Archief

In de schaduw van de zon

De zoveelste aanslag op Uw licht
werpt een schaduw in mijn ogen.
Het duister spuugt in mijn gezicht
en ik word naar omlaag gezogen.

Even mijmer ik en snak naar lucht
die vuur van vooroordelen voedt
ik klamp me vast met zoete zucht
aan de drang naar felste gloed.

Waanzin wil dat uw bestaan vergaat
en verklaard wordt als een rekensom,
Maar je klaarte staaft dat U bestaat
want anders was een lichtstraal krom.

Hun dromen lijken sterk op onze zon
die haar schaduw op de wereld werpt
alsof ze uw licht ooit blokkeren kon
doordat ze nieuwe messen scherpt.

1/2/2011

Gras

Ik zie je graag
groeien, buigen, rijpen
en ik zie hoe men je
zaait, maait, strooit, verwaarloost,
hoog laat schieten
om in je te genieten
beschermd voor sluwe blikken

en hoe men van je
smult, plukt, ook afrukt
om achteloos weg te gooien
vertrappelen en verstrooien
hoe men je rolt en verkoopt
vervoert en uitspreidt, doordrenkt
en vervloekt als je sociaal
voor andere plantjes ruimte laat.

Je duldt ons voetbalspel
en overleeft zelfs wimbledon.

Ik hoor je graag
ruisen in de wind
buigen in de storm
zingen in de bries
ritselen als hooi
gestapeld in een kooi
Ik hou vooral van je kleur
als geheugensteun voor bomen
zodra ze met nieuwe blaadjes komen.

28/1/2011

Kleuterbad

Bubbels blazen in het bad,
bootje duwen, maakt slagzij,
opa handdoek oogjes nat
loop niet weg en blijf bij mij

zeep zipt weg waar is dat nou?

help me zoeken, opa lief
geef die gieter geef het gauw
stop hem weg jij bent de dief

kijk eens hier, je ziet het lukt

zie je daar komt water uit
als je op dat beestje drukt
eendje blaast en eendje spuit

Laat me nog wat spelen toe

met die schuimvlok op mijn teen
ik heb geen kou en ben niet moe
en maak schuim bij met mijn been

Ja, ik trek wel aan die ring

maar stop het water met mijn voet
Tijd voor wat verandering
Opa, jij vertelt zo goed...


27/1/2011

Heen

Ze lachen om me heen
ik ween alleen,
ik weet het zonder herinnering
al was ik er bij.

Mensen om me heen,
ik leer ze kennen
de meeste zijn herinnering
want ze zijn er niet meer bij.

Ik ben er nog even bij
maar word voortaan herinnering
ik probeer te lachen
door het wenen om me heen heen

Ook geluk

Heb geen angst, verlaat mij maar,
je hoeft echt niet te treuren.
wees gerust gelukkig daar
ik wist, dit moest gebeuren.

Draai de sleutel in het slot,
ik zal blij zijn dat je gaat
naar je eigen nieuwe god
die je vrijer leven laat.

Mijn hart verscheurt aan flarden,
want ik hoor je stem niet meer,
ik vraag je te volharden
al kwetst het mij telkens weer.

Jouw geluk is wat ik wens,
al zal ik dat niet met je delen
en mag weldra een ander mens
je zachte vormen strelen.

Leef maar verder zonder schroom
Laat mij turen over zee,
en vergeef me dat ik droom:
ja, neem die sleutel toch maar mee.

25/1/2011

Eeuwigheid

Ik heb souvenirs met hopen
die niet zo onbelangrijk zijn,
Ik ben een koffer wezen kopen
want mijn oude was alweer te klein.

Geen herinnering kon hier nog bij
na mijn epiloog van vorig jaar,
zo leek het althans wel voor mij
met alle dode dromen bij elkaar

Is het dan misschien de laatste koffer
die ik open doe als 's avonds laat
ik vermoeid vergeten wensen offer
nog alvorens 't maanlicht slapen gaat

Kan of mag ik hier nog wat vergaren
iets met toch voldoende houdbaarheid
de moeite waard om even te bewaren
en te onttrekken aan de eeuwigheid.

21/1/2011

Het volgend gedicht werd geschreven door MARLEEN DE SMET, dichteres uit Geraardsbergen, die op 19 januari verkozen werd tot dorpsdichteres 2011 van Galmaarden.

Ze gaf me de toelating om haar winnende inzending op mijn blog te zetten, waarvoor ik haar hartelijk dank.

De opdracht was een gedicht te schrijven over de rivier De Mark, die door Tollembeek en Galmaarden vloeit, en ten zuiden van Geraardsbergen in de Dender uitmondt.




De Mark



Gewiekst soms wulps soms wispelturig
slingert de markiezin in de greep van
haar oevers. Heerlijk hoe de lage zon
haar beloop verzilvert en goudlagen
legt in de kruinen. Een knotwilg kruist
de knokige takken voor de nesteling.



Luister, het land galmt waar water
stoeit zoals het stoeien moet met
de spiegeling van een wolkenstoet.
De aarzeling de razernij nabij klotst
en kringelt de ruigte tot lispelen.
En als een pianist bespeelt regen haar
golvende dijen. Welke slagvaardige waagt
de dans? De watermolen - van malen
moe - walst het troebele tot bruidbruis.
Alles goed en wel, maar geradbraakt
blaast een vis een laatste bel. Rietkragen
buigen door de deining aangeslagen.



Tot wie dit leest:
water is drachtig van komen en gaan.
En wij, wij zijn of worden weer kinderen
starend naar later, naar waar het maanlicht
glinstert in haar nachtelijk geklater, naar
waar alle sterren op haar zijn gericht.


Marleen De Smet

(zie ook verwijzing naar haar blog in linkerkolom )

Kraaiennest

Wat denk je, houdt me heden tegen
om die vreemden uit mijn tuin te jagen
alhoewel ze slapen in de regen
ook al hoor ik nooit de buren klagen?

Waarom ben ik nu enorm verdraagzaam
verduldig, ook geboeid en zelfs alert,
ze vinden tuinen erg herbergzaam
en zichzelf nog veel te introvert.

Waar zouden zij naartoe, bedenk ik dan,
starend naar de allerhoogste takken,
wetend dat ik zo hoog niet vliegen kan
maar wel die boom eens om moet hakken.

19/1/2011