Regenboog

Wie je schoonheid wil zien,

moet zijn hart openen en zijn ogen sluiten,

Wie je stem wil horen,
moet doof zijn voor alle geroezemoes en gedaver
van stad en verkeer, van vogels en sopranen.

Wie je zoetheid wil proeven,

moet zijn papillen en maag negeren
en leren snoepen van een ogenblik
dat men van mij met jou mag delen.

Wie je charmes wil voelen,

schakelt zijn zintuigen uit
heeft lamme handen en klamme vingers
versteende lippen en een stramme tong
meet de temperatuur niet van de dampkring

Wie je schatten wil zien,

keert de zon zijn rug toe,
kijkt de regen in de ogen,
trotseert elke storm
en ruikt zijn leven lang je regenboog.

26/62012

Dag nacht

Morgen dag

Maandag dag

Lieverd dag

en ik mag

en ik lach

als jij lacht

En ik dacht

heel zacht

dat ik wacht

als jij wacht

Deze nacht

elke nacht

nooit gedacht

wat een pracht,

als jij lacht.

24/6/2012

voor de slachtoffertjes van de busramp




Nooit meer


Nooit meer naar school
naar de lessen naar de vriendjes
naar de sport en naar de fun
naar de uitdagingen van het leven

Nooit meer kiezen
welk spel, met wie, waarheen,
hoe laat, hoe lang, hoe ver
welk werk, wat eerst, wat liefst

Nooit meer beminnen
nooit nog voelen
bij hem, met haar, voor zichzelf,
dat je ook bemind wordt

Nooit meer wenen
nooit meer lachen
nooit nog iets beleven
behalve eeuwig slapen






16/32012

Dilemma

Ik gooide graag het anker uit
in jouw gastvrije kleine haven,
en ik schonk je elke schrale buit
om weer je dorst naar zee te laven

Je anker hield me jaren koest
zodra je me verliefd verleidde,
totdat ik ooit wel stikken moest
in 't net dat jij toen voor me breide.

Toen haalde ik het anker op,
nog dromend van gescheurde netten
die strak spanden met een strop,
waar vissers nauwelijks op letten

De trossen werden losgegooid,
de zeilen alle bijgezet
zeemanstaken weer voltooid
ten koste van het bruidsboeket

3/5/2011

de straat naar dat station
waar onze liefde begon






Onze reis.

Weer wandel ik in mijn verleden
naast jou naar het station.

Mijn peter was pas overleden,

niets dat mij toen troosten kon.
De trein kwam binnengereden
en hield stil in het station.

Jij hebt mijn verdriet begrepen,
die zomerdag vol ijle zon,
en hebt mijn hand gegrepen;
iets stopte, iets anders begon.

Weer denk ik vanuit het heden

aan dat meisje op het perron.

De trein is stomend weggereden
die dag, weg van het station,
en al wat wij sindsdien deden
lijkt op een kleurige ballon,

die steeds hoger is gaan zweven,
ver weg van waar het ooit begon.
Broos dromend door het leven
sinds jij me liefhad bij 't station.

28/4/2011

Avondzoen

Je knuffelt mij zacht na een lange dag
een helder lichtje schittert in je ogen,
't Geluk dat ik met jou beleven mag
heeft alle zorgen zoetjes weggezogen

Het kaarslicht werpt mijn schaduw op de muur
en ze nadert lieflijk langzaam die van jou
tot er nog maar één schim rest, en op de duur
geen verschil is tussen mijzelf en mijn vrouw

Als het duister van de kamer 't al verzwelgt
en ons zuchten alle zorgen doet vergeten
alle zwakke punten met een kus verdelgt
komt het moment dat wij ons samen weten


15/4/2011

Verdoving 1970


Je voelt je hand op je rode jas
nog blank van de school en het krijt,
reeds trilt een schaduw in je oog
nog troebel in zon en regenweer.
Hoe komt het dat je weer fluistert
wanneer ik denk dat je zult schreien?

Misschien is het de lente in je borst
of de herfst van je blote voeten.

Je weet hoe ik denk over je korte hals,
bevallig onder neergestaalde haren,
en zo verzoek je mij met medelij
om je weg te voeren, naar de wereld
ver van hier, in de verzonken stad,
waar onze vissen samen zullen zwemmen.


16/3/2011

  




Morgen bij jou

Morgen wil ik met jou
nog over de wolken lopen
en stiekem voor jou
een nieuwe handtas kopen

Morgen wil ik bij jou
van je zoete adem proeven
en luistrend naar jou
in de zelfde schaduw toeven

Morgen wil ik naar jou
om over sterren te praten,
en verklappen aan jou
dat ik je nooit wil verlaten.

11/2/2011

Mistlamp

Als de druipend grijze baard van de zon
mijn dak blijft testen op kwaliteit
koester ik me in je knuffels,
stomend als een Turks bad
waarvan de deur op een kier staat.

De klank van je stem
zwemelt rond door de kamers,
wenkend naar mijn hart,
dat dapper verder roffelt
met de regen.

Toch wordt het ritme van de regelmaat verstoord
omdat de dakgoot lekt
en de poes op het bed springt.

18/1/2011