Archief

Tijdens de weken voor mijn intrede in het ziekenhuis bestierf ik het van angst. Samen met mijn vrouw reisde ik de dag tevoren naar Lourdes Oostakker.

Daar vond ik de rust en de gelatenheid terug. Na een rustige nacht kon ik met een gevoel van veiligheid naar het hospitaal.
Dank, Onze Lieve Vrouw! Waardevoller dan louter autosuggestie...

     



Moeder van ons allemaal

Dag Maria die ergens aan mij denkt,

Wees gegroet Maria

uitverkoren zonder wedijver of verdienste

vol van genade, de Heer is met u

bij God, levend aanwezig als elk ander mens,

gezegend zijt gij boven alle vrouwen

en als vrouw de meest hoogstaande,

en gezegend is de vrucht van uw lichaam, Jezus

als moeder de meest bevoorrechte

omdat Jezus zelf uw zoon is 

Heilige Maria, moeder Gods,

Aldus zijt gij de moeder van God zelf

die wij door u kunnen ontmoeten

en leerden kennen.

Bid voor ons, arme zondaars

Omdat wij Zijn boodschap vaak negeren

zijt gij het die voor ons blijft bidden

nu en in het uur van onze dood, Amen.

zolang wij leven

en wanneer we sterven.

Zo zal het altijd zijn.

N.B.: Dit is dus mijn versie van het weesgegroet

     Wegens een dringende radicale prostatectomie was Frankie een paar weken van de kaart.

    De revalidatie komt stilaan op gang, en opnieuw worden in de nabije toekomst de blogs in de een of andere vorm weeropgestart.

Het besef dat ik na een zware operatie als het ware een nieuw leven mag beginnen, doet me dankbaar volgende tekst schrijven: kanker kan overwonnen worden, er is een deur in de muur.










Muur #2

Kanker is een muur waarvan je vreest dat je er niet over kan.

Een muur die je niet wil zien in het woud van dagelijks leven,

van sleur en zorgen om morgen

zeker van het antwoord op de vraag of er ooit nog wel een morgen komt.




Vorig jaar sprak een oude dame in de supermarkt mij aan,

ze wou dat ik bijdroeg voor het onderhoud van de muur

en ik kocht de bloem die ze me toonde

niet beseffend dat ik een aantal weken later voor die muur zou staan.



Van muren weet je doorgaans dat het niet de uwe zijn

en dat de natuurwandeling in de zon geen einde kent.

En als de confrontatie je overkomt

ben je overgelukkig dat er een deur is en dat die opengaat.


28/2/2019

Een paar dagen na mijn operatie had ik onverdraaglijke pijnen toen ik op het toilet zat. Ik baadde in het zweet en duizelde. In een flits zag ik het spiegelbeeld van mijn vertrokken aangezicht, en in een flits herkende ik dat van mijn eigen vader, die 14 jaar geleden enkele dagen voor zijn overlijden veel pijn afgezien heeft.







Vader

Papa, ik heb u verleden week na veertien jaar teruggezien,

uw aangezicht vol pijn, uw blik die afketste op mijn eigen ogen.

Papa, wie dit leest beschouwt me als een gek misschien,

maar hier voel ik best wat wij samen hebben en vermogen;

ondanks oude rimpels dieper trekkend in uw ziek gelaat,

over wanhoop als men twijfelt of de ochtend nog zal komen,

als men omringd wordt en zich toch zo eenzaam voelt,

over weten dat alleen bidden uitkomst biedt voor alle dromen,

en de warmte van verlangen langzaam en zeker killer koelt.

Papa, ik heb dit beeld al vaak opnieuw teruggezien,

u herkennend in de spiegel, starend naar mijn hoofd,

en ik besef met weemoed meer dan ooit dat sedertdien

 niets dat ik van u ontvangen heb, al  werd weggeroofd.


27/2/2019

Postbellum blues

Neem de peddels van het strand.

Raap de blaadjes op, verspreid op Campo Santo.

Schik de kwallen op een rijtje

en sorteer dat alles in de juiste container.

Haal de bedelaars uit de brievenbus

en zoek een spaarpot die zingt

van de stoomboot en de zwarte knecht.

Geef het woord aan groene monsters

maar sluit de deur van de zaal.

Spit je vaders gazon zorgvuldig om

en verwijder elke doorn zonder rozen,

want als die bloeien als dichtbije sterren

Gaan onverhoeds de klokken luiden.



22/1/2019

Toen ik niet wist hoe de operatie zou aflopen, deed de angst mij vrezen dat ik het allemaal niet zou overleven. Ik dacht toen aan mijn zus, die 10 jaar geleden overleed. Ik hield rekening met de mogelijkheid haar daar terug te zien.

Luchtspiegeling

Zusje, ik kom
Ik kom naar waar je wacht
Je wacht wel want ik vind je wel
Wil je toch nog even wachten?



Zusje, ik ken je
Ik ken je van toen ik vergeefs
op de komst van een broertje wachtte,
Maar die kwam talrijk en later.



Zusje, ik mis je
Ik mis de tijd dat ik je wou missen
En niet wist dat mij niets ontbrak
Omdat ik een zusje had.




Zusje, ik ga
Ik ga waar jij aanwezig bent
Want sinds je ging zonder afscheid
Kijk ik vaker door de spiegel.




20/10/2019

Onlangs vierde Frankie feest, in mineur. Tien jaar ouder, tien jaar creatief proberen te zijn, en vechten voor meer denken, voelen met een hart en met gezond verstand.

Dit poëzieblog bestaat nu tien jaar.

Begonnen als een verzameling van gedichten die ik gedurende 40 jaar laten rijpen had in mijn geest, nu een weergave van wat het kon geworden zijn,indien mijn prioriteiten (gezin en werk) niet al mijn tijd hadden opgeëist.




Meer dan 1100 gedichten, over mensen en over de vragen van hun korte leven: over vreugde, verdriet, feest, rouw, angst, geloof en wanhoop, zoals ik het zelf ervaar, maar vooral zoals ik het verwoord in een spontane stortbui van woorden, gedachten, gevoelens en tegelijk liefde voor de vormgeving.

Dank aan al mijn lezers, de oude getrouwe én de jonge nieuwe!

Labyrintgewijs

Van tafel naar kast, van stoel naar tribune,

even omlaag naar een vermolmde keldervloer

of omhoog naar een beschimmeld gladde zoldering,

elk jaar een gewaagde sprong, dagelijks eveneens,

niet wetend bij voorbaat hoe lang het springen duurt,

bij elke ademstoot

bij elke ademnood,

verward nog niet, argwanend daarentegen, bezorgd bovenal

genietend, vol vrees voor wat komen kan,telkens opgelucht

wanneer het evenwicht hersteld wordt na de sprong, de stap,

soms heel omzichtig, de weg naar succes vermijdend

en opteren voor leven

streven zonder beven

zodra de klokken luiden, de rookpluim stottert en sterft,

blijkt dat het springen niet opgehouden heeft, nooit,

alleen springt er eentje niet meer mee, nergens heen,

ofschoon Golgotha een optie is, na de Kalvarieberg.

6/10/2018

Goodbye vaarwel

De schreeuw is niet alleen een schilderij,

het is getransformeerde pijn uit de krochten van het hart.

Gejuich lijkt lafweg op bedriegerij

gelijk een leeggeroofde  goudmijn die verbeelding tart.

Verdriet brengt geluk in balans

alhoewel rechtvaardigheid al te zeer afwezig lijkt te zijn

als het herkend wordt als een kans

om uit de onverschilligheid te vluchten naar nieuwe pijn.

Het leven is geen verstopte trechter,

geen duister labyrint, geen applausmurw tv-programma,

een trap naar Eden lijkt veel echter,

en wie je bemint, is thuis in een ongebreideld gamma.

Niemand kan je uit je krochten redden

als je weigert het bos te zien en niet wenst te bewegen.

Lege kamers, stoelen en bedden

zijn gewoon een onewayscreen, een uitzicht zonder zegen.








30/7/2018

Het Eden van heden

Er zitten vliegen op mijn dromen

en mijn bucketlist is zoek geraakt

eer ik er kon aan beginnen.

Ik verdenk mijn hart van wanhoop,

frustratie en teleurgestelde wensen

waar kurkentrekkergewijs

de wormen van de afstand

tunnels door boren. Hoe zijn ze hier gekomen?

Er was euforie en er was kuddegeest,

 Er was hemel op aarde

en zon doorheen de nacht.

De kinderen wilden nog verhalen,

doch ze verlieten mij voor gekke herders

die uiteindelijk de rekening presenteren,

en hen doen geloven dat het geen motten zijn

die knagen aan het feest van Eden,

wel vlinders die nooit vergaan.



14/6/2018