Frankies (eigen)zinnige poëzie aangevuld met eigen citaten
het extraatje 2.00
Feestmenu
Een compliment
voor de maaltijd vanavond,
als supplement
bij het werk van deze dag.
Een kus voor jou,
voor mij zo zeer verslavend,
wat ik aanschouw
dat evenaart met glans je lach.
Een vriendlijk woord
terwijl we samen eten:
de stress gesmoord
met wat kaarslicht en muziek,
het is de saus
die niemand mag vergeten,
zoals applaus
dat komt van een trouw publiek
2/12/2009
Zo tof dat jij mijn dochter bent! 2.0
Yolanda
Ik heb je niet verzonnen.
Ik heb je niet gemaakt.
Maar je hebt gewonnen,
me hemeldiep geraakt.
Ik kan je niets meer geven:
alles hoort je reeds toe.
Wat je nodig hebt in 't leven
is wat ik voor je doe.
Je zult me overleven,
dat weten maakt me moe.
Ik heb geen andere zonnen
dan de zon in je lach,
dus heb ik ook gewonnen
vanaf onz' eerste dag.
5/11/2009
Moederdagelijks 2.0Meer mama
Moeders van gezonde peuters,
van guitige en gewezen kleuters,
van vrolijke rebelse adolescenten,
gekke meiden en vreemde venten.
Moeders van baby's nog in droom,
of erger: met een Down-syndroom,
van politici, stakers en terroristen,
gokverslaafden die verkwisten.
Moeders van sportlui die trainen,
van hongerlijdenden die wenen,
zeevaarders, vissers en piraten,
priesters, nonnen en prelaten.
Moeders van zangers en acteurs,
beleggers, bankiers en profiteurs,
van homo's, zwervers en prostituees,
daklozen, dieven, poetsers van wc's.
Moeders van andere moeders,
stervenden en varkenshoeders,
technici, dokters, gewone vaders,
bedelaars, junkies en hoge kaders.
Moeders van gynaecologen ,
souteneurs en pedagogen,
van chauffeurs en speleologen,
wandelaars en demagogen.
Moeders van clowns en ingenieurs,
van presentatrices en auteurs,
bloemisten, metselaars en obers,
van dichters, schilders, wijnverkopers.
Moeders van de oorlog en de vrede,
van de angst en wanhoop heden,
van hoop, troost en zon in 't hart,
van meer dan vreugde na de smart.
11/5/2009
Geen broer 2.0
Geen broer.
Santiago de Chile, juni 1988 2.0
Ellas bailan solas
( = Ze dansen alleen )
Op die kamer in Hotel Monte Carlo,
bleef mijn koffer gesloten tot half elf,
ik luisterde naar Radio Santiago
en ontmoette er mijn weekste zelf.
Gekke moeders, daarover zong Sting.
Het lied galmde ijl door mijn hoofd.
Ik was een vader vol ontgoocheling
zonder de zoon die mij was beloofd.
Ik had hem veertien dagen lang bemind,
en bracht toen een gedwongen offer.
Op de tafel lag het ticket van mijn kind
er was plaats voor een tweede koffer.
Op de muur recht tegenover het hotel
bedelde Pinochet om voor 'SI' te kiezen.
Voor mij was het resultaat van geen tel:
ik wou terug wat ik kwam te verliezen.
Pinochet is ondertussen gelukkig afgezet en overleden, Miguel kwam het jaar daarop in ons gezin, en heeft een schattig dochtertje.
(9/5/2021: en een zoontje die een Oscar verdient)
7/5/2009
een heel sssssssssst stil gedicht
Zo stil
Zo stil als de slinger van de wandklok
na haar laatste tik,
Zo stil als de nacht, mits de hond in zijn hok
niet meer blaft.
Zo stil als het kind dat overmand
wordt door slaap.
Zo stil als de ring aan de slanke hand
die naar me wuift.
Even stil zijn de glans van haar ogen,
de schaduw van haar stappen in de gang
de geur van haar gestriemde handen,
de kleur van haar regenbogen.
Even stil zijn de woorden verzwegen
het liedje dat kleeft aan 't behang
de zucht die ik klem met mijn tanden
het water dat dampt uit de regen.
Dat is als je glimlach uit je adem stijgt
naar een zwarte wolk
En mijn hart over de scherven zwijgt
van deze morgen
Dat is wanneer je me een appel reikt
die ik wil
En de eenvoud weer de hemel lijkt
maar nu blijft staan.
9/1/2009
Spartelding van mijn hart
Spartelding van mijn hart
Je riep ons midden in de nacht,
onrechtstreeks, zo ben je,
om ons het geluk te geven.
Geen ooievaar die je bracht,
je was ontsnapt, ik ken je:
om iets anders te beleven.
Niets doe je zo maar, je bent
steeds bezig met proberen
doen en te weten komen.
En alles wat je nu verkent,
langs je spel dat je doet leren,
het kind van al mijn dromen!
Al kruip je hier nog rond,,
niets is veilig in je buurt.
Alles wat je grijpen kan
stop je in je kleine mond
of gooi je naar wie gluurt
naar die kleine superman.
Je hier bij mij zien spelen
en te horen hoe je praat
met al die eigen klanken,
dat kan me nooit vervelen,
want als je lachen gaat
moet ik de hemel danken.
1/12/2008
Timecrash / Spacecrash
Geschenk
Mijn peter is nu weer bij mij,
als zestig jaar geleden,
of is hij nooit weggeweest van mij,
behalve toen hij brood ging kopen
op maandag na de klok van negen?
Mijn vader zit weer naast mijn bed,
verhaaltjes te vertellen,
en elke maal dat hij naar huis wil gaan,
bied ik hem een nieuwe sigaar
die hij kreeg voor Vaderdag.
Mijn ogen zien hun vaders
en hun peters en hun moeders
en hun meters
en die van elke mens hier ooit geboren
en in een soort tijd verloren.
Mijn moeder heeft de Heer geholpen
bij de schepping van vaders
zoons en dochters zoals zij,
die moeders werden of ook niet,
maar schiepen zoals Hij.
Ze zijn jong en oud en samen
overal, en er zit een lint
rond onze levensadem,
die bruist en kolkt in de lust
van echo's in de wolken.
27/11/2008
hij was brancardier
Ook oudstrijders en weerstanders van de tweede wereldoorlog worden terecht nog heden ten dage gehuldigd, en wij moeten hun offers nooit vergeten...
Trauma van mijn opa
Met de 'brancard' hadden we
vanonder het moordend vuur
ontelbare makkers gered
en krijsend hierheen gebracht.
Vele dagen zonder slaap
onder het zwaar geschut
hadden mij ondermijnd
en ten slotte neergeveld.
Mijn vriend, je was bij mij
toen ik gisteren ging liggen
in de bunker in de nacht,
en ik hoorde je adem.
Toen de zoveelste obusknal
me wekte uit mijn rust
tastte ik naast me naar je hand
en vond alleen maar bloed.
Een opengereten buik
van een onbekend soldaat,
die men had neergelegd
op de plaats waar jij sliep.
Mijn vriend had ik nog steeds.
Ik heb het goddank overleefd
en over de gruwel naverteld
in naam van de gesneuvelden.
11/11/2008
(ware belevenis van mijn grootvader)
Gelegenheidsgedicht verloving dochter Yoke en Tom 2.0
(Verloving)
Als de wind uit de juiste richting waait
en het vuur der liefde laait
kan je uit gaan zeilen
maanden lang, duizenden mijlen.
en zal je schip woeste golven snijden.
Maar zo alleen op de wilde baren
sta je zwak voor de vele gevaren.
Als dan een andere boot verschijnt
die op de zelfde golven deint
kan je samen de storm trotseren
steeds opnieuw, ontelbare keren.
De geur van de branding snuiven
en naar lieve vrienden wuiven
je steven wenden naar de zon
ver weg van staal en beton.
Elke dag proeven van het zoete zout
dat er iemand is die van je houdt
met wie je samen een nieuw schip bestuurt
en naar geheime verten tuurt.
Iemand die met je huilt en lacht
en er zijn wil, dag en nacht,
op wie je licht van liefde schijnt;
een vuur, dat nimmer verdwijnt.
19/10/2008
