS

Had jij ooit een blackout in september,
versuft door eenzaamheid en honger?
Was jij ooit een zwaluw in december,
alweer ouder, en nooit meer jonger?

Was je dan opeens je adres vergeten
of liep je je eigen zoon voorbij,
en vergat je urenlang te eten?
Maakte een niemendal je blij,
tot je op een donderdag verdwaalde
en je foto verscheen op het scherm?
Was het een reis die je betaalde
om te vluchten aan pijn en gekerm?

Word je dan een honingbij in mei
of een ooievaar in oktober?
Vlieg maar mee, dan hoor je er bij:
de winter wordt weer fris en sober.

3/9/2009

Dwarrelvlucht



Kindergelach toeterde door mijn ogen,
de roos begon te geuren
en de dauw gleed in de kelk.

Waar wacht de merrie?
Ik weet niet of ze op haver wacht.
Ergens is ze verscholen
in mijn gisteren.

Ze neuriet een wiegenlied
over de koelte van de ochtend
en de zwoelte van een roes
die me troost
tussen de kille muren,
waar de smart bevriest
in witte kegels,
wijzend naar de paarse lucht.

Ja, er is een kind dat schreit,
en dat hoor ik echt.

Mijn droom is gezadeld,
en galoppeert verder in de bossen
van één donker glas wijn.

Maar waarheen:
weiger ik te raden
sinds de rozen geuren.

2/9/2009

Voor jou speciaal !



Je lijnen zijn zilver zo broos
en je woorden groeien hoger
in een spaarzame strijd
van een krokus tegen onkruid.

Kristal draagt je handen
en je ogen tranen golven
die branden in mijn armen.

De diepten van je haren
zaaien heilige onrust
in de spieren
van mijn heupen.

Je muziek regent een boog
van vreugde en groene schittering,
die statig omhoog veert.

1/9/2009

Ontwaken naast jou

Je kijkt naar de cijfers in het duister

en knippert tegen het ochtendlicht.

Je waagt je niet aan zacht gefluister

tot degene die slapend naast je ligt.

Je draait je om, ik voel je hand:

een nieuwe dag, kondigt dit aan,

Ik schuif wat verder van de rand;

de droom met jou is niet gedaan.

Je adem ruikt zo gezellig warm,

mijn ogen zijn nog lang niet open.

Ik aai heel zacht je verdwaalde arm

en heb geen zin om weg te lopen.

Je zwijgen verraadt me wat ik denk:

dank voor een nieuwe dag met jou,

om te koesteren als een geschenk,

en te tonen hoeveel ik van je hou !

31/8/2009

Terugkeer

Deze plek betekent niets voor niemand,
voor niemand anders dan voor mij.
Op deze plek droomde ik van iemand.
Van iemand, maar dat is voorbij.

Naar deze plek durf ik wel verdwalen,
zomaar onderweg naar nergens heen,
en dan verzin ik spannende verhalen
over wat hier gebeurde met mij alleen.

Mocht ik je hier opnieuw ontmoeten
met je kleuter of je grote hond
dan zou ik je niet durven groeten
maar lachen naar je rode mond

28/8/2009

Zonsondergang

Ik hoorde ze stappen,

ze stapte naar me toe.

Ze stapte me voorbij

en ik keek even om.

Ik zag haar haren,

ze waaiden in de wind.

Ze schudde haar hoofd,

haar haren uit haar ogen.

Ik volgde haar even

tot net voorbij de bank,

de bank bij het park.

Ze zocht iets in haar tas.

Ze greep in haar handtas

een kleine spiegel

en spiegelde haar ogen,

ze lijnde ze met zwart.

Over haar schouder

keek ik in haar spiegel

en keek ik naar haar ogen

gelijnd met zwart

Haar blik kruiste de mijne

Mijn blik zocht die van haar

en zonder het te willen

Ving ze de zon met haar spiegel

Ik zag de zon in haar spiegel

en knipperde met mijn ogen

zag het wuiven van haar haar,

We keken naar elkaar.

We zuchtten zonder reden

Die we verklaren konden

Maar voelden wel ineens

Dat de zon moest ondergaan.

27/8/2009