Martine

Geluksmomenten
in aanloop naar stand-by geluk

Hand in arm en arm in hand

wegen zoeken naar de regenboog,
stap na dag en dag na stap,
met geloof en oog in oog,
aan je hand na dagen stappen,
aan mijn arm ons zien geloven,
lachend in de handen klappen.

Elke stap die leidt naar boven
buigt de regen zonder spijt
van wegen weg, eertijds gekozen,
vol berouw om hindernissen,
die ons vroeger deden blozen
om ons minder te doen missen,
op de weg naar regenbogen.

Samen zonder op te geven
en mekaar beminnen mogen
op de route naar het leven,
dat dit bestaan van reizen klopt
ondanks natuurelementen
die doen vrezen dat het stopt
deze reeks geluksmomenten

3/3/2011

Breekbaar

Toon me je fles
en vertrouw ze me toe,
maar ik neem ze niet af,
ik wil ze koesteren,
versieren en een plaats geven
naast de mijne,
opgesmukt door je handen en je hart.

Draag zorg voor je fles,
drink zuinig vol genot
vergeet de gulzigheid van je jeugd
en het roekeloos verkennen van toen.

Proef van mijn fles,
geschenk van mijn moeder,
die de inhoud niet kende
evenmin als ik
slurp of nip, slik of proef
dankbaar om het genieten
elke nieuwe dag
dat er geen laatste druppel is

2/3/2011

         Oude baksteen

Met een rake slag van snedig nijdig staal
op het houten handvat van mijn oud truweel
lost de mortel die verdwaalde baksteen kaal,
verpulvert zandig stof dat stuift als meel

Dan dringt de baksteen brandend in mijn brein,
als hellevuur dat klei verhardt met rook en stoom
en zie ik zwetend' handen die er niet meer zijn
maar konden bouwen aan een nu vergane droom


1/3/2011

                   Herinnering

(weet je nog hoe lang we zochten naar een mooie naam voor onze baby)

Daar staan de resten letters van een naam
die al vele jaren is vergeten
en niemand nog kan lezen.
Wekenlang heeft ooit
een jonge vrouw gezocht
naar die naam.



Naar de naam
die niemand nu nog kent.
De naam van het kind
dat ze droeg onder haar hart
en haar leven moest bekronen.
De letters van de naam in steen
vervlakt door mos en zand en regen.
De naam van misschien de laatste mens
die de naam van die moeder heeft gekend,
en nergens, hier noch elders, zelfs niet amper leesbaar,
terug te vinden is, ontbloot van alles wat die naam betekende:
hoop, verlangen, liefde, pijn, verlies, geluk en ontgoocheling, namen met letters die je niet kan schrijven in een zerk,
maar wel in de herinnering.

28/2/2011

leeg

Jahwehs collega's

De grijze man die wacht bij het loket
ontsteekt verward zijn laatste sigaret,
de imam vergist zich weer van minaret
en neuriet haast onhoorbaar: Jezus redt

Een dapper strijder wordt tweemaal gedood:
zijn hemel is al paars, zijn bed is rood
Een zwarte hoed is altijd van een jood
die bidt en jubelt, kijk, Allah is groot!

De paus lacht: neem een foto als ik zwem
en zoek een zweep waarmee ik valken tem,
De bioloog zit in zijn stroppen klem
en weerstaat de dreiging uit Jeruzalem

De ombudsman zit eenzaam zonder tips,
De predikant verzint alweer iets hips
Jahweh brengt elke ster naar haar eclips
en speelt het laatste spel Apocalyps

　
24/2/2011

Dit is opgedragen aan rijmelaar Plonk
https://blog.seniorennet.be/plonk

Beschaving

Onze wereld telt erg mooie bossen,
rijk aan licht en lucht en lustig leven,
die we van hun rijkdom graag verlossen
door ze lekker stof en rook te geven.

Wij bouwen vaardig rechte brede wegen
met tunnels, bruggen, eeuwig groene bermen,
gieten daar betonnen muren tegen
om de wilde dieren te beschermen.

Onze steden staan vol groene planten
op kasten, muren, wanden, vensterbanken
en parken waar de honden lanterfanten,
bomen dopen en naar 't baasje janken

In de huizen floreert heel dankbaar leven
muizen, mieren, vliegen, duiven op het dak.
Goede zielen die ze eten geven
klagen over honger, kosten, ongemak.

Stop dus fastfood en veel pillen in je mond
vergeet je sigaret niet, die is nodig.
Zo sterf je later pijnloos en gezond
want de rest is brol en overbodig.

23/2/2011

Kanarie

Als een dokter weer eens fouten maakt,
wordt het leven eensklaps een kalvarie
waar je slechts met strijden verder raakt,
vrolijk in zijn kooi zingt de kanarie.

Als de liefde stiekem uit je leven sluipt
en je de ganse dag gezucht en klachten hoort,
zodat wanhoop prompt in je gedachten kruipt,
zingt in zijn kooitje de kanarie voort.

Als je dochter niet voor haar examen slaagt
en je zoon vertelt van zijn intens verdriet
en het voor jou lijkt of zelfs de tijd vertraagt,
zingt in een hoek de kanarie nog zijn lied.

Als de nacht valt zonder welverdiende rust
omdat het ganse universum je geluk bedreigt,
vervangt de alcohol je zorgen en je lust
en merk je amper dat zelfs je kanarie zwijgt.

21/2/2011

oepsie

Net nu

Net nu de zon zo gul haar stralen strooit
over elke stap die ik mag zetten
in de wereld van verwondering,
waar mijn kleinkind paden vindt
die ik achteloos voorbijgelopen was,
vertwijfeld want alleen de zon ontbrak,

Net nu de wolken dreigend drijven voor de horizon
die vervaagt in mist en nevel
in de wereld van verbijstering
waar ik kruimels van ambitie vind
die ik roekeloos platgelopen heb
vermorzeld want alleen de tijd ontbrak,

Net nu het waar genieten alle schijn verdrijft
die verdoezelt onder koppig streven
in mijn wereld van herinnering
waar ik kracht en inspiratie vind
die me ademloos achternagelopen is
verloren want alleen de plaats ontbrak,

Net nu de wolken
het genieten van de zon verdrijven
naar een andere wereld
Net nu komt de vertwijfeling,
Net nu zie ik angstig om
en kijk of het kind niet valt

16/2/2011

ZOZO weg

  




Morgen bij jou

Morgen wil ik met jou
nog over de wolken lopen
en stiekem voor jou
een nieuwe handtas kopen

Morgen wil ik bij jou
van je zoete adem proeven
en luistrend naar jou
in de zelfde schaduw toeven

Morgen wil ik naar jou
om over sterren te praten,
en verklappen aan jou
dat ik je nooit wil verlaten.

11/2/2011

Voor Marie-Rose Morel

Laat het eigen leven los
en de levens die je maakte,
je zoontjes en de hoop die je schonk.

Je sterft als moeder
als vrouw en ook als mens,
die alles lost wat zij gegrepen heeft,
die het leven pas begrepen heeft
toen het haar ontglipte.

Het is een moeder minder
die rouwen kan
om weer een moeder minder
die vechten kan
om weer een onrecht minder
dat doven kan,
voor weer een twistpunt minder.

Laat het eeuwig twisten los
en de ruzies die je maakte,
je streven en de hoop die je schonk.

Iemand ver van hier
wordt voor haar eerste keer
moeder om te leven
moeder om te beminnen
moeder om te strijden
moeder om te respecteren.

10/2/2011

ter attentie van het groot gelijk van Tom Naegels

Terrorist

Omhoog gevallen parvenu's
gesteund door syndicaal immobilisme
die zo zonder enig' achtergrond of kennis
de tentakels van 't systeem prostitueren
om hun eigen zandkastelen over onze hoofden
rond te strooien, alsof bijbels of korans
hun ruggengraat zijn en hen dus legitimeren
als de pausen van gedachten die wij vrezen,
omdat we zo graag koesteren wat dierbaar is.

Onverlaten die de pers infiltreren, met vitriool
doordrenkt schijnheilig mild geglimlach
als de mening van de vrome huisvader
geen stof biedt tot meedogenloos gekanonneer
met de linkse dooddoeners van breeddenkendheid,
die moet verhullen dat ze oude knollen zijn
met oogkleppen aan weerskanten onmisbaar
omdat het minste geronk van de oude motor
hen al van hun wankele sokkel dreigt te daveren.

Stuurlui die nooit de zee verticaal onder zich zagen
die politiek bedrijven zonder op een lijst te staan
die koken zonder pannen en kruiden te gebruiken
die verblinden zonder licht door eigen duisternis
onverbreekbaar verbonden met hun eigen zwart gat
dat dank zij Darwin misschien nog ooit zal opengaan
voor tweerichtingsverkeer


9/2/2011

geïnspireerd op de song '24 hours from Tulsa' (Gene Pitney)







Verleiding

Je gaf me het glas water dat ik vroeg,
dat dacht ik toch, het had de zelfde kleur,
maar van jouw drankjes kreeg ik nooit genoeg
en nog minder van je glimlach en je geur.

Je vertelde van 't mooi weer en van je kind,
van de zon die onderging en de maan zo vol,
wat je van de jeugd van tegenwoordig vindt
en wij gingen spoedig samen uit de bol.

Het kaarslicht inspireerde ons gesprek
en we dachten weldra niet meer aan de tijd
want aan inspiratie was er geen gebrek
en we raakten dus stilaan de trappers kwijt.

We lieten ons toen leiden door muziek
en we dansten schuchter schuivend naar mekaar
jij en ik en buiten ons geen echt publiek,
samen door het toeval zo en toen en daar.

Eer we 't wisten was de korte nacht voorbij
maar de dageraad voor ons was niet gedaan .
Met je aandacht en je charmes aan mijn zij
wist ik dat ik nooit terug naar huis zou gaan.

8/2/2011