Frankies (eigen)zinnige poëzie aangevuld met eigen citaten
Voor altijd 2.0
Eeuwigheid
Ik wil je hand nooit lossen,
je voetstappen blijven horen
je adem in mijn oren voelen
en je ogen mogen volgen.
en als je ooit door plicht
door pijn of ziekte
door het lot
me hiertoe
belet,
dan zal ik weten
dat nergens op de wereld
jij zult ademen, praten of lopen,
zonder dat ik in je hart zal zijn.
22/5/2009
Hoop 2.0
Niet treuren
Kijk niet doorheen je zoute tranen
als je de weg zoekt naar mijn huis.
Er bestaan geen wegen of banen,
die je zien kan doorheen die sluis.
Kijk niet door een raam met gordijnen,
die bovendien gesloten blijven
als je mij ooit wilt zien verschijnen
in je tuin met bloesems en olijven.
Als je kijkt doorheen je trieste tranen
zie je de weg niet naar mijn huis,
want slechts één onder al die banen
leidt ons ver genoeg van het gedruis
Schuif met mij opzij die gordijnen,
die je problemen vaag verhullen,
laat mij op je traject verschijnen
en je dagen tevreden vullen.
21/5/2009
Houden van 2.0
Niet meer beven.
Mijn handen beven
en vinden de toetsen nog wel
maar alleen op bevel.
Ze vinden je handen
zachter dan ooit
en ze beven niet meer.
Jouw handen beven nu
en vinden mijn vingers
wel zonder bevel.
Onze handen beven
en vinden elkaar
en houden elkaar,
houden van elkaar
houden elkaar vast
weerhouden elkaar
van beven.
19/5/2009
Broer gezocht 2.0
Niet van mij
Mijn broeder is mijn broeder niet
als zijn hond naar me blaft
en zijn vrouw me voorbijrijdt
wanneer ik sta te liften.
Hij is mijn broeder niet
als zijn agenda strikter is
dan de ruimte voor een antwoord
op mijn vraag naar een glas water.
Hij kan mijn broer niet zijn
als zijn wekker rinkelt
telkens de postbode een brief brengt
die ik hem geschreven heb, vol angst.
Ik wou dat ik een broer had,
die zijn tranen zou wissen
elke keer dat ik hem de krant geef
met nieuws over zijn investeringen.
Nooit nog zal ik een broer hebben
die ik een geschenk kan meegeven
voor die dakloze verschoppeling
met de boodschap dat het cadeau
van mij komt.
18/5/2009
Broosheid 2.0
Zo broos
Net zoals een kind
nog pasgeboren,
dat sterft in de armen van zijn moeder,
zo voelde ik mij onverwacht,
toen ik dat eitje koesterde
opgeraapt in het hok
van mijn trouwe hennetjes.
Ik voelde mijn duim
breken door de schaal,
te broos om gekoesterd te worden,
te zwak voor meer toekomst.
16/5/2009
de zon voor iedereen 2.0L' Important 2.0
Het koesteren waard
De mooiste dingen in het leven
zijn niet de zaken waarnaar je smacht,
maar je komt ze tegen
als je ze het minst verwacht,
in de kwinkslag van het kind dat je vraagt
naar de hond van vorige week,
een kat die ik vergeten was
en de koeien van vorig jaar.
Alleen de kippen heten nog 'kukelu'
maar koekie is al boterham,
en dan besef je hoe broos
ook deze momenten zijn.
14/5/2009
Santiago 2 2.0
Hier blik ik terug op 1988, toen ik uit Chili terug naar België reisde, zonder mijn adoptiezoon, met wie ik 14 dagen geleefd had, maar die door een ultieme beslissing van de vrederechter (die aarzelde de wet toe te passen!) . Het werd een heel verdrietig jaar. heel regelmatig hielden we contact met de jongen van 5 jaar oud, die niet kon begrijpen waarom ik hem achtergelaten had. Gelukkig mocht hij een jaar later wel naar België komen. Nu is hij vader van twee van onze kleinkinderen, Arwen en Oscar.
Santiago revisited
Opnieuw weet ik wat het is,
als je van iemand houdt
die je niet bij je hebt.
Weer eens besef ik hoe
je kan smachten naar iemands aanwezigheid,
die je niet missen wilt.
Alweer denk ik aan elke vader,
en zie ik mijn peter voor mijn geest,
en al die lieve bekenden
die er ooit eens zijn geweest.
Daar sta je machteloos tegenover,
want ze zijn voor eeuwig afwezig.
Toch nog maar weer een keer
word ik geconfronteerd
met die onzekerheid:
zie ik dat kind nog terug?
Liefhebben is niet genoeg
als samen zijn niet mogelijk is.
13/5/2009
herinneringen 2.0
Bid maar niet voor mij
Ik wil niet dat je voor mij bidt
de dag dat ik gestorven ben.
Wacht niet tot 't einde van de rit
om te doen alsof ik je ken.
Indien je me genegen bent,
en mijn werk ook apprecieert,
dan kom je naar me toe gerend,
eer je mij begraaft of cremeert.
Het was beslist geen straf van God.
Als die er is, dan komt die wel.
Ik zal niet staan voor Piet Snot,
en werk aan hemels, 'k weiger hel.
De grootste schat in mijn bestaan
is de vrucht van een vast geloof,
maar dat is jou wel vast ontgaan
want daarvoor ben je blind en doof.
Mijn vrouw, een dochter en een zoon
zijn de motor van mijn streven.
Ik wil geen ander eerbetoon
dan wat wij samen beleven.
De dag dat ik hen ooit verlaat,
wil ik dat ze met me zingen,
zonder dat nutteloos gepraat,
en alleen herinneringen.
12/5/2009
Moederdagelijks 2.0Meer mama
Moeders van gezonde peuters,
van guitige en gewezen kleuters,
van vrolijke rebelse adolescenten,
gekke meiden en vreemde venten.
Moeders van baby's nog in droom,
of erger: met een Down-syndroom,
van politici, stakers en terroristen,
gokverslaafden die verkwisten.
Moeders van sportlui die trainen,
van hongerlijdenden die wenen,
zeevaarders, vissers en piraten,
priesters, nonnen en prelaten.
Moeders van zangers en acteurs,
beleggers, bankiers en profiteurs,
van homo's, zwervers en prostituees,
daklozen, dieven, poetsers van wc's.
Moeders van andere moeders,
stervenden en varkenshoeders,
technici, dokters, gewone vaders,
bedelaars, junkies en hoge kaders.
Moeders van gynaecologen ,
souteneurs en pedagogen,
van chauffeurs en speleologen,
wandelaars en demagogen.
Moeders van clowns en ingenieurs,
van presentatrices en auteurs,
bloemisten, metselaars en obers,
van dichters, schilders, wijnverkopers.
Moeders van de oorlog en de vrede,
van de angst en wanhoop heden,
van hoop, troost en zon in 't hart,
van meer dan vreugde na de smart.
11/5/2009
Ons leven 2.0
Samen in de wachtzaal
Even wachten
bij de dokter of de kassa,
bij het verkeerslicht
of op het perron.
Samen met anderen of alleen,
op morgen, iemand of meer nieuws,
op iets dat je vreest,
iets dat je verlangt,
Iemand die je bemint.
Een moment dat je haat
omdat je er niet op wachten wil,
want dat wachten is een kwelling,
zoals ander wachten spannend kan zijn.
Wachten is verachtelijk vals.
Wachten is tijdverlies,
Wachten is verspilling
want in feite
wacht je alleen.
Je wacht alleen
en op niets anders
dan op het moment
dat je niet meer wachten kan.
9/5/2009
Geen broer 2.0
Geen broer.
Santiago de Chile, juni 1988 2.0
Ellas bailan solas
( = Ze dansen alleen )
Op die kamer in Hotel Monte Carlo,
bleef mijn koffer gesloten tot half elf,
ik luisterde naar Radio Santiago
en ontmoette er mijn weekste zelf.
Gekke moeders, daarover zong Sting.
Het lied galmde ijl door mijn hoofd.
Ik was een vader vol ontgoocheling
zonder de zoon die mij was beloofd.
Ik had hem veertien dagen lang bemind,
en bracht toen een gedwongen offer.
Op de tafel lag het ticket van mijn kind
er was plaats voor een tweede koffer.
Op de muur recht tegenover het hotel
bedelde Pinochet om voor 'SI' te kiezen.
Voor mij was het resultaat van geen tel:
ik wou terug wat ik kwam te verliezen.
Pinochet is ondertussen gelukkig afgezet en overleden, Miguel kwam het jaar daarop in ons gezin, en heeft een schattig dochtertje.
(9/5/2021: en een zoontje die een Oscar verdient)
7/5/2009
geknakte twijg 2.0
Bergtocht
Niets zo heerlijk als hier te zitten op een steen,
kijken hoe de zon mij op de gletsjer verblindt,
hoe er druppels naar omlaag tikken, één na één,
als een klok die denkt dat men eeuwigheid verzint.
Niets zo machtig als te zien hoe hier mijn adem dampt
en met de sneeuw in het uitspansel sublimeert.
En als dan mijn knie na de lange tocht verkrampt,
heb ik me toch niet vruchteloos geëngageerd .
Want niets boeiender dan een pad dat doodloopt op ijs,
en zegt dat we nooit het einde gaan bereiken,
dat we leven als op een nooit voltooide reis,
met weer nieuwe bergen, kloven, muren, dijken...
6/5/2009
Finale obstructie
Noodlot
Vallen als je vliegen wilt,
vechten als je vallen moet,
verliezen als je winnen wilt,
streven tot je sterven moet.
Ik was een vlieg tot de spin er was,
een distel totdat de tuinman kwam,
een kikker in een verborgen plas, 
tot de reiger stapte door het gras.
Vasten als je eten wilt,
slapen als je werken moet,
treuren als je vieren wilt,
doorgaan tot je doodgaan moet.
Ik was een dar tot de eitjes er waren,
een aal tot de haak me verschalkte,
Een krab met meer dan twee scharen,
denkend dat het er honderd waren.
Opgeven als je juichen wilt,
stoppen als je nog verder moet,
twijfelen als je beslissen wilt
haten wat je aanvaarden moet .
5/5/2009
Levensdoel 2.0
Ik denk dat ik leef.
Als een meeuw die naar de einder streeft,
en daar haar doel al heeft gesitueerd,
en hoog tegen de lage wolken zweeft
en liefst het hoogste uitgangspunt viseert,
als een jager, vechtend voor het zelfbehoud,
naar de eerste stap in een eeuwiger bestaan,
voor het sterven hier des te meer benauwd,
omdat niemand waarlijk dood wil gaan.
Als een jagende meeuw die blijft hangen
doordat de wind haar alleen maar draagt
en krachtig afremt met huilerige zangen,
en naar onverwacht kille diepten jaagt.
Als een meeuw die plots een duikvlucht maakt
met vleugels, onverwacht gestriemd door hagel,
de idealen vergetend, verkleumd en naakt,
krab ik mijn wonden open met mijn nagel.
4/5/2009
keep it simple 2.0
Het geluk heb ik nooit gezocht,
ik had het immers veel te druk.
Met al wat ik beleven mocht
leek zowat alles mogelijk.
Het licht bleef aan de horizon
zoals de ster in de Oriënt,
zodat ik ernaar streven kon
en de juiste weg heb gekend.
Als het eens stormde in mijn hart
of het onweer je verstrooide,
nooit was het om ons heen echt zwart.
Geen hinderpaal die echt niet plooide.
Net toen we het fruit zouden plukken
om te genieten van onze oogst,
brak ons verleden aan stukken
en stond het water op zijn hoogst.
Om de puzzel te herstellen
vroeg je me angstig om meer licht,
Ik zei: laat je nu niet kwellen:
we doen alleen maar onze plicht.
Zie, de zon schijnt weer daar boven
vanaf een nieuwe horizon
waar niemand ons kan beroven,
omdat die steeds opnieuw begon.
2/5/2009
Een en dertig mei 2.0
Meimaand.
Rode vlaggen wapperen vrolijk,
want vandaag arbeiden we echt niet.
We vieren het Feest van het Werk
en de lelietjes van dalen bloeien.
Iedereen weet het beter vandaag
en spreekt hardop gespierde taal.
Werkloze vuisten worden gebald
en de vlaggen hangen halfstok.
Vanuit de grot, vanuit een boom,
een bebloemde nis in een gevel,
of vanuit één of andere veldkapel
waakt Maria zoals ze altijd deed.
Wat er ook in deze mooiste lentemaand
opnieuw voor treurigs gebeurt,
het bedroeft niemand meer dan haar,
want zo werd het nooit bedoeld.
1/5/2009
Recessie?
Kassa kassa !
'Daar is de sleutel !'
Dat leid ik af uit de vreugde
van de peuter, op zijn buikje
voor de sofa op de vloer.
Met zijn handjes rammelt hij
zijn allereerste sleutelbos.
Alsof het de grootste schat
ter wereld was,
probeert hij iedere sleutel
in elk slot of wat erop lijkt.
Alleen dat ene kleintje,
een groentje,
uit plastic nog wel,
dat past op de speelgoedkassa.
Die rinkelt er op los:
voor hem is de crisis
nu vast wel voorbij...
30/4/2009
As long as we've got 2.0
Blijf nog wat, buiten is het koud !
Wat vinden we toch allemaal
telkens opnieuw, elke dag,
de gewoonste dingen zo normaal,
tot zelfs schandelijk banaal.
Dat ik 's morgens ontwaak,
verder met jou leven mag,
dichter bij ons doel geraak
en met jou plannen maak,
is op zichzelf al een geschenk
dat ik samen met je deel:
ik begrijp je door een wenk,
jij weet van tevoren wat ik denk.
Nooit besef je wat je me geeft,
maar geloof me, 't is zo veel!
Geen man als ik, die alles heeft :
gewoon dat jij met me leeft.
29/4/2009
8 reacties op dit bericht
pluk elke dag !
DINSDAGGROETJES !!! Maak er een gezellige dag van lieve blogvrienden.
Mooie nieuwe week en een prettige maandag lieve vrienden
mooi geschreven
Goedenavond Fankie
Dank je wel voor jou bezoekje aan mijn blog. Super mooi gedichtje. Lieve groetjes van mij, Monique.
Dag Frankie
Een goede vriendschap,
een sterke band.
Bieden je ongevraagd,
met liefde een helpende hand.
wens jullie een fijne dag
Lieve groetjes Roosje
Zon, zon, zon...
Voor altijd
Lieve Groetjes vanuit De Klinge