Alzheimer

Dwarrelvlucht



Kindergelach toeterde door mijn ogen,
de roos begon te geuren
en de dauw gleed in de kelk.

Waar wacht de merrie?
Ik weet niet of ze op haver wacht.
Ergens is ze verscholen
in mijn gisteren.

Ze neuriet een wiegenlied
over de koelte van de ochtend
en de zwoelte van een roes
die me troost
tussen de kille muren,
waar de smart bevriest
in witte kegels,
wijzend naar de paarse lucht.

Ja, er is een kind dat schreit,
en dat hoor ik echt.

Mijn droom is gezadeld,
en galoppeert verder in de bossen
van één donker glas wijn.

Maar waarheen:
weiger ik te raden
sinds de rozen geuren.

2/9/2009

Voor jou speciaal !



Je lijnen zijn zilver zo broos
en je woorden groeien hoger
in een spaarzame strijd
van een krokus tegen onkruid.

Kristal draagt je handen
en je ogen tranen golven
die branden in mijn armen.

De diepten van je haren
zaaien heilige onrust
in de spieren
van mijn heupen.

Je muziek regent een boog
van vreugde en groene schittering,
die statig omhoog veert.

1/9/2009

Ontwaken naast jou

Je kijkt naar de cijfers in het duister

en knippert tegen het ochtendlicht.

Je waagt je niet aan zacht gefluister

tot degene die slapend naast je ligt.

Je draait je om, ik voel je hand:

een nieuwe dag, kondigt dit aan,

Ik schuif wat verder van de rand;

de droom met jou is niet gedaan.

Je adem ruikt zo gezellig warm,

mijn ogen zijn nog lang niet open.

Ik aai heel zacht je verdwaalde arm

en heb geen zin om weg te lopen.

Je zwijgen verraadt me wat ik denk:

dank voor een nieuwe dag met jou,

om te koesteren als een geschenk,

en te tonen hoeveel ik van je hou !

31/8/2009

Terugkeer

Deze plek betekent niets voor niemand,
voor niemand anders dan voor mij.
Op deze plek droomde ik van iemand.
Van iemand, maar dat is voorbij.

Naar deze plek durf ik wel verdwalen,
zomaar onderweg naar nergens heen,
en dan verzin ik spannende verhalen
over wat hier gebeurde met mij alleen.

Mocht ik je hier opnieuw ontmoeten
met je kleuter of je grote hond
dan zou ik je niet durven groeten
maar lachen naar je rode mond

28/8/2009

Zonsondergang

Ik hoorde ze stappen,

ze stapte naar me toe.

Ze stapte me voorbij

en ik keek even om.

Ik zag haar haren,

ze waaiden in de wind.

Ze schudde haar hoofd,

haar haren uit haar ogen.

Ik volgde haar even

tot net voorbij de bank,

de bank bij het park.

Ze zocht iets in haar tas.

Ze greep in haar handtas

een kleine spiegel

en spiegelde haar ogen,

ze lijnde ze met zwart.

Over haar schouder

keek ik in haar spiegel

en keek ik naar haar ogen

gelijnd met zwart

Haar blik kruiste de mijne

Mijn blik zocht die van haar

en zonder het te willen

Ving ze de zon met haar spiegel

Ik zag de zon in haar spiegel

en knipperde met mijn ogen

zag het wuiven van haar haar,

We keken naar elkaar.

We zuchtten zonder reden

Die we verklaren konden

Maar voelden wel ineens

Dat de zon moest ondergaan.

27/8/2009

Zomersnoepers

Ik zocht ze in mijn tuin,
gisteren nog rijp en uitnodigend,
nu spoorloos, en onvindbaar
voor mijn gretige handen.

Ik speurde en dacht heel even
dat ik me vergist had.
Toen dwaalde ik wanhopig
langs de appelbomen,
zwaar beladen, hangend
tot tegen de grond.

Ik knipoogde naar de perenboom,
die me dit jaar niet vergat.

Toen schudde ik stevig
aan de kale heester,
en mijn koppel houtduiven
vloog verschrikt op.
Voldaan en tevreden.

Op de twijgen
kleefde donkerrode smurrie
en ik vertelde mijn vrouw:
volgend jaar misschien,
zijn er weer bessen
op de vlier...

26/8/2009

Geen opendeurdag...

Als een deur niet opengaat,

kun je lang staan wachten

in het midden van de straat,

alleen met je gedachten.

Als de deur waarvoor je staat,

je kil tegenhoudt, buiten,

en niemand met je praat

als je kijkt door de ruiten,

dan lijkt plots de binnenkant

niet echt te bereiken.

Angst krijgt dan de bovenhand,

dat gaat nu wel blijken.

Als ik mijn deur nu open laat,

zou je niet hoeven bellen

en alles, waarnaar ik nu raad,

zal je me dan vertellen.

25/8/2009

Vul je mijn glas?

Zou je ‘t niet willen,

dat het elke dag zomer was,

dat je niemand meer miste

en je over niets nog wakker lag?

Zou je ‘t niet wensen,

dat het elke dag zondag was,

dat je in je tuin kon zitten

met een halfvol glas?

Zou je verlangen

dat het elke dag zonnig was

dat je steeds bij je liefste was

en de klok niet verder tikte?

Zou je dan eisen

dat het elke dag feestdag was

dat er wat hemel op aarde was

en je wereld een eiland?

Of zou je dan vrezen

dat het die dag de laatste was,

dat de laatste opdracht af was

met een halfleeg glas?

Valse schaamte !

Waarom zou je je schamen

voor de rimpels van je handen,

de kleur van je lange haren,

of de schoonheid van je huid?

Waarom zou je je schamen

voor de vorm van je lichaam,

de geur van je harde werken,

of de slankheid van je buik?

Waarom zou je je schamen

voor het geschenk van het leven

dat je door je lichaam behoudt,

of laten die dingen je koud?

Waarom zou je je schamen

voor wat God heeft gegeven,

en wij soms willen verbouwen

of onttrekken aan de zon?

Dit gedicht schreef ik nadat ik vernomen had dat ik voor de derde maal opa ging worden.


hip hip hip.....

Vervulling

Een ster kan je niet van de hemel plukken,
want sterren zijn heter dan een zomerdag:
ze zouden je 't leven uit handen rukken,
als hun hitte je één keer beroeren mag.

Een dag kan je niet op je tafel zetten:
ook dagen zijn sneller dan sterrenstof.
Ze luisteren enkel naar hun eigen wetten,
tenzij je ze grijpt voor de laatste plof.

Er zijn van die dagen die sterren lijken,
door liefde getekend, door licht gedrenkt,
ze doen je opnieuw naar de toekomst reiken,
omdat ze je geven waar je steeds aan denkt.




20/8/2009

Jouw kus

Kon ik nog honderd jaren leven,

genietend van een gezond bestaan,

ik zou u de fijnste dagen geven,

vol van liefde zonder traan.

Kon ik jou honderd jaren schenken,

genietend van de nooit vergane jeugd,

ik gaf je alles wat je kan bedenken,

vol van blijdschap en van deugd.

En bood men ons nog honderd jaren,

wat ons nooit zal lukken dus,

het kon nooit het geluk evenaren

dat we genieten van deze ene kus.




19/8/2009

Deze persoon heb ik echt ontmoet, in een tankstation in Claira, (Z.-Fr.),




IJdelheid

Hij draagt een hoed,

uit stro of uit een nieuwe materie.

Hij voelt zich goed

en zit niet echt in de miserie.

Hij draagt een halssnoer

om zijn hals met rare brokken

Hij lijkt heel stoer

met sandalen zonder sokken.

Hij draagt een zwembroek

die hem spant omheen de billen

Hij neemt een handdoek

Hij wil niet zweten en niet rillen.

Hij draagt geen uurwerk

en kijkt niet op als hij gaat tanken

Hij voelt zich kunstwerk

en heeft alles aan zichzelf te danken


18/8/2009

Tijd verloren

Hoeveel tijd sinds ik ben geboren !

Hoeveel tijd biedt mij de toekomst
en kan die mij bekoren?

Hoeveel tijd van mijn leven

heb ik niet verslapen
en voor de realiteit verloren?

Hoeveel tijd van mijn bestaan

zat ik niet te eten,
te kijken zonder zien,
te luisteren zonder horen?

Hoeveel dagen van mijn jaren

was ik niet aan 't werken
aan dingen die vergaan,
die niemand kan verstaan,
en nu mijn dromen verstoren?

Hoeveel jaren al te samen

zag ik kinderogen glanzen,
hoorde ik hun vreugdekreten,
proefde ik de vruchten van hun succes
voelde ik hun hart naar de toekomst hunkeren
en wist ik: die tijd is nooit of nooit verloren!

17/8/2009

Depressie...

Net op dat zelfde ogenblik

rinkelt de telefoon

en verstrakt je lieve blik.

Dan denk ik opeens

dat de post van deze ochtend

nog niet geopend is.

Vervolgens komt de dokter,

en die zucht alleen

wanneer ik hem vragen stel.

Ten slotte gaat de bel

maar ik hoor niets,

omdat ik niet luisteren kan

En als ik iets horen wil,

is het de klank van je stem

in de kamer waar ik nu ben.

En als ik iets zien wil,

is het de glans van je ogen

als ik je teder omhels

En als ik iemand liefheb,

is het meer dan alleen in mijn hart.

En dat volstaat ruimschoots.

14/8/2009

                                                     


De lotto ! 

Ik ben niet graag bang

zoals mijn vader op zijn sterfbed,

al heeft hij dat nooit getoond.

Ik vrees niet graag

wat de dag van morgen brengt,

wanneer de avond valt .

Ik ken niet graag angst

voor wat mijn geliefden bedreigt,

als ze veraf zijn van mij.

Ik ben niet graag bevreesd,

als het wachten te lang duurt

op het antwoord dat ik wens.

Ik verafschuw de paniek,

zelfs als na verloop van tijd

de opluchting volgt.

Ik ben wel op mijn hoede,

omdat op een onbewaakt moment

ik niet de lotto win !

13/8/2009

              De douche

De natte koelte spat in 't rond,

verlamt de trillend hete lucht,

spoelt het stof weg, over de grond

die zuigt en zwelgt en zucht.

Op het haar dat klit aan de huid,

langs de neus en beide ogen,

glijden fijne straaltjes water uit,

en tekenen glanzende bogen

Langs de hals over de schouders

en opengewreven naar overal

schaterlachend naar zijn ouders

grijpt de kleuter naar zijn bal

'Alles nat!' kraait hij met hoge stem,

als hij de straal naar zijn voetjes richt.

Zijn mama kijkt en lacht naar hem

en draait troostend het kraantje dicht.

12/8/2009

     Hittegolf     

Hagedis op de muur,

krekel tussen amandelen,

vervallen huis te huur,

te warm om ver te wandelen !

Ijsblokjes in een glas,

die samen vrolijk rinkelen,

een egel in het gras,

geen zin om te gaan winkelen.

Mijn schaduw is te kort

om wat koelte te schenken.

De vliegen op mijn bord,

ze komen zonder wenken

Ik open een witte parasol,

maar vouw de stoel niet open;

het was goedkope brol:

ik zal een rode kopen.

11/8/2009

Ruimtestof (stardust)

Kleine mens, neem me mee waar je heengaat,

waar het licht van de sterren in wolken versmelt,

waar de rook bevriest, en de tijd angstig stilstaat,

waar mijn vader nog leeft en mijn hartslag telt.

Kleine mens, geef me plaats in je nieuwste droom,

in de plannen voor wat nooit meer gebeuren kon,

in verhalen over hitte in ijs, parels en stoom,

over de afloop van een reis die nooit echt begon.

Kleine mens, toon me de grenzen van je gedachten

en hoe je liefde dat einde met passie verlegt,

hoe afgunst en oorlog die liefde verkrachten,

en hoe het kind negeert wat de vader hem zegt.

Kleine mens, verklap me wat je wenst te erven,

als het kasteel op de heuvel de slotgracht verlaat.

Vertrouw me toe wanneer ik ook ga sterven

en niemand nog over mijn prestaties praat...

Kleine mens, luister naar de regen van meteoren,

snuif de geur van alle smeulende seizoenen,

voel het ritme van verstarde engelenkoren

en zie hoe tijd en ruimte zich verzoenen.