Neerslachtigheid

Houd 2021 vrij van covid, corona en vaccin!

Koffie

Kom niet treuren op mijn graf:

ik ontvang je niet met open armen.

Je verdient geen welkom, ook geen straf,

alleen de inhoud van mijn zieke darmen!





Kom je koffie drinken wijl ik leef,

ik ontvang je dan met open armen.

Je weet me wonen, je kent de dreef,

dan zullen we elkaar intens verwarmen.


Wil je melk, of wil je suiker?

Zeg me wat je heden bezighoudt,

breng geen wijn en ook geen ruiker,

immers, eer je het vermoedt, ben ik al koud.



15/12/2020

Uit een gedicht van 11 oktober 2008 op dit blog (ik werk mijn ganse oeuvre bij)

van toepassing op deze coronatijd:

Leef je als je denkt aan later
en het heden een andere richting uitstuurt
omdat je een dag zoals gisteren
niet meer beleven wilt
en het overmorgen best eens
opnieuw zou mogen worden zoals vroeger?

29/11/2020

Ademloos

Ik houd mijn adem in

en zelfs het kloppen van mijn hart wordt eindig.

Mijn honger is van geen enkel nut

en de geur van koffie gaat aan mij voorbij.




De stappen op de trap,

een tractor die davert door mijn straat:

alles bonst tussen mijn slapen

en de wind smelt tussen mijn lakens.




Ik houd mijn adem in

en denk dat ik nu nog steeds de keuze heb.

'k Heb dorst naar kille zuurstof

en je warme lippen op die twee van mij.




23/11/2020

Het leven is als een dag, vanaf de zonsopgang via de middag tot wanneer de schemering die de nacht aankondigt.




Aan en uit

Mijn ogen gaan open en ik zie de dag.

Dag mama, papa, oma, opa, dag zus, dag broer,

dag juf, dag vriend, dag oom, dag tante, dag lieverd van mijn hart!

Zo blij dat ik met die mensen leven mag.

Zo fijn die kansen, plannen, mooi en sterk en stoer,

Dag resultaten van ons werken, voor de kinderen van ons hart.

De zon staat stilaan op haar hoogste punt

we hebben geprobeerd de wolken weg te jagen,

geluk en vreugde zijn ons mondjesmaat gegund

met de antwoorden komen nieuwe vragen.

Adieu collega, oma opa zegden lang vaarwel.

De mensen die we kenden beginnen stilaan te verdwijnen,

uit ons leven, uit ons gezelschap, uit het oog en uit ons hart.

Wie mij het leven schonken: adieu en vaarwel,

warme herinneringen beginnen stilaan weg te kwijnen

mijn ogen sluit ik, de nacht valt en sluit de deuren van mijn hart.

12/11/2020

Surf (altijd tijdsgebrek)

Lineair verheft zich de zee,

zichzelf herhalend, 

steeds nader bij de kust.

Dreigend reikt het water naar de hemel

maar wordt tot overgave gedwongen

en kantelt schuimend over ander water.

de kracht slinkt weg zoals de jeugd

die haar dromen zelden realiseert

en uitdeint in groeiende berusting.

Ten slotte nog heel even

trekt de golf een lange lijn

op het eindeloze strand.

Mijn voetstappen verdwijnen

in de saus van vochtig zand,

en ook de vloedlijn is verschoven.

10/11/2020

Dit gedicht schreef ik 12 jaar geleden, (nu herwerkt)

Het nieuwe Allerheiligen.

Als oktober op haar einde loopt
en je weer op je vakantie hoopt,
die de troost is van de welvaart,
en de versiering van de uitvaart,
zie ik
de kinderen in hun graf,
moeders, vaders op een draf.
Nu krijgen velen eens bezoek,
een poetsbeurt met een zachte doek.



Ik doe het
 graag nog vele jaren
en blijf herinneringen bewaren
door de jaren roze gekleurd.

Eens zijn jij en ik zelf aan de beurt.



Volgende keer
zelfs al, misschien.


Vieren jullie vast maar Halloween!

Eergisteren, op 30 oktober stierf mijn broer Robert (68) aan een hartstilstand, net toen hij de medicamenten voor onze mama (98) betaald had in de apotheek. 

Junior

Juniors bloed is mij even vreemd als dat van mijn erfgenamen,

maar zijn hart is mij wellicht minstens evenveel genegen.

Een kind volgt wat er ergens binnen zijn zieltje verder drijft

en wat hij onthoudt, blijft voor zijn toekomst een ware zegen.

Junior speelt met alles wat hij bij zijn stappen tegenkomt

en op zijn hoede zijn is een oneindig punt van aandacht.

En als iets valt en breekt of gewoon zoek of verloren gaat

Dan had men het wel gevreesd maar zelden verwacht.

Junior houdt van kippen en hij voert ze tot ze vluchten

zo ver mogelijk weg van de hond die gretig watertandt.

En als hij achter het coronaslot twijfelt omtrent waarheen,

roept hij opa en dan vlucht hij weg en beeft mijn hand.







28/10/2020

Van geboorte tot overlijden droomt men iets te realiseren dat de moeite waard is ( kiezen is al de eerste onoverkomelijke hinderpaal) maar nooit raakt het af, en troost je je met de basiswaarden in het leven









Zo lang

Zodra de dageraad met uitgestoken hand als een zweep in mijn ogen flitste, 

groef ik de bouwput voor mijn Babelse toren die nooit afgewerkt zou zijn .

Zo lang het zoeken duurde naar de plannen die ik zelf had moeten tekenen

bleef ik zwerven zonder te kunnen kiezen waarheen mijn stappen mij zouden leiden.

Zo lang ik doolde besefte ik niet dat ik op een rollercoaster zat die nergens stopte

tenzij iemand aan de noodrem trok, al had ik dat zelf moeten kunnen doen.

Als gewoonten en plichten mij stresseren, ongeduldig bumperklevend op mijn hielen

gaat de kans verloren rustig te kiezen tussen al die verleidelijke doodlopende straten.

Zo lang de hoopvolle zon blijft stijgen, dreigend verder weg van mijn warme Oriënt

luister ik naar gefluister van mensen die zich expert gedoopt hebben zonder ritus of water.

Zo lang groeit de wetenschap dat zij net als wij angstvallig proberen te verbergen

dat zij hun Babylonisch kunstwerk nooit zullen voleindigen op de weg die ook de onze is.

Zodra de kim begint te blozen wordt de bovenste bouwlaag stilaan onbereikbaar

en volstaat het schuilen in de koele kelder vol verwarmende gregoriaanse gezangen

die troost brengen terwijl de bouwstenen gestolen worden en de kraan dichtgedraaid

Zo blijft de molen draaien met sterren en planeten die als mensen niet te grijpen zijn

want de nacht ontvoert soms een kind dat zonder jou nooit zou geboren zijn.




27/10/2020

Flashback

Bruin, stevig gespierd tegen de grijze hemel

zag ik je silhouet, snuivend naar voorbije euforie.

Achteloos en bezorgd om mijn hongerige vogels

riep hij hulpeloos mijn naam in de kille herfstlucht.



***

Allebei knoopten ze heel even de eindjes weer aaneen:

een verleden van hopen, geven en beminnen

met een toekomst van verbrokkeld vertrouwen

in een miskende hemel die rechtvaardig oordeelt.

***

Het kind streelt zacht de hond, de kip vlucht weg

en verder resten mij nog alleen de foto's.

19/10/2020

Wat gaat er door Caesar om als hij ziet dat zijn adoptiefzoon Brutus op het punt staat hem met een dolk te vermoorden?





Lieve Brutus

De zon heeft me zelden verhinderd te wachten

en te hopen dat er aan mijn deur werd geklopt;

de regen gaf een wrange smaak aan mijn koffie

die koud werd zodra alle contact was gestopt.




Orkanen en kinderziekten verstoren elk ritme,

ze kunnen de rituelen fnuiken en beperken,

maar de brand van erkenning en het smeulen

na een tsunami stoppen ijlend met werken.




Al wat je doet, wat je wenst, wat je droomt

en wat je verzwijgt heb je me nooit verteld,

wat je gelooft en waar men je voor gebruikt

is steevast een hunker naar luxe en geld.

Zwijgen in stilte brengen mij rust noch paniek,

want ze leiden zelden tot goede akkoorden.

Ze zijn het slot op mijn deur waar de sleutel

zoek is sinds je mijn kind wilt vermoorden. 

Brutus, ik redde jou van de straat, de honger,

de eenzaamheid, de brand, de kerker en de kou ,

en ik sloot je op in mijn veilige bloementuin

en schonk je geloof, hoop, liefde en trouw.

****

Nu is het te laat om mij hier op te zoeken 

voor mijn hulp of lekker dagelijks brood 

Wachten doe ik nog alleen zolang ik eten kan

en drinken, ademen en treuren, tot de dood.

6/9/2020

Als men heden ten dage gaat daten, gebeurt het vaak dat men gemakkelijk een stap verder zet dan gewoon elkaars handjes vasthouden als eerste fysisch contact.



Je vingertoppen

Zelfs als de zon heller in ander water schittert,

zal ik je niet bedriegen,

En als de waarheid beschamend hard en pijnlijk is,

zal ik tegen jou niet liegen.

Als de stilte onze harten zalft en geen geluid ons stoort,

blijf ik met je praten,

wanneer de wind mijn schip ver buiten de haven blaast,

zal ik de vaargeul niet verlaten.

De klok houdt op met tikken als op een ochtend

ik jouw zuchtjes niet meer hoor in de keuken,

De aarde draait verder zonder ander doel

dan de luchten te doen stormen en beuken,

De zee wacht om te stijgen als na zes uur eb

zij de kans krijgt de vloed te demonstreren.

Woorden verliezen voortaan al hun betekenis

als ze je liefde en je schoonheid niet mogen eren.

Passie en lust zijn als stofjes in de bries

uit de natte neus van een losgeslagen paard;

onopgemerkt verdwijnen ze in natte dromen

even snel als ze als maar blijven komen,

Lust en passie worden geboren uit de lies

als men iets te lang en vol obsessie staart 

en het hart controle verliest over de dromen

en de geest niet afremt wat kan komen.


Als de stilte onze harten zalft en geen geluid ons stoort

reik ik vol verlangen naar je hand,

wanneer mijn adem ons schip naar een verre haven blaast

knijp je vol vertrouwen in mijn hand.

16/8/2020

Opgedragen aan mijn lieve echtgenote, die in 2021 op  6 april, 50 jaar lang met mij getrouwd zal zijn.

Naar jou

Van jou wil ik mijn laatste kus

omdat jij weet wat zoenen is.

Mijn laatste tranen mag jij wissen

omdat jij ons verdriet hebt gedeeld,

Mijn laatste stappen zet ik met jou,

alleen wij weten goed waarheen.

Voor jou zijn mijn laatste woorden

die niemand anders kan verstaan.

Jouw handen maken mij gelukkig, 

zij weten best wat zij kunnen doen.

Ik zie jou vaker dan wie ook

en begrijp nog beter hoe graag ik dat doe,

Ik hoor en herken zo goed je stem

waar ik eeuwig wil naar luisteren.

Naar jou gaan zo vaak mijn gedachten

en die van jou zijn hier constant

want in mij klopt niets zonder jou.

Mijn hart neemt hierin het voortouw

volgens't ritme van dat hart van jou.


3/8/2020

Vanaf jou

Van jou kreeg ik mijn eerste kus

nog eer ik wist wat zoenen is.

Mijn eerste tranen heb jij gewist

nog eer ik diep verdriet had gekend,

De eerste stappen liet jij mij zetten

toen ik nog niet wist waarheen.

Voor jou waren mijn eerste woordjes

die niemand anders kon verstaan.

Jouw handen maakten mij gelukkig

toen ik niet besefte wat handen konden doen.

Ik zag jou vaker dan om het even wie

en begreep nog niet hoe graag ik dat deed

Ik hoorde en herkende zo goed je stem

die mij leerde hoe te luisteren.

Naar jou gaan zo vaak mijn gedachten

en die van jou zijn hier constant

want in mij leeft niets zonder jou

Mijn hart heeft geleerd te kloppen

naar het ritme van dat hart van jou.


1/8/2020

Waarom (ik niet?)

Waarom heb je mij niet geschreven

toen je me doorleefd had en ik je ontroerde,

aangrijpend als de aanval van een tijger

klauwend naar je handen en je hart?

Waarom heb je me niet getekend,

geschilderd of gekneed, gevormd en gelost,

 toen de regen vers in je vingers trilde

alsof je ziel tot ontploffing kwam?

Waarom  heb je me niet gezongen,

verkondigd, verspreid en uitgebazuind,

impulsief als een verwaande tiener

schreeuwend zonder te luisteren?

Waarom heb je me verwaarloosd

en ben je gevlucht naar het park van pret

waar je werkte voor de keizer van Wall Street

terwijl in mijn huis de kaarsen doven?



23/7/2020

Als een duif

Te trots en toch onzeker,

vol twijfels en los van de aarde,

te hoog en nochtans vol vrees

Angstig en overmoedig zoekend naar het licht

dat overvloedig tsunamigewijs verstikt

maar van de verkeerde orde.

Verlamd en moedeloos

snakkend naar de vergeten routes,

vleugellam hunkerend naar een horizon

ongrijpbaar als de dag van gisteren,

kiezend tussen hoop en onzekerheid

alsof een risico fataal moet zijn.

Te trots om toe te  geven

Uitziend op de rotonde zonder einde

Vol minachting voor alle dilemma’s

negeer ik elke afslag en stijg ik op

in het besef dat ik alleen zal blijven

en  zonder controle zal landen.

13/7/2020


 

Op rust (maar dan ook weer niet)

De weg die ik mijn leven lang gevolgd heb, loopt dood, 

en de mist onttrekt het landschap aan mijn ogen.

Er is nog wel één station waar de laatste trein op mij wacht

en ik rijd mee, naar ik weet niet waarheen,

ik weet niet hoe lang,

ik weet niet hoe ver,

ik weet alleen dat ik hier blijf tot mijn eindstation,

dat de passagiers mij verlaten tussen haltes in,

wanneer de noodrem onverwacht mijn trein doet stoppen.

Ik weet dat er niemand meereist die mijn bagage dragen kan,

dat er geen zijspoor is waar ik even kan kamperen

of reflecteren, recupereren, mediteren, repareren

en simpelweg de trein de rug toekeren.

Ergens in de rook van de trein zitten mensen  

in de blinde stoom van de machine,

voor wie ik een taxi betaal

aan de laatste halte,

om hun eigen weg te volgen

tot die doodloopt.



13/6/2020