Santiago de Chile, juni 1988 2.0

Bergtocht

Niets zo heerlijk als hier te zitten op een steen,

kijken hoe de zon mij op de gletsjer verblindt,

hoe er druppels naar omlaag tikken, één na één,

als een klok die denkt dat men eeuwigheid verzint.

Niets zo machtig als te zien hoe hier mijn adem dampt

en met de sneeuw in het uitspansel sublimeert.

En als dan mijn knie na de lange tocht verkrampt,

heb ik me toch niet vruchteloos geëngageerd .

Want niets boeiender dan een pad dat doodloopt op ijs,

en zegt dat we nooit het einde gaan bereiken,

dat we leven als op een nooit voltooide reis,

met weer nieuwe bergen, kloven, muren, dijken...

6/5/2009

 Noodlot

Vallen als je vliegen wilt,

vechten als je vallen moet,

verliezen als je winnen wilt,

streven tot je sterven moet.

Ik was een vlieg tot de spin er was,                

                                      een distel totdat de tuinman kwam,
een kikker in een verborgen plas,                  

tot de reiger stapte door het gras.      

                                                           Vasten als je eten wilt,

slapen als je werken moet,

treuren als je vieren wilt,

doorgaan tot je doodgaan moet.

Ik was een dar tot de eitjes er waren,

                   een aal tot de haak me verschalkte,                   

Een krab met meer dan twee scharen,

denkend dat het er honderd waren.

Opgeven als je juichen wilt,

stoppen als je nog verder moet,

twijfelen als je beslissen wilt

haten wat je aanvaarden moet .

5/5/2009

Ik denk dat ik leef.

　Als een meeuw die naar de einder streeft,

en daar haar doel al heeft gesitueerd,

en hoog tegen de lage wolken zweeft

en liefst het hoogste uitgangspunt viseert,

als een jager, vechtend voor het zelfbehoud,

naar de eerste stap in een eeuwiger bestaan,

voor het sterven hier des te meer benauwd,

omdat niemand waarlijk dood wil gaan.


Als een jagende meeuw die blijft hangen

doordat de wind haar alleen maar draagt

en krachtig afremt met huilerige zangen,

en naar onverwacht kille diepten jaagt.

Als een meeuw die plots een duikvlucht maakt

met vleugels, onverwacht gestriemd door hagel,

de idealen vergetend, verkleumd en naakt,

krab ik mijn wonden open met mijn nagel.

4/5/2009　

De Gelukscirkel

Het geluk heb ik nooit gezocht,
ik had het immers veel te druk.
Met al wat ik beleven mocht
leek zowat alles mogelijk.

Het licht bleef aan de horizon
zoals de ster in de Oriënt,
zodat ik ernaar streven kon
en de juiste weg heb gekend.


Als het eens stormde in mijn hart
of het onweer je verstrooide,
nooit was het om ons heen echt zwart.
Geen hinderpaal die echt niet plooide.

Net toen we het fruit zouden plukken
om te genieten van onze oogst,
brak ons verleden aan stukken
en stond het water op zijn hoogst.

Om de puzzel te herstellen
vroeg je me angstig om meer licht,
Ik zei: laat je nu niet kwellen:
we doen alleen maar onze plicht.

Zie, de zon schijnt weer daar boven
vanaf een nieuwe horizon
waar niemand ons kan beroven,
omdat die steeds opnieuw begon.

2/5/2009

Een zachte huid

Obama schudt Sarkozy de hand,

links aan de macht in Ierland.

Wie wordt voetbalkampioen?

Wie geeft de Wim een zoen?

De prof geeft meer commentaar:

hij wordt niet werkloos dit jaar.

Vind je het zesletterwoord?

Gaan de vakbonden akkoord?

Fructose is ook niet gezond!

Meisje gebeten door een hond !

Pas op, je ziet niet elke trein,

er zijn er die onzichtbaar zijn!

Die vrouw verandert van partij,

en niemand zet een stap opzij.

Niemand vindt nog de kracht,

Alleen mijn vrouwtje fluistert zacht:

zap dat toestel nu eens uit, Roland.

Ik lach ze toe en streel haar hand...

28/4/2009　

                   Windstil

De zeilboot raakt geen knoop vooruit,
terwijl de haring rustig paait
temidden van geschoten kuit,
omdat de wind vandaag niet waait.

De vlag hangt stil langsheen de mast
treurend om het vuur dat niet laait,
om muziek die hier niet meer past
omdat de wind vandaag niet waait.

In de hemel hangen de wolken stil
alsof de wereld niet meer draait.
Je zucht klinkt als een bange gil,
omdat de wind vandaag niet waait.

Ik lach opnieuw naar het mooie kind,
als het zijn blokjes rond zich zaait
en lacht als voor hem de nacht begint
En zegt dat de wind heel zachtjes waait

27/4/2009　

Supersonisch gedicht




Er zuigt een vlam aan mijn schouder,
en mijn vingers dansen
als een melkweg door de straten.

Mijn haren waaien door de zon,
en de haag leunt waardig
over een paar handschoenen.

De pleinen trappelen verlaten
door mijn ogen naar de kerk.

Het lied vliegt verder heen
naar een supersonisch gedicht.


25/4/2009

     

Waarom Mozart



Waarom doe ik niet amorf
of gewoon commercieel?
Is de dag soms te ruw
of de hemel te zoet?

Of zal mijn hand blijven cirkelen
langs de ringen van Saturnus,
ver van die van het kamermeisje?

Zeg niets tot je voelt
hoe het veelkleurige zand,
als een lawine, neerdwarrelt
over Mozarts graf...

24/4/2009

Voor de Britse zangeres Dido (Life for rent)

Liefde is eeuwigheid

Eigenlijk heb ik niets echt kunnen kopen,

want wat mij nu toebehoort, bezit ik niet.

Zelfs het leven waarop ik nog blijf hopen,

is mij geleend en vloeit weg in een vergiet.

Mijn huur betaal ik met voor jou te zorgen,

en voor elk ander mens mij ooit toevertrouwd,

Al wie ze int, blijft best bij mij tot morgen,

want zonder die liefde is 't leven koud.




23/6/2009

(ben gisteren naar het concert van Bob Dylan gegaan, en heb een gedicht opgevist, van de jonge R. B. )



Equator

Golven van naakte slijmen
en gevijlde skeletten,
en dan wappert een vlag.

De week begint 's morgens
en dat zingt zo verder
tot alles ruikt
naar bezwete smokings;

en de wereld glimlacht
in de ironie
van een stevige cirkel.

23/4/2009

Lui in de zon

Ze knippert met haar ogen

want de hemel straalt te fel

om haar op de been te krijgen

op dit warme middaguur.

Nu wentelt ze zich

en rekt zich uit,

languit in het gazon,

tot ze tweemaal groter lijkt

dan in de winter,

toen ze opgerold bij de haard

zat te spinnen,

even lui en lusteloos

maar niet minder zalig vol genot,

zoals alleen een poes

zich in spiralen kan krullen,

terwijl ze jou bekijkt

en jij het begrijpt:

Waarom maak ik me weer zo druk?

22/4/2009

Wat ik heb en wie ik ben.

Ik heb een vrouw,

twee kinderen van wie ik hou,

een huis en misschien twee:

ééntje hier en één aan zee,

een tuin met twee kippen:

twee zachte bruine stippen

en een lange lijst van dingen

waarover mensen zingen.

Ik ben een man uit Gent,

niet overal goed bekend,

een vader en nog vele dingen,

die ik alleen wil bezingen

met een handvol mensen,

die niets anders wensen

dan samen te zijn

voor minder pijn.


20/04/2009

(Lourdes)
Oostakker op Beloken Pasen

De zon projecteert zwarte bloesembomen

op het verblindend witte pad,

en roze confetti verdoezelt elke schaduw

met penseeltoetsen zoals Vincent ze strooide

over zijn weelderige canvas,

waar de oostenwind over zucht.

De peuter schatert kreetjes,

verwonderd naar verliefde eenden

die hun spiegelbeeld negeren

in de troebele plas

daar beneden.

Ik denk dat er veel fruit zal zijn

dit jaar.

Kaarsen houden de lente warm

en de peuter omhelst het beeld.

Iemand glimlacht.

Iemand bidt in de andere richting.

Kom, de speelgiraf wacht op je ,

ze zorgen goed voor ons.



20/4/2009

Altijd samen

Ik was totaal verrast

door een opklaring deze morgen.

Inderdaad, het gebeurt wel eens

dat het sneeuwt in de woestijn,

dat er niemand aan de kassa staat,

dat elk verkeerslicht groen springt,

dat er in een ei twee dooiers zijn,

dat elk oog een andere kleur heeft,

dat de zee geen golven brandt,

dat ik van een knappe dame droom,

dat iemand zegt: ik vind je mooi.

Je hebt me totaal verrast

door een opmerking deze morgen.

Inderdaad, er gebeuren gekke dingen,

er zijn heerlijke momenten,

er zijn te korte avonden,

er zijn wondermooie wensen,

er zijn te weinig woorden

sinds je me elke morgen verrast

en ik je verrast bedank

door gewoon te zeggen: je bent hier!





17/4/2009

Lenteonweer

Niets is zo rijk

aan emoties van het leven

als een aprilse lentegril.

Zoals de langverwachte komst

van het pasgeboren kind,

komt de lente na negen maand terug,

en brengt leven om ons heen.

Ongevraagde wolken brengen zorgen

om de toekomst in ons hart,

maar dwars door de stortbui

lichten de schichten een horizon op,

die in alle ogen verschillend weerkaatst.

Dan buldert de donderende roep

van de eeuwige plicht,

waardig dampend

in de laatste zonnestralen van de dag,

bemoedigd door een regenboog

die onze blik overspant,

tot ze veelkleurig smelt

in de zwoele lentenacht.


16/4/2009