Frankies (eigen)zinnige poëzie aangevuld met eigen citaten
Hoop opnieuw 2.0
Troost
Vergeet de regen
en de hagelbuien.
Klim langs de regenboog
naar boven. Bewonder
hoe dan je spiegelbeeld
het Spectrum vol kleurt
in het zweven van het meer
met de mondhoeken omhoog: lachend
naar de komisch kosmische straling
van het eeuwig firmament.
Vergeet vandaag
terwijl het nog 'het nu' omvat
en laat je glijden,
roetsjbanend door je zorgen
want de dag brengt raad
in de dageraad.
16/6/2009
de zon voor iedereen 2.0geknakte twijg 2.0
Bergtocht
Niets zo heerlijk als hier te zitten op een steen,
kijken hoe de zon mij op de gletsjer verblindt,
hoe er druppels naar omlaag tikken, één na één,
als een klok die denkt dat men eeuwigheid verzint.
Niets zo machtig als te zien hoe hier mijn adem dampt
en met de sneeuw in het uitspansel sublimeert.
En als dan mijn knie na de lange tocht verkrampt,
heb ik me toch niet vruchteloos geëngageerd .
Want niets boeiender dan een pad dat doodloopt op ijs,
en zegt dat we nooit het einde gaan bereiken,
dat we leven als op een nooit voltooide reis,
met weer nieuwe bergen, kloven, muren, dijken...
6/5/2009
Levensdoel 2.0
Ik denk dat ik leef.
Als een meeuw die naar de einder streeft,
en daar haar doel al heeft gesitueerd,
en hoog tegen de lage wolken zweeft
en liefst het hoogste uitgangspunt viseert,
als een jager, vechtend voor het zelfbehoud,
naar de eerste stap in een eeuwiger bestaan,
voor het sterven hier des te meer benauwd,
omdat niemand waarlijk dood wil gaan.
Als een jagende meeuw die blijft hangen
doordat de wind haar alleen maar draagt
en krachtig afremt met huilerige zangen,
en naar onverwacht kille diepten jaagt.
Als een meeuw die plots een duikvlucht maakt
met vleugels, onverwacht gestriemd door hagel,
de idealen vergetend, verkleumd en naakt,
krab ik mijn wonden open met mijn nagel.
4/5/2009
leven als een onweersbui 2.0
Lenteonweer
Niets is zo rijk
aan emoties van het leven
als een aprilse lentegril.
Zoals de langverwachte komst
van het pasgeboren kind,
komt de lente na negen maand terug,
en brengt leven om ons heen.
Ongevraagde wolken brengen zorgen
om de toekomst in ons hart,
maar dwars door de stortbui
lichten de schichten een horizon op,
die in alle ogen verschillend weerkaatst.
Dan buldert de donderende roep
van de eeuwige plicht,
waardig dampend
in de laatste zonnestralen van de dag,
bemoedigd door een regenboog
die onze blik overspant,
tot ze veelkleurig smelt
in de zwoele lentenacht.
16/4/2009
Terugblik op paasmaandag 2.0
Pasen
De forsythia bloost naar groen
onder de magnolia
die haar roze paasklokjes luidt
in de aprilse bries.
Mijn tulpen rekken hun nekken,
rouge baiser en dame blanche
om een glimpje te ontdekken
van het glunderende kind
als de haas gevonden wordt.
Mama, buiten spelen!
De appel bloesemt tevreden,
de grijze grote wolk is opzijgerold.
14/04/2009
Verwend als een bloem 2.0
Orchidee
Ik heb zo pas verrast gekeken
naar de bloempot op de keukenkast,
want daar, na bijna zeven weken,
bloeit royaal een onverwachte gast!
Jij verzorgde ooit de dorre stek,
die oppriemde uit de dode grond.
Iedereen vond het gewoon te gek
maar staat hier verbaasd met open mond.
Schoonheid sprankelt in duizend kleuren,
alsof ze nimmer sterven kan.
Geniet voldaan van je nieuwste geuren
en deel ze met mij, je trotse man.
26/3/2009
Lentearbeid (snakt u er ook naar?)
De ploeg.
Met een gulzige appetijt
naar de zomerse oogst
smakken de lemen voren open
op dwingend verzoek
van elk zilveren mes
dat de gerimpelde aardhuid splijt
en sappig diep verkneedt.
Dan verheft zich fier en trillend
maar vol gedreven kracht
de viervoudige ploeg
wuivend naar de horizon
gereed om toe te slaan
andermaal, herhaald opnieuw.
Een beeld van de boer
te klein voor het weidse land
flitst even als in een lachspiegel
vier keer, tergend vluchtig
tegen de beladen hemel.
Onverhoeds braakt de zwarte pijp
een wolk roet in de zwoele wind
en de beitels ploffen in de aarde
op zoek naar de bron in de zon
die knipoogt door de nevel.
10/1/2009
Avondnevel
Avondnevel
Geef me een ster uit je hart
en een roos uit je bruidsboeket.
Dan neem ik een nieuwe start
en schrijf je een dankgebed
en al je eindeloze vragen.
Want antwoorden kan ik niet
en jij, je kan niet klagen.
Want als de nacht ons vergezelt
en de stille sterren stijgen
klinkt elk geritsel als geweld
dat luistert naar ons zwijgen.
We wenken naar de volle maan
die van wolk naar wolk schuift
om achter de toren stil te staan
en dan ondeugend terugwuift.
29/12/2008
Een plechtige groet aan een gesneuveld levend wezen
Dag boom
Ik was vergeten je te wieden
toen de zon scheen in mijn ogen.
Je had me immers niets te bieden
en toch wilde ik jou gedogen.
Jaren groeide je knap verscholen
onder het lover van wilde vlier,
maar nu heb je mijn hart gestolen,
en werd maar groter, sterker en fier.
Je armen streelden zwarte wolken
en je handen strooiden blaren rond,
maar de mijne werkten als dolken,
tot je krakend neerviel op de grond.
Mijn hart was toen meteen versplinterd,
want je was een echte vriend geweest.
Maar jou vergeten wordt verhinderd
doordat iedereen over je leest.
5/12/2008
