Een moeder min of meer

ter attentie van het groot gelijk van Tom Naegels

Terrorist

Omhoog gevallen parvenu's
gesteund door syndicaal immobilisme
die zo zonder enig' achtergrond of kennis
de tentakels van 't systeem prostitueren
om hun eigen zandkastelen over onze hoofden
rond te strooien, alsof bijbels of korans
hun ruggengraat zijn en hen dus legitimeren
als de pausen van gedachten die wij vrezen,
omdat we zo graag koesteren wat dierbaar is.

Onverlaten die de pers infiltreren, met vitriool
doordrenkt schijnheilig mild geglimlach
als de mening van de vrome huisvader
geen stof biedt tot meedogenloos gekanonneer
met de linkse dooddoeners van breeddenkendheid,
die moet verhullen dat ze oude knollen zijn
met oogkleppen aan weerskanten onmisbaar
omdat het minste geronk van de oude motor
hen al van hun wankele sokkel dreigt te daveren.

Stuurlui die nooit de zee verticaal onder zich zagen
die politiek bedrijven zonder op een lijst te staan
die koken zonder pannen en kruiden te gebruiken
die verblinden zonder licht door eigen duisternis
onverbreekbaar verbonden met hun eigen zwart gat
dat dank zij Darwin misschien nog ooit zal opengaan
voor tweerichtingsverkeer


9/2/2011

geïnspireerd op de song '24 hours from Tulsa' (Gene Pitney)







Verleiding

Je gaf me het glas water dat ik vroeg,
dat dacht ik toch, het had de zelfde kleur,
maar van jouw drankjes kreeg ik nooit genoeg
en nog minder van je glimlach en je geur.

Je vertelde van 't mooi weer en van je kind,
van de zon die onderging en de maan zo vol,
wat je van de jeugd van tegenwoordig vindt
en wij gingen spoedig samen uit de bol.

Het kaarslicht inspireerde ons gesprek
en we dachten weldra niet meer aan de tijd
want aan inspiratie was er geen gebrek
en we raakten dus stilaan de trappers kwijt.

We lieten ons toen leiden door muziek
en we dansten schuchter schuivend naar mekaar
jij en ik en buiten ons geen echt publiek,
samen door het toeval zo en toen en daar.

Eer we 't wisten was de korte nacht voorbij
maar de dageraad voor ons was niet gedaan .
Met je aandacht en je charmes aan mijn zij
wist ik dat ik nooit terug naar huis zou gaan.

8/2/2011

Morgen

Morgen wordt het beter dan vandaag.

Dan komt het antwoord naar me toe,

dan komt het antwoord op mijn vraag

want ik word het lange wachten moe.

Morgen vind ik vast wel wat ik zoek

dan krijg ik wat ik zo lang mis

dan valt uiteindelijk het doek

over alles wat al lang verborgen is.

Morgen ben ik wijzer dan vandaag

Dan zie ik de valkuil die ik delf

want als ik wacht gaat alles traag

dan bedrieg ik toch gewoon mezelf.


7/2/2011

oeps

       Levenskus

Naamloos zwemmen zalig zinkend, soms
zo veel zalmen met de stroom naar zee,
wanhopig treurend om de nooit bereikte bron
van levend kuit, geschoten na dapper durven
dreigend schuimend kolkend dalwaarts dalen,
van de kanoklare afvaartbedding sterk trotseren
springend over rots en moordend spattend druk
op slanke stroomgelijnde lijven koppig zonder
op te geven streven naar het voortgezet bestaan
van soortgelijk' individuen niet versagen
net zoals een massa slachterklare schapen
wachtend in de wei, drinkend van de beek
met het zweet van de vis die onvermoeibaar
strijdend de bron van droom en leven heeft

gekust

4/2/2011

Weg

Mijn zon gaat op,
en haar stralen knagen de seconden weg.
De ballast aan ideeën
vindt een open ventiel,
verspreidt zich ongeketend bruisend weg.

Vergeelde verzen
op nog jong papier
met de hand geschreven,
zoeken via IC-toetsen een uitweg weg
weg van werken die verplichten
plichten die niet meer werken
en ik verplicht mezelf te werken.

Mijn zon staat hoog
en haar stralen knagen alle zoden weg
Het mos op verdreven dromen
op geveinsd vergeten verzen

Ik krab er vol genot het mos van weg

3/2/2011

                                         



                                              Cirkel

De krant vertelt geen sprookjes
over elfjes in het woud,
alleen de cijfers en de roddels
waar het volk van houdt.

De krant vertelt verhalen
van verraad en politiek,
en veel geïnteresseerde lezers
vinden beide identiek.

De krant blijft ongelezen
op sportuitslagen na,
en strips of wat tv-programma's
meestal uit Amerika.

De krant verhuist naar buiten
terug de wrede wereld in,
om het nieuws te recycleren
vanaf het pril begin

2/2/2011

In de schaduw van de zon

De zoveelste aanslag op Uw licht
werpt een schaduw in mijn ogen.
Het duister spuugt in mijn gezicht
en ik word naar omlaag gezogen.

Even mijmer ik en snak naar lucht
die vuur van vooroordelen voedt
ik klamp me vast met zoete zucht
aan de drang naar felste gloed.

Waanzin wil dat uw bestaan vergaat
en verklaard wordt als een rekensom,
Maar je klaarte staaft dat U bestaat
want anders was een lichtstraal krom.

Hun dromen lijken sterk op onze zon
die haar schaduw op de wereld werpt
alsof ze uw licht ooit blokkeren kon
doordat ze nieuwe messen scherpt.

1/2/2011

Gras

Ik zie je graag
groeien, buigen, rijpen
en ik zie hoe men je
zaait, maait, strooit, verwaarloost,
hoog laat schieten
om in je te genieten
beschermd voor sluwe blikken

en hoe men van je
smult, plukt, ook afrukt
om achteloos weg te gooien
vertrappelen en verstrooien
hoe men je rolt en verkoopt
vervoert en uitspreidt, doordrenkt
en vervloekt als je sociaal
voor andere plantjes ruimte laat.

Je duldt ons voetbalspel
en overleeft zelfs wimbledon.

Ik hoor je graag
ruisen in de wind
buigen in de storm
zingen in de bries
ritselen als hooi
gestapeld in een kooi
Ik hou vooral van je kleur
als geheugensteun voor bomen
zodra ze met nieuwe blaadjes komen.

28/1/2011

Kleuterbad

Bubbels blazen in het bad,
bootje duwen, maakt slagzij,
opa handdoek oogjes nat
loop niet weg en blijf bij mij

zeep zipt weg waar is dat nou?

help me zoeken, opa lief
geef die gieter geef het gauw
stop hem weg jij bent de dief

kijk eens hier, je ziet het lukt

zie je daar komt water uit
als je op dat beestje drukt
eendje blaast en eendje spuit

Laat me nog wat spelen toe

met die schuimvlok op mijn teen
ik heb geen kou en ben niet moe
en maak schuim bij met mijn been

Ja, ik trek wel aan die ring

maar stop het water met mijn voet
Tijd voor wat verandering
Opa, jij vertelt zo goed...


27/1/2011

Heen

Ze lachen om me heen
ik ween alleen,
ik weet het zonder herinnering
al was ik er bij.

Mensen om me heen,
ik leer ze kennen
de meeste zijn herinnering
want ze zijn er niet meer bij.

Ik ben er nog even bij
maar word voortaan herinnering
ik probeer te lachen
door het wenen om me heen heen

Ook geluk

Heb geen angst, verlaat mij maar,
je hoeft echt niet te treuren.
wees gerust gelukkig daar
ik wist, dit moest gebeuren.

Draai de sleutel in het slot,
ik zal blij zijn dat je gaat
naar je eigen nieuwe god
die je vrijer leven laat.

Mijn hart verscheurt aan flarden,
want ik hoor je stem niet meer,
ik vraag je te volharden
al kwetst het mij telkens weer.

Jouw geluk is wat ik wens,
al zal ik dat niet met je delen
en mag weldra een ander mens
je zachte vormen strelen.

Leef maar verder zonder schroom
Laat mij turen over zee,
en vergeef me dat ik droom:
ja, neem die sleutel toch maar mee.

25/1/2011

Eeuwigheid

Ik heb souvenirs met hopen
die niet zo onbelangrijk zijn,
Ik ben een koffer wezen kopen
want mijn oude was alweer te klein.

Geen herinnering kon hier nog bij
na mijn epiloog van vorig jaar,
zo leek het althans wel voor mij
met alle dode dromen bij elkaar

Is het dan misschien de laatste koffer
die ik open doe als 's avonds laat
ik vermoeid vergeten wensen offer
nog alvorens 't maanlicht slapen gaat

Kan of mag ik hier nog wat vergaren
iets met toch voldoende houdbaarheid
de moeite waard om even te bewaren
en te onttrekken aan de eeuwigheid.

21/1/2011

Het volgend gedicht werd geschreven door MARLEEN DE SMET, dichteres uit Geraardsbergen, die op 19 januari verkozen werd tot dorpsdichteres 2011 van Galmaarden.

Ze gaf me de toelating om haar winnende inzending op mijn blog te zetten, waarvoor ik haar hartelijk dank.

De opdracht was een gedicht te schrijven over de rivier De Mark, die door Tollembeek en Galmaarden vloeit, en ten zuiden van Geraardsbergen in de Dender uitmondt.




De Mark



Gewiekst soms wulps soms wispelturig
slingert de markiezin in de greep van
haar oevers. Heerlijk hoe de lage zon
haar beloop verzilvert en goudlagen
legt in de kruinen. Een knotwilg kruist
de knokige takken voor de nesteling.



Luister, het land galmt waar water
stoeit zoals het stoeien moet met
de spiegeling van een wolkenstoet.
De aarzeling de razernij nabij klotst
en kringelt de ruigte tot lispelen.
En als een pianist bespeelt regen haar
golvende dijen. Welke slagvaardige waagt
de dans? De watermolen - van malen
moe - walst het troebele tot bruidbruis.
Alles goed en wel, maar geradbraakt
blaast een vis een laatste bel. Rietkragen
buigen door de deining aangeslagen.



Tot wie dit leest:
water is drachtig van komen en gaan.
En wij, wij zijn of worden weer kinderen
starend naar later, naar waar het maanlicht
glinstert in haar nachtelijk geklater, naar
waar alle sterren op haar zijn gericht.


Marleen De Smet

(zie ook verwijzing naar haar blog in linkerkolom )

Kraaiennest

Wat denk je, houdt me heden tegen
om die vreemden uit mijn tuin te jagen
alhoewel ze slapen in de regen
ook al hoor ik nooit de buren klagen?

Waarom ben ik nu enorm verdraagzaam
verduldig, ook geboeid en zelfs alert,
ze vinden tuinen erg herbergzaam
en zichzelf nog veel te introvert.

Waar zouden zij naartoe, bedenk ik dan,
starend naar de allerhoogste takken,
wetend dat ik zo hoog niet vliegen kan
maar wel die boom eens om moet hakken.

19/1/2011

Mistlamp

Als de druipend grijze baard van de zon
mijn dak blijft testen op kwaliteit
koester ik me in je knuffels,
stomend als een Turks bad
waarvan de deur op een kier staat.

De klank van je stem
zwemelt rond door de kamers,
wenkend naar mijn hart,
dat dapper verder roffelt
met de regen.

Toch wordt het ritme van de regelmaat verstoord
omdat de dakgoot lekt
en de poes op het bed springt.

18/1/2011