Archief

Seriemoord

Tanske heeft haar laatste keer in de buis geblazen

want de zuurstof was niet langer voor de vrouw bestemd.

Davy wordt in de vrouw haar ververste bed gelegd

happend naar lucht en huilend van pijn.

Aan de deur staan Eline en Lukas vergeefs

te wachten op oma die ze niet meer mogen zien.

Davy ruikt naar bier van het klandestiene feest

zijn handen kleven van gemorste pinten en de shotjes

door zijn moedige trawanten met coke gekruid

die ze kochten in de avondparken van de dode stad.

Wanhopig buigen dokters zich over zijn lege blik

om zijn jonge domme leven virusloos te vrijwaren

terwijl anderen zijn slachtoffers gekwetst cremeren

maar Davy is de toekomst van ons vaderland!





22/3/2020

Geen vuur in de toren

Mijn schepen liggen doelloos in de haven

wachtend op bemanning die niet komen wil,

werkloos wiegend stervend, niet begraven

volgestouwd en toch verweesd en stil.

Geen vaartuig vindt de vaargeul via 't zoute sop,

de toren zeewaarts die de weg toont is gedoofd

geen bundel licht  zoekt nog de einder op

de toekomst heeft mijn einddoel weggeroofd.





De zeilen zijn verrimpeld en gereefd

de masten zingen stomme melodieën.

Mijn sterren hebben veel te hoog geleefd,

mijn stem die schreeuwde parodieën.





Het roer is vastgeroest en zit vol wieren,

het anker ligt eenzaam op het dek vergeten;

als iemand nu mijn tros zou willen vieren

heb ik me van mijn kwijte koers gekweten.



10/3/2020 

Opgravingen

Bij gebrek aan dromen

die ik in dit leven na mag jagen,

graaf ik in 't verleden

waar die dromen zijn gezaaid.

Bij gebrek aan levens

die ik niet kunnen kiezen heb

zoek ik de trofeeën

van 't geluk dat ik genieten mag.



Bij gebrek aan jaren

die trouw mijn plannen vergezellen

Raap ik blitse sprankels

gelijk gevallen bladeren in de herfst.

Bij gebrek aan wegen

die ik miste op mijn foute wegenkaart

stapte ik gewoon rechtdoor

in mijn heilig doolhof zonder bochten.

Bij gebrek aan tranen

die ik spaarde dank zij lieve mensen,

treur ik in 't geheim

als niemand nabij mij troosten kan.

 4/3/2020

Wolken (2)

Wilde witt' en grijze  wolken jagen,

soms nog zwarter dan mijn dagen,

ontelbaar als de parten van de tijd

naar de grenzen van de eeuwigheid.

Wolken, weelderig of vol weeë moed

doen wat elke dag mijn stemming doet:

ze voeden mijn ziel met herinneringen

die me laten treuren of vol hoop zingen.

Weer waaien wolken af en aan,

zelfs verscholen, blijven ze bestaan,

onverschillig of striemend met regen, 

zolang je leeft, houdt niemand ze tegen.

16/2/2020

Wolken

Lijk wolken wit of grijs

ver van hier maar toch op komst,

zo glijden de dagen van mijn leven

tot de laatste van de dagen nog ongeteld.

Wolken klein of groots

dreigend en toch onbereikbaar

of opwindender dan ooit vermoed

maar vluchtig en toch zelden onvergetelijk.

Wolken, snel of tergend traag

door spanning, zorgen of door angst

smachtend vurig of onzeker bevreesd

zoals elke ochtend dat ik een nieuwe dag begin.

14/2/2020

Wolken (2)

Wilde witt' en grijze  wolken jagen,

soms nog zwarter dan mijn dagen

ontelbaar als de parten van de tijd

naar de grenzen van de eeuwigheid.

Wolken, weelderig vof vol weeë moed

doen wat elke dag mijn stemming doet:

ze voeden mijn ziel met herinneringen

die me doen treuren of hoopvol zingen.

Weer waaien wolken af en aan,

zelden verscholen, ze blijven bestaan,

onverschillig of striemend met regen, 

zolang je leeft, houdt niemand ze tegen.

Eindeloos

Elke gisteren wordt voorafgegaan door de dag ervoor

en na elke morgen komt de dag erna.

Elke stap vooruit vraagt naar een stapje verder

want andersom gaat het achteruit.

Maar dit geldt voor elke dimensie, 

zijwaarts zowel als op en neer.

Eindeloos en onbeperkt, zonder grenzen,

minder grenzen dan die van computers en verstand.

Begrensd en bekrompen zijn alleen karakter en illusie,

ziekelijke trots en verwaande zelfoverschatting,

zo menselijk als de ziekte, de lust en de dood.

Even grenzeloos en onbeperkt

als tijd, ruimte en ware liefde

is niets

of het is God.


16/01/2020

Zaterdag

Janus keek op vrijdag naar de naaste dag

en vrijde Freya op

want hij zat gekneld

tussen dubbel geweld

van Donar en Saturnus.

Janus knikte vergenoegd

en haalde tegelijk

de kin weer stug omhoog

onzeker over wat komen zou

en gerustgesteld

dat het onweer elders heen toe vloog.



4/1/2020

Dag twee    (2   1    2020 )

O wee dag twee

voortaan geen één

dag één meer in maand één

Ik voel me zo alleen

Rijmen in stramien

op twintig negentien

kan niet op twintig twintig behalve dubbel twee nul

maar dan wordt dit poëtische trash en gelul,

de wensen zijn vergeten

verteerd samen met te veel eten

de voornemens gestikt

hebben ons hier andermaal verslikt,

en in plaats van ons dit jaar te engageren

laten we ons 366-voud gewoon deprimeren.




2/1/2020

Van oud naar nieuw

Het nieuwe jaar wordt al oud

zoals het oude ooit nieuw is geweest,

alle oude jaren, ooit nieuw, blijven oud

terwijl de nieuwe het worden.

Jaren, mensen, liefdes, vrienden, zorgen

gaan voorbij en worden oud

zodra ze niet nieuw meer zijn.

Ik voel opnieuw

hoe ik oud word

en ben.

1/1/2020