Appelsap

De tulpen drogen de krokussen achterna

en de botten van de rozen barsten.

Elk blad wedijvert met het ander groen

en weigert te verklappen

welke vruchten zich verschuilen in de langere dagen

van de laatste lentemaand.

En als de nachten de hitte van de zon verraden,

de dromen van de zomer meer licht gaan vragen,

loopt het sap langs mijn mondhoek naar mijn kin,

einde van het begin, aanvang van de rust

verlamd en ontgoocheld

om de regenvlagen.

18-05-2018 om 00:00 geschreven door Frankie

Dageraad

Cyclussen van mijn leven,

gesloten en weer geopend,

nieuwe kansen, afgedankte spullen, idealen, dromen

niet te recycleren.

Dag huizen in mijn leven,

tijdelijke thuizen, vaarwel

en schenk vreugde, rust, intense passie, zorgen

niet langer voor mij.

Weerzien in dit leven

herkend en geherwaardeerd,

eenvoudig soms, rijker, ouder, heftiger dan ooit

omdat het niet voorbij mag gaan.

01-08-2016 om 00:00 geschreven door Frankie

Hittegolf


De slakken vallen uit de bomen, 
alles wordt nu losgelaten. 
Neen, die regen zal niet komen, 
Blijf maar zitten, blijf maar praten.


Muggen zijn gestopt met plagen, 
velden houden bleek de adem in. 
Stof verschuilt zich in de hagen, 
wachtend op een nieuw begin.

Spreek met mij van koele zoenen, 
zo maar op een lange wandeling. 
Niet van werken, jagen, boenen; 
allerliefst van je verwondering.

22-07-2015 om 00:00 geschreven door Frankie

Zevende decade

Vastgeroest in de ondergaande zon
weerkaatsen de wolken het klepperen van een vleugelslag
op weg naar de lege plek
waar het ouderlijk nest is weggehaald.

Het regende nog toen
en donder rolde over de mals gemaaide velden
weggescheurd van de oogst
die de rovers over sterrengloed deed dromen.

De resten van de party
zijn bedolven door de bulldog van de torenklok
die uur na uur de jaren slaat
en een stel verloren mussen in het leven houdt.

19-07-2015 om 00:00 geschreven door Frankie

Een bijna leeggedronken glas Limoux

weerkaatst de rode zon die daalt,

onstuitbaar naar de kimmen van Fitou

alsof die nooit de nacht nog haalt.

Wanneer de wieken* slaapwel wuiven

in de verre wind die altijd verder waait,

dan gaan op ’t strand de korrels stuiven,

wijl de molen zonder stoppen draait.

Het huilen verstikt het ruisende verkeer

terug naar huis ver van de zomerzon

van werk naar winkels altijd heen en weer

weg van camping of hotels met volpension

De mist onttrekt het landschap aan mijn ogen,

Langer blijf ik niet op dit verlaten kil terras

Ik droom niet meer van  feest en regenbogen

maar ik grijp toch naar mijn leeggedronken glas

01-09-2013 om 00:00 geschreven door Frankie

Een simpele tekst over een simpele stortbui

Een druppel op mijn hete huid

verdampt met mijn transpiratie,

een druppel op het droge zand:

het lijkt dezelfde situatie...

De tweede druppel leidt me af:

ik kijk naar boven met een zucht;

een derde druppel vind ik laf,

en vrees de donkergrijze lucht.

De wolken stromen over ‘t pad,

de bomen vangen de regen op,

het gras staat groener in het nat,

een merel buigt zijn kleine kop.


Een hemd kleeft aan mijn natte huid,

alsof het een pull-over is,

dus trek ik die maar gauw weer uit

omdat het immers zomer is...




3/7/2009

03-07-2009 om 00:00 geschreven door Frankie

Volop zomer

Hoger kan de zon echt niet stijgen,

ook al wou ze dat zelf nog zo graag,

langer licht kunnen we niet krijgen,

want het is de langste dag vandaag.

De lente is voorbij, de vruchten rijpen

en troosten ons met hun vitamines.

We willen onze vakantie grijpen

en genieten van zomermagazines.

Je wandelt avonden lang mee met mij

en de zwoele wind streelt door je haren.

We jagen alle miserie ver opzij,

alsof er voor ons nooit zorgen waren.

De mooiste bloem vind ik toch je lippen,

die zich tuiten voor een warme zoen.

In de hemel zie ik held're stippen,

zich spiegelen in het dauwende groen.

Neem mijn hand als in voorbije jaren

toen we samen naar van alles streefden,

toen we jonger en iets wilder waren,

omdat we in onze lente leefden.

22/6/2009　

22-06-2009 om 00:00 geschreven door Frankie

Drenkeling

Zuurstof glijdt naar binnen in mijn longen,
zonlicht kriebelt mijn netvlies onbewust.
Zomaar kwam je bij me, ongedwongen,
en hebt mijn voorhoofd zacht gekust.

Nog wat water zoekt een weg naar buiten
telkens je op mijn borstbeen drukt.
Ergens hoor ik weer een merel fluiten:
iemand heeft mij aan de dood ontrukt.

De branding spat stervend op de rotsen,
het schuim kleeft soppig op mijn huid.
Terwijl iets verder golven nijdig botsen
zucht je: 'Het is voorbij, kom rust nu uit...'

Mijn eerste blik vindt je lachende ogen,
zacht raak je mijn vingers met je handen
die het natte zand met liefde drogen;
zout smaken je lippen op mijn tanden.

De zee stilt haar honger zonder te dralen,
zonder te wikken wie weg mag van hier;
zonder te weten wie ze weer mag halen
goochelen met levens is haar plezier...








18/02/2009

18-02-2009 om 00:00 geschreven door Frankie