Frankies (eigen)zinnige poëzie aangevuld met eigen citaten
Laatste ontmoeting 2.0
Even te laat
Had ik toen geweten
dat onze ruzie even goed
een handdruk vol vriendschap
had kunnen zijn,
en had ik geweten
dat onze laatste woorden
warm en vol waardering
hadden kunnen zijn,
dan was het laatste beeld
dat ik van je overhoud
een minder wrange
laatste herinnering geweest
4/6/2009
Vaarwel geboortestad 2.0
Afscheid
Weggaan van een plek
waar je alles geleerd hebt
te doen, te zeggen, te plannen en te kiezen
is wegscheuren van een boek
uit de band die het beschermde,
koesterde, sierde en een plaats gaf.
Weggaan zonder omzien,
zonder verpinken
en zonder te twijfelen aan de toekomst,
is de dag van morgen
erkennen, waarderen en respecteren,
onvoorwaardelijk, zonder aarzeling.
Het boek is uit
en verdwijnt voor altijd.
De inhoud laat een koppige schaduw na.
2/6/2009
Remedies 2.0Dit is het vierde (en voorlopig laatste) gedicht in een reeks waarin een hevige pijnervaring inspireerde tot het extrapoleren naar andere varianten van lijden, die even ingrijpende ervaringen zijn.
Liefde tegen pijn
Als je lijf de pijn niet langer kan dragen,
ziet de dag van morgen er zinloos uit,
en het helpt niet met kermen en klagen,
als je weer op een muur van lijden stuit.
Andere pijn teistert onzichtbaar de geest,
wanneer onrecht en onmacht je vloeren.
Je staat machteloos tegenover dit beest,
en het haalt je ongewild over je toeren.
De geniepigste pijn is die van het hart,
waar de jaloezie en de haat je verteren,
de ontgoocheling je verwachtingen tart:
je beseft dat je nooit ophoudt met leren.
Remedies reikt men je aan van alle kant,
en sommige komen zelfs goed van pas.
Toch sta je nergens zonder helpende hand
die je steun geeft van 't zuiverste ras.
Liefde verdooft, net als pijn, beide je ogen,
en vreet de krachten die je zuinig spaarde.
De lijdenden die liefde ontvangen mogen,
beseffen best haar niet te schatten waarde.
29/5/2009
Volop pijn 2.0
Volop pijn
Wanneer de gedachten je spieren verlammen
en de laatste kracht je ledematen verlaat,
Wanneer alle beelden in je oren drammen
en het is alsof iedereen door elkaar praat,
Wanneer je tong verstijft door het kluwen
van flitsen die je niet meer plaatsen kan,
wanneer je niets op zijn plaats kan duwen
en denkt: O God, wat doe ik hier dan?
De deurbel klinkt als een genadeschot,
een vergissing wordt een wereldbrand.
Eer je 't weet heb je veel meer verbrod
dan nodig was door een misverstand.
Je broeder bespiedt zijn eigen spiegelbeeld
en beoordeelt je naar zijn eigen reflectie.
De wereld is met reuzenspiegels ingedeeld,
en is niet vatbaar voor enige detectie.
Het voelen van liefde is tot fossiel herleid,
Naijver koesteren werd manisch gepromoot
Zonder geweten bestaat niets zoals spijt
en gaan welzijn en warmte langzaam dood.
Als ik dan smacht naar morfine voor het hart
of naar een deken voor mijn frele voeten
tref ik opnieuw het noodlot dat me tart,
en de dromen waarvoor ik vast zal boeten.
28/5/2009
Méér pijn 2.0Méér pijn
Onzekerheid,
ondanks gsm, mail en andere adressen.
Onwetendheid,
ondanks alle middelen die me resten.
Piekeren
over wat de stilte van geliefden betekent.
Piekeren
over hoe je alle opties raadt en berekent.
Lijden
omdat niets wat je wil doen echt rendeert.
Lijden
doordat onzekerheid alles hypothekeert.
Verlangen
naar dat woordje, dat verlossende sein.
Verlangen
naar met iedereen en alles in vrede zijn.
27/5/2009
Begin van de pijn
Pijn
Het vreet je glimlach en je dromen,
fnuikt de plannen die je maakt.
Je vreest alles wat nog kan komen,
je voelt je lusteloos en naakt.
Het knapt je drang naar vergezichten,
en je hoort alleen nog donder.
Je hoopt dat het leven niet zal zwichten,
want dat wil je alleen maar zonder:
Zonder pijn die aanvoelt als een straf
en al je activiteit ondermijnt.
Je vreest: is alles nu eensklaps af?
Ben ik de volgende die verdwijnt?
Pijn is even handig als een lieve stem,
die je lachend uit het doolhof wenkt.
Dan stuur je best bij met je rem,
zodat je tijdig iets anders denkt.
26/5/2009
Overleven 2.0
Bijna te broos
Zoals het pluisje van een paardebloem,
klamp ik me vast aan mijn wankel leven,
in vrees voor wat de wind met me kan doen
als mijn weerstand eens komt te begeven.
En als ik dan, blind voor wat zal komen,
stuurloos drijvend op de noordenwind,
ga zweven over huizen en bomen,
niet weet waar ik me ergens bevind,
dan troost ik me met de gedachte
dat de reis zo veel te bieden heeft.
En, al is die niet wat ik verwachtte,
toch weet ik al dat ik heb geleefd.
25/5/2009
eerste verliefdheid 1964 2.0
Black haired beauty
Daar is de gevel van het huis
waar ik vermoedde dat je woonde,
met je schuwe ogen
en je aarzelende stappen.
Daar is de deur van het huis,
waar ik nooit durfde stoppen
om er aan te bellen
en te vragen of je thuis was.
Daar is de plaats waar het huis
met jou ooit gestaan heeft,
en waar ik je zwarte haren
nooit heb kunnen strelen.
23/5/2009
Voor altijd 2.0
Eeuwigheid
Ik wil je hand nooit lossen,
je voetstappen blijven horen
je adem in mijn oren voelen
en je ogen mogen volgen.
en als je ooit door plicht
door pijn of ziekte
door het lot
me hiertoe
belet,
dan zal ik weten
dat nergens op de wereld
jij zult ademen, praten of lopen,
zonder dat ik in je hart zal zijn.
22/5/2009
Hoop 2.0
Niet treuren
Kijk niet doorheen je zoute tranen
als je de weg zoekt naar mijn huis.
Er bestaan geen wegen of banen,
die je zien kan doorheen die sluis.
Kijk niet door een raam met gordijnen,
die bovendien gesloten blijven
als je mij ooit wilt zien verschijnen
in je tuin met bloesems en olijven.
Als je kijkt doorheen je trieste tranen
zie je de weg niet naar mijn huis,
want slechts één onder al die banen
leidt ons ver genoeg van het gedruis
Schuif met mij opzij die gordijnen,
die je problemen vaag verhullen,
laat mij op je traject verschijnen
en je dagen tevreden vullen.
21/5/2009
Houden van 2.0
Niet meer beven.
Mijn handen beven
en vinden de toetsen nog wel
maar alleen op bevel.
Ze vinden je handen
zachter dan ooit
en ze beven niet meer.
Jouw handen beven nu
en vinden mijn vingers
wel zonder bevel.
Onze handen beven
en vinden elkaar
en houden elkaar,
houden van elkaar
houden elkaar vast
weerhouden elkaar
van beven.
19/5/2009
Broer gezocht 2.0
Niet van mij
Mijn broeder is mijn broeder niet
als zijn hond naar me blaft
en zijn vrouw me voorbijrijdt
wanneer ik sta te liften.
Hij is mijn broeder niet
als zijn agenda strikter is
dan de ruimte voor een antwoord
op mijn vraag naar een glas water.
Hij kan mijn broer niet zijn
als zijn wekker rinkelt
telkens de postbode een brief brengt
die ik hem geschreven heb, vol angst.
Ik wou dat ik een broer had,
die zijn tranen zou wissen
elke keer dat ik hem de krant geef
met nieuws over zijn investeringen.
Nooit nog zal ik een broer hebben
die ik een geschenk kan meegeven
voor die dakloze verschoppeling
met de boodschap dat het cadeau
van mij komt.
18/5/2009
Broosheid 2.0
Zo broos
Net zoals een kind
nog pasgeboren,
dat sterft in de armen van zijn moeder,
zo voelde ik mij onverwacht,
toen ik dat eitje koesterde
opgeraapt in het hok
van mijn trouwe hennetjes.
Ik voelde mijn duim
breken door de schaal,
te broos om gekoesterd te worden,
te zwak voor meer toekomst.
16/5/2009
de zon voor iedereen 2.0L' Important 2.0
Het koesteren waard
De mooiste dingen in het leven
zijn niet de zaken waarnaar je smacht,
maar je komt ze tegen
als je ze het minst verwacht,
in de kwinkslag van het kind dat je vraagt
naar de hond van vorige week,
een kat die ik vergeten was
en de koeien van vorig jaar.
Alleen de kippen heten nog 'kukelu'
maar koekie is al boterham,
en dan besef je hoe broos
ook deze momenten zijn.
14/5/2009
Santiago 2 2.0
Hier blik ik terug op 1988, toen ik uit Chili terug naar België reisde, zonder mijn adoptiezoon, met wie ik 14 dagen geleefd had, maar die door een ultieme beslissing van de vrederechter (die aarzelde de wet toe te passen!) . Het werd een heel verdrietig jaar. heel regelmatig hielden we contact met de jongen van 5 jaar oud, die niet kon begrijpen waarom ik hem achtergelaten had. Gelukkig mocht hij een jaar later wel naar België komen. Nu is hij vader van twee van onze kleinkinderen, Arwen en Oscar.
Santiago revisited
Opnieuw weet ik wat het is,
als je van iemand houdt
die je niet bij je hebt.
Weer eens besef ik hoe
je kan smachten naar iemands aanwezigheid,
die je niet missen wilt.
Alweer denk ik aan elke vader,
en zie ik mijn peter voor mijn geest,
en al die lieve bekenden
die er ooit eens zijn geweest.
Daar sta je machteloos tegenover,
want ze zijn voor eeuwig afwezig.
Toch nog maar weer een keer
word ik geconfronteerd
met die onzekerheid:
zie ik dat kind nog terug?
Liefhebben is niet genoeg
als samen zijn niet mogelijk is.
13/5/2009
herinneringen 2.0
Bid maar niet voor mij
Ik wil niet dat je voor mij bidt
de dag dat ik gestorven ben.
Wacht niet tot 't einde van de rit
om te doen alsof ik je ken.
Indien je me genegen bent,
en mijn werk ook apprecieert,
dan kom je naar me toe gerend,
eer je mij begraaft of cremeert.
Het was beslist geen straf van God.
Als die er is, dan komt die wel.
Ik zal niet staan voor Piet Snot,
en werk aan hemels, 'k weiger hel.
De grootste schat in mijn bestaan
is de vrucht van een vast geloof,
maar dat is jou wel vast ontgaan
want daarvoor ben je blind en doof.
Mijn vrouw, een dochter en een zoon
zijn de motor van mijn streven.
Ik wil geen ander eerbetoon
dan wat wij samen beleven.
De dag dat ik hen ooit verlaat,
wil ik dat ze met me zingen,
zonder dat nutteloos gepraat,
en alleen herinneringen.
12/5/2009
Moederdagelijks 2.0Meer mama
Moeders van gezonde peuters,
van guitige en gewezen kleuters,
van vrolijke rebelse adolescenten,
gekke meiden en vreemde venten.
Moeders van baby's nog in droom,
of erger: met een Down-syndroom,
van politici, stakers en terroristen,
gokverslaafden die verkwisten.
Moeders van sportlui die trainen,
van hongerlijdenden die wenen,
zeevaarders, vissers en piraten,
priesters, nonnen en prelaten.
Moeders van zangers en acteurs,
beleggers, bankiers en profiteurs,
van homo's, zwervers en prostituees,
daklozen, dieven, poetsers van wc's.
Moeders van andere moeders,
stervenden en varkenshoeders,
technici, dokters, gewone vaders,
bedelaars, junkies en hoge kaders.
Moeders van gynaecologen ,
souteneurs en pedagogen,
van chauffeurs en speleologen,
wandelaars en demagogen.
Moeders van clowns en ingenieurs,
van presentatrices en auteurs,
bloemisten, metselaars en obers,
van dichters, schilders, wijnverkopers.
Moeders van de oorlog en de vrede,
van de angst en wanhoop heden,
van hoop, troost en zon in 't hart,
van meer dan vreugde na de smart.
11/5/2009
Ons leven 2.0
Samen in de wachtzaal
Even wachten
bij de dokter of de kassa,
bij het verkeerslicht
of op het perron.
Samen met anderen of alleen,
op morgen, iemand of meer nieuws,
op iets dat je vreest,
iets dat je verlangt,
Iemand die je bemint.
Een moment dat je haat
omdat je er niet op wachten wil,
want dat wachten is een kwelling,
zoals ander wachten spannend kan zijn.
Wachten is verachtelijk vals.
Wachten is tijdverlies,
Wachten is verspilling
want in feite
wacht je alleen.
Je wacht alleen
en op niets anders
dan op het moment
dat je niet meer wachten kan.
9/5/2009
Geen broer 2.0
Geen broer.
1 reactie op dit bericht
dag Roland,
De laatste tijd kan ik minder en minder op blogbezoek komen, daar ik zo kamp met een vreselijke vermoeidheid die me helemaal naar beneden haalt, en het zou dus kunnen dat ik op jouw blogje iets over het hoofd zie. Neem me aub niet kwalijk dan.
Vandaag breng ik jou de reeds lang verdiende "Gouden Award" en ik hoop dat hij op jouw blogje een plaatske mag vinden. lieve groet.