As time goes by 2.00

Quotering NUL !

Welkom op seniorennet,
de kroonprins van het internet!
Je komt hier lezen op mijn blog,
althans, dat vermoed ik toch.

In mijn oren lijkt het muziek,
zo een welwillend publiek!
Maar er is er eentje bij,
die niet echt past in de rij.

Hij is misschien de leukste thuis,
ofwel is 't een zij, ben ik abuis!
Die komt hier werkelijk elke dag,
dat moet niet, maar het mag.

Die persoon is graag onbekend:
anoniem zijn is een trend.
Die vindt mij beslist niet leuk
of zit met ongeneeslijke jeuk.

Die geeft me op vijf altijd nul
en vindt mijn werk dus flauwe kul!
Misschien haat die mij zomaar
(en komt die dan beter klaar).

Misschien wil die mij stimuleren
om beter te gaan presteren?
Misschien is die gefrustreerd
of gewoon gemanipuleerd?

Die persoon treft geen verwijt,
als ik er een gedicht aan wijd.
Alleen, ik bid bij Gods gratie,
ik verkies andere inspiratie!

Naar de identiteit blijft het gissen,
en die nullen blijf ik wissen!
Maar ik doe gewoon voort,
zelfs als die grapjas me stoort.

7/4/2009　

Geen reservewiel...

De wijzers draaien rond een centrale spil,
elk tegen zijn eigen tempo.
De leds lichten op of doven uit,
afhankelijk van de impulsen,
die onfeilbaar stipt elkaar achtervolgen.


De wolken draaien rond onze blauwe bol
elk volgens zijn eigen densiteit.
De buien dreigen of blijven uit,
afhankelijk van de luchtdruk,
die door de zon wordt gedirigeerd.


De mensen draaien rond de zelfde as,
elk volgens hun eigen ambitie.
De liefde stuurt ze of leidt ze af,
afhankelijk van wat goede wil,
die hen door moeders werd aangeleerd.


De kinderen groeien rond een zelfde droom,
elk naar zijn eigen ervaringen.
De kansen grijpen ze of weren ze af,
afhankelijk van dat beetje aandacht,
die ze in hun omgeving mogen genieten.






3/4/2009

Avondschemering.

Er komt een dag
dat deze woorden vergeten zijn,
bestoft onder de jaren,
verscheurd voor recyclage,
of gebroken in een harde schijf,
geblokkeerd door die ene crash te veel.

Er komt een dag
dat deze emoties zullen doven,
vermuft onder het rag,
en alleen bezocht door spinnen
of verweesde noordenwind,
die wegsterft in de ondergaande horizon.

Er komt een dag
dat deze verzen niet meer rijmen,
alsof ze dat al ooit
stiekem zouden gedaan hebben,
in de geesten van een lezer,
ontoegankelijk verstard in een stroompanne.

Er komt een dag
dat ik de verspilde uren verwens,
besteed aan het vertellen
van de dromen uit mijn jeugd,
de blunders van mijn flatertijd
en de epiloog voor de mummies die ik koester.


2/4/2009

Een braaf kind

Ik ben braaf
als je me voor de lichtbak zet,
en ik ben je er dankbaar voor,
want ik mopper niet.

Ik ben braaf
als je me die cola geeft,
en ik houd op met wenen
als je me niets vraagt.

Ik ben braaf
als je me het snoepje toestopt
dat ik niet verdiend heb.

Maar dat geeft niets,
want ik ben braaf,
zeker als je dan stilletjes,
heel stilletjes,
mij mijn zin laat doen.
Dan ben ik braaf.

En als ik groot zal zijn
zal je pas beseffen
hoe braaf ik wel ben,
en hoe braaf jij bent geweest
en altijd zult blijven!


1/4/2009

Ersatzliefde

Jij zegt dat je er dol op bent,
dat het de kroon is op je leven;
dat het het mooiste is wat je kent
en men je niets mooiers kan geven .

Je zegt dat je er alles voor doet,
dat je er elke seconde aan besteedt,
dat je je meer uitslooft dan je moet,
en dat een criticus er niets van weet.

Je zegt dat jouw weg de juiste is,
dat je doel het geluk is van elkeen,
dat je ideeën, modern, nieuw en fris,
je doen overwinnen op één been!

Je zegt dat liefhebben je leven is,
dat je de weg kent naar geluk;
dan zwem je weg als een snelle vis,
en al je dromen vallen verlaten stuk.

Je zegt, je zegt, je zegt maar door !
Liefde, dat DOE je, tot je laatste snik,
Liefde is niets wat ik ergens hoor,
maar blijft duren tot de laatste tik.

31/3/2009

Voorjaarskuren

In ongeduldige woede
heeft maart de staart
van februari afgebeten.
De maag van maart rispt op,
telkens de zon de gulzigaard wil steunen
in haar strijd tegen ijzel en vorst.

En mijn huismus twijfelt.

Als de hemel blauw welft
over de hoogste wolken
smelten die hikkend weg.

De huismus van mijn buur
zoekt haar buurmus op.
Ze bespreken de situatie.
Dan tjilpen ze samen een lied
en stellen de rest uit tot april.

De maag van maart rispt op
met een fontein van wind en regen.

In mij knaagt een kriebel
die de dag gaat vijlen,
 even lang als de nacht.

Ik wil me vlijen in de mei.

30/3/2009　

Voorjaarskoelte

De zon weent regen op mijn ruiten.
Ze staakt boven op een wolk:
koppig,
om niet met de meesjes
lente te moeten spelen.

Mijn sneeuwklokjes schrompelen bruin.
Ze mogen niet meespelen,
droevig
omdat die trotse krokussen
met kleurtjes pronken.

De appelboom knijpt zijn knoppen dicht.
zijn twijgen neigen naar het zuiden.
Ijzig
opdat de witte bloesems
toch de zon zouden troosten.

28/3/2009

Toen mijn zus nog leefde, schreef ik dit vrolijk vers






Zondag bij moeder

Het kind stopt lachend
de zon in zijn emmertje,
en zijn moeder koopt kaarsen
voor bij de foto van vader.

De werkvrouw schudt het stof
uit de boeken van vorige eeuw.
Ze vraagt me welk weer het was
gisteren aan zee met haar zus.

Ik heb maar één zus
en die heeft ook geen vader meer.
De forsythia bloeit citroen
en mijn papegaai is zwanger!

27/3/2009

Orchidee

Ik heb zo pas verrast gekeken
naar de bloempot op de keukenkast,
want daar, na bijna zeven weken,
bloeit royaal een onverwachte gast!

Jij verzorgde ooit de dorre stek,
die oppriemde uit de dode grond.
Iedereen vond het gewoon te gek
maar staat hier verbaasd met open mond.

Schoonheid sprankelt in duizend kleuren,
alsof ze nimmer sterven kan.
Geniet voldaan van je nieuwste geuren
en deel ze met mij, je trotse man.



26/3/2009

Adolescentiem

Ik wil een trip door je bloemenperk,
over je omfloerste pad van orgasme,
om te baden in de hete tonen van je jeugd,
waarmee je mijn schaduw kunt doen smelten.

Je bent nog te hoog voor mijn korte morgen
en te sexy voor de angst in mijn versneden avond.
De pijn van mijn kamer houdt me wakker
in de dromen die ik wenste en vreesde.

Toch wil ik je bleke vlinder zoenen morgen
en zal mijn zwaluw je ieder jaar bezoeken.

Soms mag de inkt eens fris ontwaken
en zullen mijn wolken ergens bevriezen
waar alleen de zon nog moeizaam fladdert.

Dan zal ik tussen mijn schilderijen dansen
tot ik je schreiend te hulp roep, uit angst
voor de rook van verdoving en fata morgana's.

Ik zal verdrogen in je armen op de foto
en verdorsten door je vergelende kus,
maar je geur zal mijn lichaam blijvend kleuren,
alsof ik je alleen maar plukte uit weelde
en de coïtus met mijn geest versteven was.

25/3/2009

Te paard

Ik zit te paard tussen waken en slapen
en zie de letters verschijnen op het scherm,
terwijl ik mijn best doe niet te gapen
en ik door de pijn in mijn armen kerm.

Ik zit te paard tussen jeugd en dementie
wanneer ik twijfel aan het volgende woord...
En zeggen dat ze met een hoge frequentie
mijn creatief brein hebben aangeboord!

Ik zit te paard tussen juichen en treuren
omwille van elk moment van elke dag,
en de dingen die niet konden gebeuren
maar geen belang hebben naast jouw lach...




24/03/2009

Writer's block

De woorden komen tergend traag
vertellen wat vandaag de boodschap is.
Ik hoor ze bijna allemaal even graag
als de emotie maar de moeite is.

Ze brengen mijn geest ver weg van jou,
terwijl je nabijheid nog goed voelbaar is.
Je hart klopt binnenin die ene vrouw
wier liefde ik voor niets ter wereld mis.

Je warmte brengt mij weer terug
naar de tijd die we samen hebben,
je krijgt mijn aandacht met een kuch
en laat de woorden verder ebben...





23/3/2009

Onze nieuwe krokus

De jeugd danst juichend naar de mei
op een nieuwe muziek van klanken,
die zingt van leven en van danken,
want vandaag wordt de wereld vrij!

Jongens en meisjes schateren blijheid
over zonnig groen bloeiende dalen
een lach in honderdduizend talen,
die sprankelt in het uur der vrijheid.

Wat oud is, sterft of wordt weer jonger.
Men gooit de doden in de zeeën.
Er is een einde aan de weeën
die stierven door de vrijheidshonger.

Ik leek eens oud, ja, net als jij,
maar er zit een krokus in je haar.
Die is er wel reeds 't hele jaar,
maar nu is ook je krokus vrij.

Laten we rennen door de weiden
en spreken over een helrood licht.
Ons gesprek wordt een nieuw gedicht
over ons beider nieuwe tijden.

21/3/2009

Het lentemeisje

(of ballade nummer negenentwintig)



Vaarwel jeugd,
je was soms zo onschuldig.
Vaarwel jeugd,
je was vaak ongeduldig.

Ik hield zo van je groene gedachten,
en ik verafschuwde telkens weer
al die mensen met hun dode klachten
en de mijne soms heel wat meer.

Vaarwel deugd,
je scheen soms zo afwezig.
Vaarwel vreugd,
je  was vaak zo aanwezig.

Ik voel me worden als een bureaucraat
en mijn mond verstijft zich in een grijns.
Mijn hart veracht u om uw haat,
laat me toch zeggen wat ik peins.

Vaarwel kind,
ik heb je eens bemind.
Vaarwel kind
voor ik je eens verslind.

Want als kind word je niet gewaar
dat alles rond je schijn en valsheid is.
Zelfs je ouders zijn een gevaar
dat niet alleen doofheid is.

Vaarwel pa,
ik ben niet wat je wilde.
Vaarwel ma,
was ik het die je wilde?

Zoals ik hebben zij eens gestreden
voor het vullen van een leemte,
maar ook zij hebben geleden,
want elke vriend is slechts een vreemde.

Welkom hoop,
voor jou wil'k wel eens vechten.
Welkom hoop,
immers niets kan nog verslechten.

Jij ziet alles jong en toch zo oud,
en blijft steeds draaien naar de wind.
Jij zingt en danst terwijl je rouwt,
dan word ik toch maar weer een kind.

Vaarwel probleem,
je scheen me toch zo zwaar.
Welkom probleem,
nu ik blijf bij haar!

20/3/2009

Speciaal voor jou !



Je lijnen zijn zilver, zo broos,
en je woorden groeien hoger,
als een spaarzame strijd
van een krokus in het onkruid.

Je hebt kristal in je handen
en je ogen deinen vol golven
die bruisen in mijn armen
als de zon op je zijde.

De diepte van je haren
zaait onrust in mijn heupen.

Je muziek regent
een boog van vreugde,
en nog groen schittert de statige veer
omhoog.




19/3/2009

Ongeval


Om ze te beletten op te drogen
spijkerde ik de tranen in mijn ogen,
en wiste de sporen van mijn handen,
zodat alles uiterst stil zou worden.

Er was alleen de fabriek geweest
waar ze de kaas hadden verwoest
omdat de lonen te laag waren
en de directeurs te hoog met vakantie.

Ik kon niet zien of het stremsel was,
alleen prikte het op de tong als je dronk
en had geen mens nog zin in staken,
alsof zijn schaduw dan zou bevriezen.

De foto's op de muur waren overhit
en ik raapte de scherven zon vannacht bijeen,
zoals een voetbal die een vaas vernielde
en dan stomweg zijn grote schuld ontkent.

18/3/2009