Categorie: natuur

Morfine







Zaligheid spoelt door mijn spieren,
krampen smelten in het ruisen van de storm.
Neen, ik wil niet langer sterven, 
zelfs al hoor ik lang niet alles wat je zegt, 
en voel ik hemelen zwellen in mijn hoofd, 
zo zalig als een mist die me niet langer dwingt in mijn eigen huis te blijven.





Kijk me zo niet aan, 
laat me schateren en proesten. 
Dat ik je niet ken is ineens vermakelijk,
mijn wachtwoorden druppelen op de vloer en niets is minder grappig.





Nergens kan ik nog binnen, 
behalve waar nog alles te ontdekken valt.
Mijn oude lakens ben ik in deze roes eindelijk kwijt.
Laat me even mijn ogen sluiten
en na een poos misschien verval ik opnieuw in de routine

Vlinder






Ik wou dat ik een jonge stoere witte vlinder was, 
maar dan eentje die bestemd is eeuwig te gaan leven,
die gewapend met een trui, een hoed, een regenjas, 
de wereld ziet omdat zijn krachten nooit begeven.





De blanke bleke bloemen zou ik bovenal verkiezen, 
want hun stuifmeel zegt me nooit ‘Jij bent racist’ .
En nergens zou ik ooit de juiste weg verliezen, 
indien ik de naam van alle groene planten wist.





En komt de winter of de herfst met storm en regen,
dan leef ik verder op mijn eigen hoopje proviand.
Maar niet te gulzig om ook niet te veel te wegen, 
anders tuimel ik omlaag en kwets mij op het land.





Ik wou dat ik een lieve, niet te rare vlinder was,
zodat de vogels mij wat langer lieten leven,
en ik me tijdig kon verschuilen in het groene gras
om me te redden, al ware ’t maar voor even.



10/4/2014

Tuin

Als de zon in het oosten ondergaat,  

en ons in de vrieskou achterlaat,  

als de vissen paaien in de bomen

en de meisjes over auto’s dromen,

dan zal ik juichen dat de liefde zegeviert,

dat de vele goden zich verzoenen,

dat de koning straks mijn huis versiert

en troepen schouwt met rode schoenen.

Dan zal mijn hond de pacht betalen,

de dokter eeuwig blijven leven,

mijn moeder weer haar koffie malen,

en geen moer om onze wensen geven.

Dan zullen ziekten onze wereld sterken

en verstandigen voor sukkels werken.

Maar als de nacht dus eeuwig duurt,

dan is er niemand die mijn tuintje huurt.

17/12/2013

Monding

Ben je op de vlucht

voor de kou of voor de honger?

Boven in de lucht

zonder doel zomaar om van het uitzicht te genieten

denkend aan het nest dat je kindjes ooit verlieten

zoals jij voorheen, toen was je jonger.

Spreid je wijde vlerken

boven wouden en rivieren,

hoger dan de kerken

en fabrieken van ideeën en overtuigingen

Stijgend dan weer dalend via buigingen

kijk je neer op de andere dieren

Waar vlieg je heen

Wat drijft je naar de zon

Of val je als een steen

Uitgeput van altijd maar te reizen en te zwerven

tot je heel ver van je eerste nest gaat sterven

en uitmondt aan de bron

27/11/2013

Vlieg

Vlam, deze vlieg zal nooit meer vliegen,

me beletten mijzelf in slaap te wiegen;

zalig zonder zoemen zondig soezen

van de ene roes naar nog meer roezen,

want insecten waren nooit mijn ding;

niet als ik eet, en evenmin wanneer ik zing.

Dat moet gevierd, ik maak het kond,

niet langer vette vliegen op ’t plafond!

Ik breng een toost, ik hef naïef het glas,

en zie dat het beest er in gevallen was.

14/10/2013 

Piramide

Modderpaling vlucht weg in het zonnig groen,

telkens als de wc-eend haar beklemmend vocht

gemixt heeft met de planktonrest van toen,

gestikt in de meanders voor de hoogste bocht.

Boerenzwaluw dwaalt de hoeves en het bos voorbij

zoekt naar slijkmaterie en wat stengels, paardenhaar.

Ze vindt nylondraad en fijne folie in de raffinaderij,

onherbergzaam  schraal, vol rook en vol gevaar.

Mensenkind dat ongewenst, hier opgroeit en wil reiken naar de top;

dat weent om wat het wenst te krijgen ook al kost het hem zijn eer;

Al zijn lusten onbegrensd verbeten nastreeft  zonder pauzeknop

eindigt als een voetnoot in de krant, bij varia in het verkeer

23/5/2013 

Terug naar vader
(eik)

Nooit als voorheen hoor ik de vogels zingen,

want ze hebben mijn collega's uitverkoren

om de wind en wolken te doen swingen

en de wereld met hun liedjes te bekoren.

Geen oudjes gaan nog in mijn schaduw rusten

als ze na de middag stilt' en slaap gaan zoeken.

Duizenden verliefden zag ik, en ze kusten,

net als speelden zij in films of boeken.  

Mijn botten stonden vorig jaar op springen,

maar ik zuchtte, kraakte, kermde, beefde.

Enkel kleine jongens kijken naar mijn ringen;

niemand wou ze zien toen ik nog leefde.

Er is niemand die mijn ringen ooit wou kopen,

Slechts die knapen willen ze geduldig tellen

om dan snel naar moeder thuis te lopen

en joelend aan mijn vaders eiken deur te bellen.

16/5/2013

Zopas vernomen dat de moeder van onze schoonzoon
op 60jarige leeftijd onverwacht overleden is.
We keren terug naar België en dit blog zal even stilliggen.
Dank voor uw begrip.

Crisis

Palmbladeren hangen lusteloos omlaag, langsheen de stam

die ze bewonderd en gevoed heeft.

Hun schaduwen prijken niet langer zelfstandig op de rambla,

maar versmelten vormeloos onder de voetstappen

van een naamloze menigte wandelende vluchtelingen,

ver weg van wat mensen die het beter zouden moeten weten

doodleuk crisis noemen.

De vruchten vallen machteloos zonder na te denken

omlaag, omdat er geen werkbaar alternatief is.

Verwondering is doodgeboren sinds de tuinman

niet meer weent als de wind gaat liggen

maar klaagt over procenten.

24/3/2013

Albatros

Met vermoeide vleugels zweef ik

boven de nevels van een klamme oceaan

op zoek naar land aan de wazige einder,

soms oplichtend onder een twijfelende zon,

een glimp van Eden, een sprankel hoop,

dankbaar voor elke stuwing van inversie.

Als warme liefde mijn vlucht ondersteunt

en me leert dat je slechts kan leiden

wanneer er gewillige volgers zijn,

zo blijf ik streven tot ik de zonsondergang

niet opnieuw kan bewonderen.

20/3/2013