Frankies (eigen)zinnige poëzie aangevuld met eigen citaten
Nog eentje 2.0
Waarom Mozart
Waarom doe ik niet amorf
of gewoon commercieel?
Is de dag soms te ruw
of de hemel te zoet?
Of zal mijn hand blijven cirkelen
langs de ringen van Saturnus,
ver van die van het kamermeisje?
Zeg niets tot je voelt
hoe het veelkleurige zand,
als een lawine, neerdwarrelt
over Mozarts graf...
24/4/2009
Voor Dido 2.0
Voor de Britse zangeres Dido (Life for rent)
Liefde is eeuwigheid
Eigenlijk heb ik niets echt kunnen kopen,
want wat mij nu toebehoort, bezit ik niet.
Zelfs het leven waarop ik nog blijf hopen,
is mij geleend en vloeit weg in een vergiet.
Mijn huur betaal ik met voor jou te zorgen,
en voor elk ander mens mij ooit toevertrouwd,
Al wie ze int, blijft best bij mij tot morgen,
want zonder die liefde is 't leven koud.
23/6/2009
eentje uit mijn jeugd
(ben gisteren naar het concert van Bob Dylan gegaan, en heb een gedicht opgevist, van de jonge R. B. )
Equator
Golven van naakte slijmen
en gevijlde skeletten,
en dan wappert een vlag.
De week begint 's morgens
en dat zingt zo verder
tot alles ruikt
naar bezwete smokings;
en de wereld glimlacht
in de ironie
van een stevige cirkel.
23/4/2009
hete aprilkatjes
Lui in de zon
Ze knippert met haar ogen
want de hemel straalt te fel
om haar op de been te krijgen
op dit warme middaguur.
Nu wentelt ze zich
en rekt zich uit,
languit in het gazon,
tot ze tweemaal groter lijkt
dan in de winter,
toen ze opgerold bij de haard
zat te spinnen,
even lui en lusteloos
maar niet minder zalig vol genot,
zoals alleen een poes
zich in spiralen kan krullen,
terwijl ze jou bekijkt
en jij het begrijpt:
Waarom maak ik me weer zo druk?
22/4/2009
Terug bij jou 2.0
Thuiskomst
Een misthoorn klaagt door het duister
begeleid door het klotsen van de zee.
Schuimkoppen fluisteren
tegen de boeg van het schip
en vergeten de boodschap
in het kielzog,
waar het roer zoekt
naar de juiste koers.
De nevelslierten weerstaan niet langer
als de gele horizon lijnt in het oosten
en het geklaag niet langer galmt
omdat de vuurtoren zijn zoektocht
al lang heeft opgegeven.
Verweesd wenkt de haven het vaartuig
en omarmt het met natte kaden,
troost het met verstijfde kranen,
en wiegt het zonder spijt.
21/04/2009
Hebben en zijn 2.0
Wat ik heb en wie ik ben.
Ik heb een vrouw,
twee kinderen van wie ik hou,
een huis en misschien twee:
ééntje hier en één aan zee,
een tuin met twee kippen:
twee zachte bruine stippen
en een lange lijst van dingen
waarover mensen zingen.
Ik ben een man uit Gent,
niet overal goed bekend,
een vader en nog vele dingen,
die ik alleen wil bezingen
met een handvol mensen,
die niets anders wensen
dan samen te zijn
voor minder pijn.
20/04/2009
UITSTAP 2.0
(Lourdes)
Oostakker op Beloken Pasen
De zon projecteert zwarte bloesembomen
op het verblindend witte pad,
en roze confetti verdoezelt elke schaduw
met penseeltoetsen zoals Vincent ze strooide
over zijn weelderige canvas,
waar de oostenwind over zucht.
De peuter schatert kreetjes,
verwonderd naar verliefde eenden
die hun spiegelbeeld negeren
in de troebele plas
daar beneden.
Ik denk dat er veel fruit zal zijn
dit jaar.
Kaarsen houden de lente warm
en de peuter omhelst het beeld.
Iemand glimlacht.
Iemand bidt in de andere richting.
Kom, de speelgiraf wacht op je ,
ze zorgen goed voor ons.
20/4/2009
nieuwopnieuwvernieuwd 2.00
Altijd samen
Ik was totaal verrast
door een opklaring deze morgen.
Inderdaad, het gebeurt wel eens
dat het sneeuwt in de woestijn,
dat er niemand aan de kassa staat,
dat elk verkeerslicht groen springt,
dat er in een ei twee dooiers zijn,
dat elk oog een andere kleur heeft,
dat de zee geen golven brandt,
dat ik van een knappe dame droom,
dat iemand zegt: ik vind je mooi.
Je hebt me totaal verrast
door een opmerking deze morgen.
Inderdaad, er gebeuren gekke dingen,
er zijn heerlijke momenten,
er zijn te korte avonden,
er zijn wondermooie wensen,
er zijn te weinig woorden
sinds je me elke morgen verrast
en ik je verrast bedank
door gewoon te zeggen: je bent hier!
17/4/2009
leven als een onweersbui 2.0
Lenteonweer
Niets is zo rijk
aan emoties van het leven
als een aprilse lentegril.
Zoals de langverwachte komst
van het pasgeboren kind,
komt de lente na negen maand terug,
en brengt leven om ons heen.
Ongevraagde wolken brengen zorgen
om de toekomst in ons hart,
maar dwars door de stortbui
lichten de schichten een horizon op,
die in alle ogen verschillend weerkaatst.
Dan buldert de donderende roep
van de eeuwige plicht,
waardig dampend
in de laatste zonnestralen van de dag,
bemoedigd door een regenboog
die onze blik overspant,
tot ze veelkleurig smelt
in de zwoele lentenacht.
16/4/2009
uiteindelijk toch wel 2.0
Alfa en Omega.
Zelfs indien de zon eens uit zou doven
en er geen wolk meer voor kon schuiven
zou ik halsstarrig in U blijven geloven,
al moest ik uw woorden krijgen via duiven.
Zelfs indien de oceanen zouden bevriezen
en ik over uw witte wereld schaatsen kon,
zou ik mijn vertrouwen nog niet verliezen
en me komen laven aan uw warme bron.
Zelfs indien haar hart niet meer zou kloppen
en ik dat terecht onrechtvaardig vond,
zou mijn liefde voor u toch niet stoppen,
en vertel ik uw boodschap verder rond.
15/4/2009
Terugblik op paasmaandag 2.0
Pasen
De forsythia bloost naar groen
onder de magnolia
die haar roze paasklokjes luidt
in de aprilse bries.
Mijn tulpen rekken hun nekken,
rouge baiser en dame blanche
om een glimpje te ontdekken
van het glunderende kind
als de haas gevonden wordt.
Mama, buiten spelen!
De appel bloesemt tevreden,
de grijze grote wolk is opzijgerold.
14/04/2009
augustus 1966 2.0
de straat naar dat station van Trazegnies
waar onze liefde begon
Onze reis.
Weer wandel ik in mijn verleden
naast jou naar het station.
Mijn peter was pas overleden,
niets dat mij toen troosten kon.
De trein kwam binnengereden
en hield stil in het station.
Jij hebt mijn verdriet begrepen,
die zomerdag vol ijle zon,
en hebt mijn hand gegrepen;
iets stopte, iets anders begon.
Weer denk ik vanuit het heden
aan dat meisje op het perron.
De trein is stomend weggereden
die dag, weg van het station,
en al wat wij sindsdien deden
lijkt op een kleurige ballon,
die steeds hoger is gaan zweven,
ver weg van waar het ooit begon.
Broos dromend door het leven
sinds jij me liefhad bij 't station.
13/4/2009
Al drie jaar oud... 2.00
Dit gedichtje schreef ik toen mijn eerste kleinkind, Arwen, 3 jaar oud was. Ze ging met ons 14 dagn naar Zuid-Frankrijk en beleefde daar een fijne tijd. Nu hebben we onze jongste kleinzoon Oscar, die 4 jaar is.
Drie vingertjes
Al meer dan duizend dagen
ben je in ons leven,
en het blijft me steeds verbazen
wat jij al allemaal kan.
Je lacht de kleuren van de regenboog
en je valt de trap niet af,
want je kunt alles wel alleen
als je oma maar blijft kijken.
De hagedis en de meeuw,
de poes en de grote hond,
maar ook de dieren uit je doos
met een lange nek
of een zwarte vlek,
een neus met een horen
of een slurf van voren,
je kent ze twee per twee
omdat het dan jouw kaartjes zijn.
Je stoeit in 't water als een vis
en schatert de dag voorbij
maar kunt treuren onverwacht
en vindt troost in mijn schoot.
Je telt tot drie en toont me tien
Na meer dan duizend dagen;
ik wens je nog wel duizend keer
dat driewerf tiental dagen!
10/4/2009
As time goes by 2.00
Nog een zucht.
De waterkraan lekt,
en de druppels tikken
bruine natte kringen
die verharden op het email
en de jaren tellen.
De slinger tikt
bogen in de lucht
boven de glazen schaal
met vale plastic vruchten
en telt de jaren mee.
Mijn hart bonst
het warme vieve bloed
naar mijn gedachten
en mijn handen naar jou
en telt de jaren af...
De wind mokert
revolterend op de deur
naar mijn keel en longen
en toch stik ik langzaam
onze jaren aaneen.
9/4/2009
voor mijn vader
foto van vader.
Al bladerend door mijn documenten
vielen mijn handen stil in mijn schoot,
toen ik me plots realiseerde
dat elke bladzijde die ik omsloeg
een seconde was,
één seconde later,
één seconde meer bij de jaren
sinds de pijn
U weg uit mijn leven heeft gestolen.
Ik legde een hand
tussen mijn papieren
en haalde er de foto uit vandaan:
mijn vader
met zijn laatste kleindochter.
Uw laatste geluk
heb ik begrepen
sinds ik op mijn beurt
ook een kleindochter heb,
en elke seconde dat ik haar zie,
elke seconde dat ze lacht,
zie ik uw lach op haar gezicht,
met weemoed en ook diep geluk,
omdat we deze bladzijde nog niet
om hoeven te slaan.
8/4/2009
voor mijn liefste fan 2.00
Quotering NUL !
Welkom op seniorennet,
de kroonprins van het internet!
Je komt hier lezen op mijn blog,
althans, dat vermoed ik toch.
In mijn oren lijkt het muziek,
zo een welwillend publiek!
Maar er is er eentje bij,
die niet echt past in de rij.
Hij is misschien de leukste thuis,
ofwel is 't een zij, ben ik abuis!
Die komt hier werkelijk elke dag,
dat moet niet, maar het mag.
Die persoon is graag onbekend:
anoniem zijn is een trend.
Die vindt mij beslist niet leuk
of zit met ongeneeslijke jeuk.
Die geeft me op vijf altijd nul
en vindt mijn werk dus flauwe kul!
Misschien haat die mij zomaar
(en komt die dan beter klaar).
Misschien wil die mij stimuleren
om beter te gaan presteren?
Misschien is die gefrustreerd
of gewoon gemanipuleerd?
Die persoon treft geen verwijt,
als ik er een gedicht aan wijd.
Alleen, ik bid bij Gods gratie,
ik verkies andere inspiratie!
Naar de identiteit blijft het gissen,
en die nullen blijf ik wissen!
Maar ik doe gewoon voort,
zelfs als die grapjas me stoort.
7/4/2009
38 JAAR GELUKKIG 2.00
Dit is geschreven in 2009, ondertussen zijn we 51 jaar getrouwd.
Elk zijn vloedgolf
Wandelen met jou,
lachend langs het strand,
stappend naast elkaar,
voeten in het zand...
Geboren om te groeien
tot een oude mens,
onderweg wat stoeien
tot men toch verdampt.
Voetsporen die leiden
gewoon nergens heen
heerlijk met ons tweeën
beter dan alleen.
Jaren die zich tellen,
elke verjaardag weer
toeters en bellen
gedoe met luchtballonnen
Waden door de golven,
spattend in het schuim,
zonder sporen te laten,
kiezel noch kruim.
Zwoegen om te horen
hoe volmaakt ik ben.
Eindigen bij de doden
die ik geenszins ken.
Ik hou alleen van jou
hier op 't verlaten strand.
Onz'voetsporen gedrukt
in het natte zand.
De branding zwelt aan,
verovert het land,
onze sporen vergaan.
Wij staan aan de kant...
6/4/2009
maandag 38 jaar getrouwd
foto van mijn 62ste verjaardag (Driekoningen)
Tot het licht uitgaat!
Sterker dan de hoogste boom van het woud,
die ooit door een storm zal moeten vallen,
is de liefde waarmee je van me houdt,
laat dus de champagnekurken knallen!
Hoger dan de steilste berg van 't continent
die ooit door een vloedgolf zal verzinken,
is de achting waarmee je me verwent,
een eeuwige beek om van te drinken.
Feller dan het licht van de meest nabije zon
die ooit in de toekomst wel zal doven,
is je warmte, onuitputtelijke bron,
waar niemand je mag van beroven.
Vaster dan de bodem van de oceaan
omhels ik je lichaam, kus je hoofd,
want nooit wil ik jou bij mij vandaan
tot onverhoeds het licht wordt gedoofd...
4/4/2009
2.00 GEEN HERKANSING, EENMALIGE OMWENTELING...Concentrische cirkels: je leeft maar 1 keer!
Geen reservewiel...
De wijzers draaien rond een centrale spil,
elk tegen zijn eigen tempo.
De leds lichten op of doven uit,
afhankelijk van de impulsen,
die onfeilbaar stipt elkaar achtervolgen.
De wolken draaien rond onze blauwe bol
elk volgens zijn eigen densiteit.
De buien dreigen of blijven uit,
afhankelijk van de luchtdruk,
die door de zon wordt gedirigeerd.
De mensen draaien rond de zelfde as,
elk volgens hun eigen ambitie.
De liefde stuurt ze of leidt ze af,
afhankelijk van wat goede wil,
die hen door moeders werd aangeleerd.
De kinderen groeien rond een zelfde droom,
elk naar zijn eigen ervaringen.
De kansen grijpen ze of weren ze af,
afhankelijk van dat beetje aandacht,
die ze in hun omgeving mogen genieten.
3/4/2009
Evaluatie 2.00
Avondschemering.
Er komt een dag
dat deze woorden vergeten zijn,
bestoft onder de jaren,
verscheurd voor recyclage,
of gebroken in een harde schijf,
geblokkeerd door die ene crash te veel.
Er komt een dag
dat deze emoties zullen doven,
vermuft onder het rag,
en alleen bezocht door spinnen
of verweesde noordenwind,
die wegsterft in de ondergaande horizon.
Er komt een dag
dat deze verzen niet meer rijmen,
alsof ze dat al ooit
stiekem zouden gedaan hebben,
in de geesten van een lezer,
ontoegankelijk verstard in een stroompanne.
Er komt een dag
dat ik de verspilde uren verwens,
besteed aan het vertellen
van de dromen uit mijn jeugd,
de blunders van mijn flatertijd
en de epiloog voor de mummies die ik koester.
2/4/2009
1 reactie op dit bericht
Lieve groetjes vanuit De Klinge