Frankies (eigen)zinnige poëzie aangevuld met eigen citaten
Retro
Uit een gedicht van 11 oktober 2008 op dit blog (ik werk mijn ganse oeuvre bij)
van toepassing op deze coronatijd:
Leef je als je denkt aan later
en het heden een andere richting uitstuurt
omdat je een dag zoals gisteren
niet meer beleven wilt
en het overmorgen best eens
opnieuw zou mogen worden zoals vroeger?
29/11/2020
Met open mond
Ademloos
Ik houd mijn adem in
en zelfs het kloppen van mijn hart wordt eindig.
Mijn honger is van geen enkel nut
en de geur van koffie gaat aan mij voorbij.
De stappen op de trap,
een tractor die davert door mijn straat:
alles bonst tussen mijn slapen
en de wind smelt tussen mijn lakens.
Ik houd mijn adem in
en denk dat ik nu nog steeds de keuze heb.
'k Heb dorst naar kille zuurstof
en je warme lippen op die twee van mij.
23/11/2020
Aan en uit
Het leven is als een dag, vanaf de zonsopgang via de middag tot wanneer de schemering die de nacht aankondigt.
Aan en uit
Mijn ogen gaan open en ik zie de dag.
Dag mama, papa, oma, opa, dag zus, dag broer,
dag juf, dag vriend, dag oom, dag tante, dag lieverd van mijn hart!
Zo blij dat ik met die mensen leven mag.
Zo fijn die kansen, plannen, mooi en sterk en stoer,
Dag resultaten van ons werken, voor de kinderen van ons hart.
De zon staat stilaan op haar hoogste punt
we hebben geprobeerd de wolken weg te jagen,
geluk en vreugde zijn ons mondjesmaat gegund
met de antwoorden komen nieuwe vragen.
Adieu collega, oma opa zegden lang vaarwel.
De mensen die we kenden beginnen stilaan te verdwijnen,
uit ons leven, uit ons gezelschap, uit het oog en uit ons hart.
Wie mij het leven schonken: adieu en vaarwel,
warme herinneringen beginnen stilaan weg te kwijnen
mijn ogen sluit ik, de nacht valt en sluit de deuren van mijn hart.
12/11/2020
Surf
Surf (altijd tijdsgebrek)
Lineair verheft zich de zee,
zichzelf herhalend,
steeds nader bij de kust.
Dreigend reikt het water naar de hemel
maar wordt tot overgave gedwongen
en kantelt schuimend over ander water.
de kracht slinkt weg zoals de jeugd
die haar dromen zelden realiseert
en uitdeint in groeiende berusting.
Ten slotte nog heel even
trekt de golf een lange lijn
op het eindeloze strand.
Mijn voetstappen verdwijnen
in de saus van vochtig zand,
en ook de vloedlijn is verschoven.
10/11/2020
Afscheid van mijn broer
6 november 2020 13.15 (coronalockdown)
6/11/2020
Robert overleed op 30 oktober 2020 en wordt vandaag begraven
Voorlopig afscheid
Jij kan niet meer ontwaken
zoals wij, en naar buiten kijken
om de zon te zien verschijnen aan de horizon.
Ik kan me niet herinneren
wanneer ik jou laatst heb gezien,
te lang geleden door omstandigheden.
Je was mijn allereerste broer,
één van te weinig zekerheden;
we dachten aan elkaar, met of zonder reden.
Onze wegen lagen ver uiteen,
maar kwamen elkaar wel tegen
daar waar liefde en vreugde versmelten.
Nooit heb je mijn hand geschud,
nooit reisden we ver samen heen,
maar we boden een schouder in de storm.
En als wij ooit weer samen zijn,
speel je voor mij op lichte toetsen
en zing ik voor jou, en slik eens van geluk.
Allerheiligen 2.0
Dit gedicht schreef ik 12 jaar geleden, (nu herwerkt)
Het nieuwe Allerheiligen.
Als oktober op haar einde loopt
en je weer op je vakantie hoopt,
die de troost is van de welvaart,
en de versiering van de uitvaart,
zie ik
de kinderen in hun graf,
moeders, vaders op een draf.
Nu krijgen velen eens bezoek,
een poetsbeurt met een zachte doek.
Ik doe het
graag nog vele jaren
en blijf herinneringen bewaren
door de jaren roze gekleurd.
Eens zijn jij en ik zelf aan de beurt.
Volgende keer
zelfs al, misschien.
Vieren jullie vast maar Halloween!
Eergisteren, op 30 oktober stierf mijn broer Robert (68) aan een hartstilstand, net toen hij de medicamenten voor onze mama (98) betaald had in de apotheek.
Junior
Junior
Juniors bloed is mij even vreemd als dat van mijn erfgenamen,
maar zijn hart is mij wellicht minstens evenveel genegen.
Een kind volgt wat er ergens binnen zijn zieltje verder drijft
en wat hij onthoudt, blijft voor zijn toekomst een ware zegen.
Junior speelt met alles wat hij bij zijn stappen tegenkomt
en op zijn hoede zijn is een oneindig punt van aandacht.
En als iets valt en breekt of gewoon zoek of verloren gaat
Dan had men het wel gevreesd maar zelden verwacht.
Junior houdt van kippen en hij voert ze tot ze vluchten
zo ver mogelijk weg van de hond die gretig watertandt.
En als hij achter het coronaslot twijfelt omtrent waarheen,
roept hij opa en dan vlucht hij weg en beeft mijn hand.
28/10/2020
Zo lang
Van geboorte tot overlijden droomt men iets te realiseren dat de moeite waard is ( kiezen is al de eerste onoverkomelijke hinderpaal) maar nooit raakt het af, en troost je je met de basiswaarden in het leven
Zo lang
Zodra de dageraad met uitgestoken hand als een zweep in mijn ogen flitste,
groef ik de bouwput voor mijn Babelse toren die nooit afgewerkt zou zijn .
Zo lang het zoeken duurde naar de plannen die ik zelf had moeten tekenen
bleef ik zwerven zonder te kunnen kiezen waarheen mijn stappen mij zouden leiden.
Zo lang ik doolde besefte ik niet dat ik op een rollercoaster zat die nergens stopte
tenzij iemand aan de noodrem trok, al had ik dat zelf moeten kunnen doen.
Als gewoonten en plichten mij stresseren, ongeduldig bumperklevend op mijn hielen
gaat de kans verloren rustig te kiezen tussen al die verleidelijke doodlopende straten.
Zo lang de hoopvolle zon blijft stijgen, dreigend verder weg van mijn warme Oriënt
luister ik naar gefluister van mensen die zich expert gedoopt hebben zonder ritus of water.
Zo lang groeit de wetenschap dat zij net als wij angstvallig proberen te verbergen
dat zij hun Babylonisch kunstwerk nooit zullen voleindigen op de weg die ook de onze is.
Zodra de kim begint te blozen wordt de bovenste bouwlaag stilaan onbereikbaar
en volstaat het schuilen in de koele kelder vol verwarmende gregoriaanse gezangen
die troost brengen terwijl de bouwstenen gestolen worden en de kraan dichtgedraaid
Zo blijft de molen draaien met sterren en planeten die als mensen niet te grijpen zijn
want de nacht ontvoert soms een kind dat zonder jou nooit zou geboren zijn.
27/10/2020
Flashback
Flashback
Bruin, stevig gespierd tegen de grijze hemel
zag ik je silhouet, snuivend naar voorbije euforie.
Achteloos en bezorgd om mijn hongerige vogels
riep hij hulpeloos mijn naam in de kille herfstlucht.
***
Allebei knoopten ze heel even de eindjes weer aaneen:
een verleden van hopen, geven en beminnen
met een toekomst van verbrokkeld vertrouwen
in een miskende hemel die rechtvaardig oordeelt.
***
Het kind streelt zacht de hond, de kip vlucht weg
en verder resten mij nog alleen de foto's.
19/10/2020
De moord op Caesar
Wat gaat er door Caesar om als hij ziet dat zijn adoptiefzoon Brutus op het punt staat hem met een dolk te vermoorden?
Lieve Brutus
De zon heeft me zelden verhinderd te wachten
en te hopen dat er aan mijn deur werd geklopt;
de regen gaf een wrange smaak aan mijn koffie
die koud werd zodra alle contact was gestopt.
Orkanen en kinderziekten verstoren elk ritme,
ze kunnen de rituelen fnuiken en beperken,
maar de brand van erkenning en het smeulen
na een tsunami stoppen ijlend met werken.
Al wat je doet, wat je wenst, wat je droomt
en wat je verzwijgt heb je me nooit verteld,
wat je gelooft en waar men je voor gebruikt
is steevast een hunker naar luxe en geld.
Zwijgen in stilte brengen mij rust noch paniek,
want ze leiden zelden tot goede akkoorden.
Ze zijn het slot op mijn deur waar de sleutel
zoek is sinds je mijn kind wilt vermoorden.
Brutus, ik redde jou van de straat, de honger,
de eenzaamheid, de brand, de kerker en de kou ,
en ik sloot je op in mijn veilige bloementuin
en schonk je geloof, hoop, liefde en trouw.
****
Nu is het te laat om mij hier op te zoeken
voor mijn hulp of lekker dagelijks brood
Wachten doe ik nog alleen zolang ik eten kan
en drinken, ademen en treuren, tot de dood.
6/9/2020
