Overleven 2.0

     Black haired beauty

Daar is de gevel van het huis
waar ik vermoedde dat je woonde,
met je schuwe ogen
en je aarzelende stappen.

Daar is de deur van het huis,
waar ik nooit durfde stoppen
om er aan te bellen
en te vragen of je thuis was.

Daar is de plaats waar het huis
met jou ooit gestaan heeft,
en waar ik je zwarte haren
nooit heb kunnen strelen.

23/5/2009

Eeuwigheid

Ik wil je hand nooit lossen,

je voetstappen blijven horen

je adem in mijn oren voelen

en je ogen mogen volgen.

en als je ooit door plicht

door pijn of ziekte

door het lot

me hiertoe

belet,

dan zal ik weten

dat nergens op de wereld

jij zult ademen, praten of lopen,

zonder dat ik in je hart zal zijn.

22/5/2009

Niet treuren

Kijk niet doorheen je zoute tranen

als je de weg zoekt naar mijn huis.

Er bestaan geen wegen of banen,

die je zien kan doorheen die sluis.


Kijk niet door een raam met gordijnen,

die bovendien gesloten blijven

als je mij ooit wilt zien verschijnen

in je tuin met bloesems en olijven.

Als je kijkt doorheen je trieste tranen

zie je de weg niet naar mijn huis,

want slechts één onder al die banen

leidt ons ver genoeg van het gedruis

Schuif met mij opzij die gordijnen,

die je problemen vaag verhullen,

laat mij op je traject verschijnen

en je dagen tevreden vullen.

21/5/2009

Niet meer beven.

Mijn handen beven

en vinden de toetsen nog wel

maar alleen op bevel.

Ze vinden je handen

zachter dan ooit

en ze beven niet meer.

Jouw handen beven nu

en vinden mijn vingers

wel zonder bevel.

Onze handen beven

en vinden elkaar

en houden elkaar,

houden van elkaar

houden elkaar vast

weerhouden elkaar

van beven.



19/5/2009

Niet van mij

Mijn broeder is mijn broeder niet

als zijn hond naar me blaft

en zijn vrouw me voorbijrijdt

wanneer ik sta te liften.

Hij is mijn broeder niet

als zijn agenda strikter is

dan de ruimte voor een antwoord

op mijn vraag naar een glas water.

Hij kan mijn broer niet zijn

als zijn wekker rinkelt

telkens de postbode een brief brengt

die ik hem geschreven heb, vol angst.

Ik wou dat ik een broer had,

die zijn tranen zou wissen

elke keer dat ik hem de krant geef

met nieuws over zijn investeringen.

Nooit nog zal ik een broer hebben

die ik een geschenk kan meegeven

voor die dakloze verschoppeling

met de boodschap dat het cadeau

van mij komt.

18/5/2009

Zo broos


Net zoals een kind
nog pasgeboren,
dat sterft in de armen van zijn moeder,
zo voelde ik mij onverwacht,
toen ik dat eitje koesterde
opgeraapt in het hok
van mijn trouwe hennetjes.
Ik voelde mijn duim
breken door de schaal,
te broos om gekoesterd te worden,
te zwak voor meer toekomst.

16/5/2009

Meer mama 

Moeders van gezonde peuters,
van guitige en gewezen kleuters,

van vrolijke rebelse adolescenten,
gekke meiden en vreemde venten.

Moeders van baby's nog in droom,
of erger: met een Down-syndroom,

van politici, stakers en terroristen,
gokverslaafden die verkwisten.

Moeders van sportlui die trainen,
van hongerlijdenden die wenen,

zeevaarders, vissers en piraten,
priesters, nonnen en prelaten.

Moeders van zangers en acteurs,
beleggers, bankiers en profiteurs,

van homo's, zwervers en prostituees,
daklozen, dieven, poetsers van wc's.

Moeders van andere moeders,
stervenden en varkenshoeders,

technici, dokters, gewone vaders,
bedelaars, junkies en hoge kaders.

Moeders van gynaecologen ,
souteneurs en pedagogen,

van chauffeurs en speleologen,
wandelaars en demagogen.

Moeders van clowns en ingenieurs,
van presentatrices en auteurs,

bloemisten, metselaars en obers,
van dichters, schilders, wijnverkopers.

Moeders van de oorlog en de vrede,
van de angst en wanhoop heden,

van hoop, troost en zon in 't hart,
van meer dan vreugde na de smart.

11/5/2009

Samen in de wachtzaal

Even wachten

bij de dokter of de kassa,

bij het verkeerslicht

of op het perron.

Samen met anderen of alleen,

op morgen, iemand of meer nieuws,

op iets dat je vreest,

iets dat je verlangt,

Iemand die je bemint.

Een moment dat je haat

omdat je er niet op wachten wil,

want dat wachten is een kwelling,

zoals ander wachten spannend kan zijn.

Wachten is verachtelijk vals.

Wachten is tijdverlies,

Wachten is verspilling

want in feite

wacht je alleen.

Je wacht alleen

en op niets anders

dan op het moment

dat je niet meer wachten kan.

9/5/2009

   Geen broer.

en daar staat hij dan, groot en stoer!



De telefoon gaat, mama is blij,
ik zie: jij bent het aan de lijn !
Maar dan kijkt ze droevig naar mij
en kust me, want verdriet doet pijn.

.


De werkelijkheid was nog tragischer.Toen ik naar huis belde ,  kon ik mijn vrouw eigenlijk niet bereiken. Een buurvrouw heeft haar dan huilend het slechte nieuws gemeld. (dit gedicht volgt eigenlijk op dat van gisteren, waarin ik vertel dat het beloofde zoontje niet mee mag naar België)




8/5/2009

Bergtocht

Niets zo heerlijk als hier te zitten op een steen,

kijken hoe de zon mij op de gletsjer verblindt,

hoe er druppels naar omlaag tikken, één na één,

als een klok die denkt dat men eeuwigheid verzint.

Niets zo machtig als te zien hoe hier mijn adem dampt

en met de sneeuw in het uitspansel sublimeert.

En als dan mijn knie na de lange tocht verkrampt,

heb ik me toch niet vruchteloos geëngageerd .

Want niets boeiender dan een pad dat doodloopt op ijs,

en zegt dat we nooit het einde gaan bereiken,

dat we leven als op een nooit voltooide reis,

met weer nieuwe bergen, kloven, muren, dijken...

6/5/2009

 Noodlot

Vallen als je vliegen wilt,

vechten als je vallen moet,

verliezen als je winnen wilt,

streven tot je sterven moet.

Ik was een vlieg tot de spin er was,                

                                      een distel totdat de tuinman kwam,
een kikker in een verborgen plas,                  

tot de reiger stapte door het gras.      

                                                           Vasten als je eten wilt,

slapen als je werken moet,

treuren als je vieren wilt,

doorgaan tot je doodgaan moet.

Ik was een dar tot de eitjes er waren,

                   een aal tot de haak me verschalkte,                   

Een krab met meer dan twee scharen,

denkend dat het er honderd waren.

Opgeven als je juichen wilt,

stoppen als je nog verder moet,

twijfelen als je beslissen wilt

haten wat je aanvaarden moet .

5/5/2009

Ik denk dat ik leef.

　Als een meeuw die naar de einder streeft,

en daar haar doel al heeft gesitueerd,

en hoog tegen de lage wolken zweeft

en liefst het hoogste uitgangspunt viseert,

als een jager, vechtend voor het zelfbehoud,

naar de eerste stap in een eeuwiger bestaan,

voor het sterven hier des te meer benauwd,

omdat niemand waarlijk dood wil gaan.


Als een jagende meeuw die blijft hangen

doordat de wind haar alleen maar draagt

en krachtig afremt met huilerige zangen,

en naar onverwacht kille diepten jaagt.

Als een meeuw die plots een duikvlucht maakt

met vleugels, onverwacht gestriemd door hagel,

de idealen vergetend, verkleumd en naakt,

krab ik mijn wonden open met mijn nagel.

4/5/2009　

De Gelukscirkel

Het geluk heb ik nooit gezocht,
ik had het immers veel te druk.
Met al wat ik beleven mocht
leek zowat alles mogelijk.

Het licht bleef aan de horizon
zoals de ster in de Oriënt,
zodat ik ernaar streven kon
en de juiste weg heb gekend.


Als het eens stormde in mijn hart
of het onweer je verstrooide,
nooit was het om ons heen echt zwart.
Geen hinderpaal die echt niet plooide.

Net toen we het fruit zouden plukken
om te genieten van onze oogst,
brak ons verleden aan stukken
en stond het water op zijn hoogst.

Om de puzzel te herstellen
vroeg je me angstig om meer licht,
Ik zei: laat je nu niet kwellen:
we doen alleen maar onze plicht.

Zie, de zon schijnt weer daar boven
vanaf een nieuwe horizon
waar niemand ons kan beroven,
omdat die steeds opnieuw begon.

2/5/2009