Naar de inhoud

Frankies (eigen)zinnige poëzie aangevuld met eigen citaten

Frankies stof tot nadenken en meevoelen
akke.beakke.be
Denken en emotie sluiten elkaar niet uit, maar vullen elkaar aan

Categorie: natuur

Mijn vernissage








Trots







Omdat het stuifmeel op de grindweg sterft,
en de hen weldra haar laatste eitje legt ,
heb ik maar mijn naam in een boom gekerfd,
vergeefs, als in een veel te laat gevecht.


Omdat het zand dat aanspoelt van de zee
verder bouwen moet aan nieuwe duinen,
help ik de stormwind stiekem graag wat mee
en zaai ik viooltjes in andermans tuinen.


Omdat de zon weer in herhaling valt
door de nachten steeds weer te verjagen,
heb ik mijn prenten keurig uitgestald,
achter de ruiten van mijn wagen.


Omdat het gras blijft woekeren in mijn sporen,
wil ik elke stap nauwgezet registreren,
want dan alleen gaat mijn ziel niet verloren,
en kan ik de finalisten feliciteren.



29/11/2008

Geschreven door Frankie om 00:00 1 reactie Reageer op dit bericht

HELIOSOLUNA









Dag zon !







Waarom verlaat je me telkens weer,
en verstop je je achter mijn zorgen?
Waarom verschijn je telkens weer
en komt er nog een nieuwe morgen?

Waarom hou je toch zo hard van ons,
en laat je alles hier verder leven?
Waarom verwarm je deze aarden spons,
die niets aan jou terug kan geven?

Waarom brand je al eeuwen voort
op deze aarden, eigenwijze kluit?
Waarom heb je 't Plan nooit verstoord
en doof je blijkbaar nooit eens uit?


 4/11/2008

Geschreven door Frankie om 00:00 Reageer op dit bericht

Een verslag door de rivier 'Mark' die doorheen Tollembeek en Galmaarden vloeit



Dag wandelaar (versie 2.0)


 

Soms dans ik dartel

in kronkels en meanders,

dan weer gerust en burgerlijk

als de boer in zijn zondagse pak.

 

Soms ben ik onbedwingbaar breed

en koester de laagste kouters

en dek ze statig en beheerst

en spiegel de wilg naast de populier.

 

Ik houd van mijn bedding hier

en kronkel zo veel ik kan

om hier te mogen blijven

eer ik me verlies in de Denderwond.

 

Zelfs de Seine vlucht Parijs

na één fraaie snelle bocht

en zucht dan verder naar de zee,

daar doe ik niet aan mee.

 

En als de molenaar kleppen sluit

mag ik bruisen en spatten

vol geweld, omdat het alleen

mijn kracht is, die dan telt.

 



De Mark vloeit door Tollembeek.

6/10/2008

Geschreven door Frankie om 00:00 1 reactie Reageer op dit bericht

Meer van Frankies (eigen)zinnige poëzie aangevuld met eigen citaten

↑ Terug naar de berichten