Archief

Campo Santo ( revisited)

( Allerzielen 2012 )

Jouw ogen, mama, kijken mij aan,

en de grijzende zorgen van mijn vader

rimpelen de huid die ademt naast je slapen.

Eigenzinnig humeurig of vrolijk wispelturig

borstelen de kroesjes alle kanten uit,

waar wenkbrauwen gewoonlijk sluimeren.

Maar niet bij hem.

Even mild als vaders moeder haar lippen krulde,

zo trillen die nu in de spiegel voor mij,

alsof ze me zeggen willen:

Ze zijn niet alleen van jou, die trekken,

maar ze bronnen in wie jou in hun hart gedragen hebben,

en wier graf je siert met een weemoedig mooie bloem,

Gedragen door de dankbare hymne,

nog vol leven, hardnekkig slagend in het voortbestaan.

(Ik ben zo gelukkig dat mijn mama nog leeft)

1/11/2012

,

Campo Santo*       (het waar-gedicht)

Opeens braakt de spot een lichtstraal op het plein

waar ooit koetsen de boerenkarren verdrongen.

Wegens veemarkt halfweg naar de school

waar twee bruggen de weg versperden

en ik geboren ben.

Als de getuigen zijn gestorven, wordt mijn dorp een mysterie

waar alleen mijn moeder nog durft over vertellen.

Maar de mist verstikt het licht.

Zelfs van op het Heilig Kamp is de berg onzichtbaar.

Waar je ook bent

is Amandus ooit geweest, maar niet geboren.

De conceptie van de stad is voorbij,

en de euthanasie is nakend.

21/10/2012
*Kerkhof Sint-Amandsberg

Snelwegdroom 2012

Kijk goed uit voor kogels die verdwalen.

Voor egels die de rijweg oversteken,

Dronken kerels en verborgen palen,

voor de dingen die opnieuw ontbreken.

Wacht u voor vermoeidheid die u overvalt,

voor honger naar de veel te verre steden.

Uw gezelschap schreeuwt te haastig halt

met spijt dat het met u is meegereden

Vermijd de bekers met goedkope tranen

of de winkels waar u slechts met bloed betaalt

Politici die zich te snel een keizer wanen

Of de bakker die de hardste noten maalt

Versier een dame met een snelle ijle kus

en zoek een snelweg zonder naam of code

stop niet, respecteer de klandestiene lus.

Van deze boodschap bent u nu de bode

 
19/10/2012

Eeuwige liefde

Eeuwig durend is de liefde die geen einde kent

en ooit begonnen is zoals de zon de mist verdrijft,

met warmte die de kille neveldamp verwent

zodat je snel gaat denken dat dit altijd blijft

Stel je voor dat ik voor altijd in jouw buurt mag zijn

en nooit zal weten hoe het is om jou te missen,

dat we samen door het leven razen als een trein

die zich nooit van eindbestemming kan vergissen

omdat eeuwigheid niet doelloos is of schijnt

Maar een doel is van veredeld zuiver romantiek

en lijkt alsof het nooit of nooit verdwijnt

doch verder galmt als ritmezwangere muziek

Zo echt als eeuwigheid ook is in onze dromen,

zo erg is waarheid die ons zegt dat wij ooit sterven

Aan de Liefde van de mensen kan geen einde komen

Als we die van andre mensen zien en erven

12/10/2012 

Morgen

Morgen mag ik naar de grote school

en met alle andre kindjes spelen

leer ik zwemmen, voetbal en viool:

geen tijd om me nog te vervelen.

 Morgen reis ik weg van 't oude huis

en ga gezellig met jou samenwonen,

ik hang nergens nog een kruis

en zal mezelf op tijd belonen.

Morgen ga ik nog eens naar het graf

waar mijn ouders samen rusten.

O, hun liefde die was werkelijk af,

zelfs toen z' elkaar wat minder kusten.

Morgen lig ik in de bleke kliniek,

eenzaam en van iedereen verlaten.

En al voel ik me ellendig ziek,

toch komt niemand met me praten.

Morgen is een dag als alle dagen.

Zonder trots, geloof of kracht.

Och God, ik zou u willen vragen

waarom gij altijd naar me lacht.

6/10/2012

Antwoord

Vraag me niet waarom ik gedichten ben aan 't schrijven,

als de zon doorheen de wolken boort en lacht naar mij.

Waarom anders zou ik stil genietend binnen blijven,

dan voor dit gevoel vol rust, het maakt me innig blij.

Vraag me niet of al die dingen soms niet gaan vervelen,

dat herhaalde repetitieve wentelen van de tijd,

als ik je huid, je haar, je wang, je mond kan strelen

en dit alles vol wil houden tot in eeuwigheid.

1/10/2012

Dringend

Hoe meer bekenden ik zie sterven,

des te groter wordt de drang te leven.

Rijkdom wil ik hier niet meer verwerven,

daarnaar hoef ik niet te streven.

Hoe meer oorlog woedt onder de mensen,

des te sterker hunker ik naar vrede.

Niets waardevollers rest er nog te wensen,

dan gezond verstand en rede.

Hoe meer ik lijd door spijt en haat,

des te meer verlang ik te beminnen.

Weldra wordt het ook voor mij te laat,

ik moet er dringend aan beginnen.

 24/9/2012

Voor het concert

Je hoeft niet naar de winkels met me mee te gaan.

Ik ga die ene keer best samen met vriendinnen.

Dat zei je mij, ik had je duidelijk verstaan:

Jij ging dus uit en ik bleef achter binnen.

Een zwaailicht smolt weg in het hemelblauw

dat het loeien van sirenes naar de kosmos stuurde,

Maar geen file staat er eeuwig dus reed ik gauw

weg van de straat die ik al die jaren van je huurde

Je bus verdween bij 't kruispunt aan hotel Zwartblank

en toen is het verkeerslicht net op rood gesprongen.

Een lifter wipte heel behendig op de achterbank

En heeft dan twintig verzen uit de koran voorgezongen.

Je bent bedankt zei hij toen met een Noord-Hollands accent

Hij grabbelde in zijn tas en keek me lachend aan:

Kijk man, rijdt u maar lekker verder door naar Gent,

Hier is een kaartje om eens naar concert te gaan.

Ik had geen zin in dansen en al evenmin in zingen

Dus gooide ik het ticket in 't riool naast me op de stoep

En droomde van toneel of film of andere dingen

Tot ik onverhoeds getrapt heb in wat hondenpoep

De geur van wafels dwong me naar een laan met gras

Maar mijn vieze schoenen wijzigden zowaar hun stappen

Naar de plek waar dat concert al uren gaande was

Voor snuivers, rokers en specialisten biertje tappen.

De kans dat het ging regenen was uitermate klein

Dat kaartje van die lifter kwam ten slotte nog van pas

Dus mengde ik mij onder de aanwezigen op het plein

Zonder te begrijpen wat hiervan toch de bedoeling was.

22/9/2012

Na het concert

Na het concert verdwaalde ik in de puzzle van de stad

niet meer wetend waar ik mijn wagen had gelaten.

Vele onbekenden kruisten loerend zwijgend mijn pad,

en ik herkende geen enkele van al die donkere straten.

Ik kreeg dorst en kocht een blonde carlsberg elephant

om mijn gedachten en een rest geheugen te revalueren,

In de lege zaal leek me niets of niemand interessant

en ik verliet de bar om er later nooit terug te keren

Een dame rende mij toen hevig hijgend achterna

en stamelde: mijnheer, u bent daar iets vergeten.

Toen bromde ze en zei iets wat ik nu nog niet versta

en besloot om vlug een hamburger te gaan eten

Ze at de helft en wou toen met mijn geld betalen

Want een man stond buiten met zijn sleutels te draaien.

Ik dacht och God die kerel is zijn vrouw hier komen halen

En zag de passie in haar ogen als maar feller laaien

De regen deed zijn beeld doorheen de ruit vervagen

En op dat ogenblik voelde ik opeens haar natte zoen

Ik sprak: maar meisje, kon je dat nu echt niet vragen?

In plaats van: Neen kind, dat mag je hier niet doen

Eer ik het besefte had ze naar mij wuivend de zaal verlaten

Maar de kerel van daarnet was ook al lang verdwenen.

Ach had ik maar wat langer met haar kunnen praten

Dan zat ik hier nu niet zonder reden zacht te wenen.

De geur van haar parfum was al langs de airco ontsnapt

En toen ik buiten kwam was alles dieper zwart en kil.

Diep in mijn hart was zowaar iets onbekends geknapt

Twee kattenogen staarden doorheen mijn natte bril

Toen kwam het antwoord van oranje knipperlichten

Ik had verstrooidweg met mijn autosleutels lopen spelen,

En begreep dat ik mij beter daarheen moest gaan richten

En naar huis gaan slapen, jawel, net zoals zovelen.

20/9/2012 

Naar zee

Wat doe je weer, daar in de keuken van ons huisje bij de zee,

of wil je zoals altijd over deze dingen niets verklappen,

en breng je op een mooie dag verrassende recepten mee

Stof voor imitatie en voor goedgemeende flauwe grappen.

Wat deed je in je eentje toen je eens ging shoppen aan de zee

terwijl ik had gehoopt dat we samen zouden uit gaan eten

(Kreeft of een gemarineerde tong met frietjes voor ons twee)

en ik twijfel of jij dat nu werkelijk volkomen bent vergeten

Wat ga je weer verzinnen als we nog eens rijden naar de zee

als ik een gesprek vermijd uit angst voor wat je zou zeggen

en meezing met de radio, verstrooid en tegelijk gedwee

omdat er heel veel overblijft om ooit eens uit te leggen

16/92012