Voor jou speciaal !

 





Vast


Ik ben een steen,
vastgewrikt in de kasseiweg.
Wat was het heerlijk
in jeugdige onbezorgdheid los te liggen !

Ik was een steen
losgeraakt uit de kasseiweg.
Kinderen schopten mij tegen andere stenen,
zodat de vonken eruit sloegen.

Ik was een steen
die vonken sloeg.
Wat een geluk
vonken te slaan.

Ik ben nu een steen
en zit stevig vast in de kasseiweg.

11/3/2011

Tegenslag (1970)


Ik zwijg als ik gedronken heb,
jij zwijgt dan des te meer.
Het fruitsap brengt me veilig thuis,
al weet je dat niet meer.



Je ziet wat ik geloochend heb,
ik zie: het gaat niet meer.
Mijn pen verraadt de duisternis,
al wens ik dat niet weer.



Zo'n zinloos vers, zo brute pech:
het klopt niet al te zeer.
Jij doet dat wel, wat ik je zeg,
al zeg ik dat nooit weer.

10/3/2011

Wederdienst (in maart 1970)


Alsof alle rijkdom dubbel was,
dwarrelt mijn hart midden heesters,
en sluipt je ziel door mijn vingers.
De regen hijgt omhoog,
weg van gestikte romantiek.

Plots is de schaduw licht
en zie ik geen verschil meer
tussen twee merels in de goot.

Er druipt blauw in mijn wangen,
ik voel mijn bloed verstarren
voor wat mij morgen stil doet staan.

Is zulk spook een gewenst geluk
of slechts een mislukte sprong
in de richting van de damp
die ver in je witte kamer
parelt op je laarzen,
vergeten in een hoek?

Soms wervelt de vraag van mijn zuster
en de zilveren natte glans
van de leeuw, rillend en miskend,
vreemd verminkt en ontroostbaar
ontdubbeld in mijn beide ogen,
en wil ik hem niet strelen.

9/3/2011

Jeugduitstap


Moeder, mag ik naar mijn circus
met de apen die niet dansen?
De directeur speelt viool en harp
en draagt een topless pitteleer.
Je keuken ken ik van buiten en jou ook.

Ik droom van je als ik wegga
naar je buitenhuis bij de zee.
Er is een lieve man in het circus
die de paarden doet galopperen
en vraagt wie mee wil rijden.

Ik wil eens mee, moeder, even maar,
en ik zal me niet vuil maken.
Ik zal netjes praten en de rest.
En dan, als er niemand kijkt,
zal ik in de stallen rond gaan sluipen
en met de knappe dames praten.
Misschien geven ze mij wel chocola!

Ik wil niet dat je het me verbiedt,
ik wil alleen eens even weg,
maar dan wel helemaal, voor heel lang,
en zien of het echt waar is
dat er meisjes bij de leeuwen slapen.

8/3/2011

Voor een W.






Ode aan het huwelijk　

Ik koester bijna veertig jaar je ring,
waardoor wij ons aan ons verbonden.
Verguisd symbool, maar prachtherinnering
aan de dag waardoor wij zijn gezonden

Vreest de jeugd dan dit engagement
die hen samenhoudt voor 't verder leven
omdat ze offer noch aanvaarding kent
en geen ware liefde meer kan geven?

Plichten zijn passé zoals de pest
Rechten zijn verplichte doelen
om weer op te eisen wat een ander rest
en alleen de eigen lust te voelen.

Wat de wereld met je dromen doet
is niet wat je dromen wilt of kunt
Je ingesteldheid is pas dan echt goed
als niet de maatschappij je leven runt

7/3/2011　

Vandaag wordt mijn goede vriend W. begraven en ik besef maar al te goed dat de ene W de andere niet is, alhoewel het huwelijk toch een ode verdient, voor alle W's en voor alle andere letters van het alfabet.

Geluksmomenten
in aanloop naar stand-by geluk

Hand in arm en arm in hand

wegen zoeken naar de regenboog,
stap na dag en dag na stap,
met geloof en oog in oog,
aan je hand na dagen stappen,
aan mijn arm ons zien geloven,
lachend in de handen klappen.

Elke stap die leidt naar boven
buigt de regen zonder spijt
van wegen weg, eertijds gekozen,
vol berouw om hindernissen,
die ons vroeger deden blozen
om ons minder te doen missen,
op de weg naar regenbogen.

Samen zonder op te geven
en mekaar beminnen mogen
op de route naar het leven,
dat dit bestaan van reizen klopt
ondanks natuurelementen
die doen vrezen dat het stopt
deze reeks geluksmomenten

3/3/2011

Breekbaar

Toon me je fles
en vertrouw ze me toe,
maar ik neem ze niet af,
ik wil ze koesteren,
versieren en een plaats geven
naast de mijne,
opgesmukt door je handen en je hart.

Draag zorg voor je fles,
drink zuinig vol genot
vergeet de gulzigheid van je jeugd
en het roekeloos verkennen van toen.

Proef van mijn fles,
geschenk van mijn moeder,
die de inhoud niet kende
evenmin als ik
slurp of nip, slik of proef
dankbaar om het genieten
elke nieuwe dag
dat er geen laatste druppel is

2/3/2011

         Oude baksteen

Met een rake slag van snedig nijdig staal
op het houten handvat van mijn oud truweel
lost de mortel die verdwaalde baksteen kaal,
verpulvert zandig stof dat stuift als meel

Dan dringt de baksteen brandend in mijn brein,
als hellevuur dat klei verhardt met rook en stoom
en zie ik zwetend' handen die er niet meer zijn
maar konden bouwen aan een nu vergane droom


1/3/2011

                   Herinnering

(weet je nog hoe lang we zochten naar een mooie naam voor onze baby)

Daar staan de resten letters van een naam
die al vele jaren is vergeten
en niemand nog kan lezen.
Wekenlang heeft ooit
een jonge vrouw gezocht
naar die naam.



Naar de naam
die niemand nu nog kent.
De naam van het kind
dat ze droeg onder haar hart
en haar leven moest bekronen.
De letters van de naam in steen
vervlakt door mos en zand en regen.
De naam van misschien de laatste mens
die de naam van die moeder heeft gekend,
en nergens, hier noch elders, zelfs niet amper leesbaar,
terug te vinden is, ontbloot van alles wat die naam betekende:
hoop, verlangen, liefde, pijn, verlies, geluk en ontgoocheling, namen met letters die je niet kan schrijven in een zerk,
maar wel in de herinnering.

28/2/2011

leeg

Jahwehs collega's

De grijze man die wacht bij het loket
ontsteekt verward zijn laatste sigaret,
de imam vergist zich weer van minaret
en neuriet haast onhoorbaar: Jezus redt

Een dapper strijder wordt tweemaal gedood:
zijn hemel is al paars, zijn bed is rood
Een zwarte hoed is altijd van een jood
die bidt en jubelt, kijk, Allah is groot!

De paus lacht: neem een foto als ik zwem
en zoek een zweep waarmee ik valken tem,
De bioloog zit in zijn stroppen klem
en weerstaat de dreiging uit Jeruzalem

De ombudsman zit eenzaam zonder tips,
De predikant verzint alweer iets hips
Jahweh brengt elke ster naar haar eclips
en speelt het laatste spel Apocalyps

　
24/2/2011

Dit is opgedragen aan rijmelaar Plonk
https://blog.seniorennet.be/plonk

Beschaving

Onze wereld telt erg mooie bossen,
rijk aan licht en lucht en lustig leven,
die we van hun rijkdom graag verlossen
door ze lekker stof en rook te geven.

Wij bouwen vaardig rechte brede wegen
met tunnels, bruggen, eeuwig groene bermen,
gieten daar betonnen muren tegen
om de wilde dieren te beschermen.

Onze steden staan vol groene planten
op kasten, muren, wanden, vensterbanken
en parken waar de honden lanterfanten,
bomen dopen en naar 't baasje janken

In de huizen floreert heel dankbaar leven
muizen, mieren, vliegen, duiven op het dak.
Goede zielen die ze eten geven
klagen over honger, kosten, ongemak.

Stop dus fastfood en veel pillen in je mond
vergeet je sigaret niet, die is nodig.
Zo sterf je later pijnloos en gezond
want de rest is brol en overbodig.

23/2/2011

Kanarie

Als een dokter weer eens fouten maakt,
wordt het leven eensklaps een kalvarie
waar je slechts met strijden verder raakt,
vrolijk in zijn kooi zingt de kanarie.

Als de liefde stiekem uit je leven sluipt
en je de ganse dag gezucht en klachten hoort,
zodat wanhoop prompt in je gedachten kruipt,
zingt in zijn kooitje de kanarie voort.

Als je dochter niet voor haar examen slaagt
en je zoon vertelt van zijn intens verdriet
en het voor jou lijkt of zelfs de tijd vertraagt,
zingt in een hoek de kanarie nog zijn lied.

Als de nacht valt zonder welverdiende rust
omdat het ganse universum je geluk bedreigt,
vervangt de alcohol je zorgen en je lust
en merk je amper dat zelfs je kanarie zwijgt.

21/2/2011

oepsie

Net nu

Net nu de zon zo gul haar stralen strooit
over elke stap die ik mag zetten
in de wereld van verwondering,
waar mijn kleinkind paden vindt
die ik achteloos voorbijgelopen was,
vertwijfeld want alleen de zon ontbrak,

Net nu de wolken dreigend drijven voor de horizon
die vervaagt in mist en nevel
in de wereld van verbijstering
waar ik kruimels van ambitie vind
die ik roekeloos platgelopen heb
vermorzeld want alleen de tijd ontbrak,

Net nu het waar genieten alle schijn verdrijft
die verdoezelt onder koppig streven
in mijn wereld van herinnering
waar ik kracht en inspiratie vind
die me ademloos achternagelopen is
verloren want alleen de plaats ontbrak,

Net nu de wolken
het genieten van de zon verdrijven
naar een andere wereld
Net nu komt de vertwijfeling,
Net nu zie ik angstig om
en kijk of het kind niet valt

16/2/2011