Categorie: verdriet

Slagveldbloem

Bloed, geen bloemen of amper een verjaardagskrans,

geen tijd om te verspillen of proberen slagen.

Geen jarenlange jeugd of amper hopeloze dagen,

wel een naam geofferd in een blinde oorlogsdans.

gesneuveld voor de trots van vorst, tiran of president,

herinnerd door ontsnapten aan begeerte en geweld,

die nooit je kinderen, je vrouw of lief hebben gekend,

maar zelfbehoud voor plicht en slavernij hebben gesteld.

Vergeten zonder kansen om de brokken ijdelheid te lijmen,

verdwenen uit de wedloop naar meer macht en roem

verdoemd vanaf de eerste poging tot succesvol rijmen,

verloren voor vooruitgang, met alleen die ene bloem.

22/82012

Jammer, maar ik mis je niet

Je zal vandaag nooit zo benoemen

en dat doe je voortaan geen enkele dag,

Je ligt bedolven onder bloemen,

die je zelf niet dragen mag.

Ik wist dat dit eens zou gebeuren

en je verloor toch echt je tijd,

want om jou is 't moeilijk treuren,

je hebt ons niet zo vaak verblijd.

Waarom verminkte je ons leven

(of toch het beetje wat nog rest)

door de strijd niet op te geven

met al dat vruchteloos gepest.

Ik zal je morgen echt niet missen,

zo had ik dat nooit voorzien,

Men kan zich in een mens vergissen

ook in vrienden bovendien.

31/7/2012

Adieu


Je tranen volgen mijn sporen
Maar ik zie ze niet
Al ken ik ze door ontkenning
De echo van je smeken
Striemt door je hart
En galmt in mijn geheugen
Zo virtueel
Dat jij alleen eronder lijdt.
Ik stap sneller
Niet om alle geluid te dempen
Maar om het lied van de nachtegaal
Stervend onder volle maan
te begeleiden
met het knipperen van mijn ogen
En niemand anders





3/6/2012

Bloemen op graniet
Allerzielen



Bloemen op graniet
verkerfd vol oude namen
zinvol in geesten die nog leven,
in lijven die bloemen kunnen kopen;


Bloemen op graniet
gepoetst met de reclame
van het flikkerscherm die avond
dat je vergat de dode te bezoeken


Bloemen op arduin,
verflenst en droog vergeten
door de laatste lieve getrouwe,
rustend onder bloemen op graniet.

1/11/2011

De deur




Een meisje met een kaars klopt op de deur,
haar broertje met het masker wacht naast haar,
het monstermasker kijkt hen aan:
zowel het skelet
als de zombie,
in de straat verderop spoken
hun makkers rond met pompoenen,
maar het meisje met de kaars is bedroefd
want niemand doet de deur voor haar open.

Aan de andere kant van de deur in het donker
hoort iemand het kloppen op de deur,
ziet iemand het flikkeren
van de kaars,
van de vlammen
in de pompoenvormige grimassen
(maar de vrouw doet de deur niet open)
maar de moeder staart naar het witte laken
naar de gesloten ogen
van haar kind.


En ze is bedroefd

 



Voor Amy

Ontsnapt aan de adem van de anderen,
de zweetlucht van het kwijlend publiek,
de bliksems die je niet kan veranderen,
je onnavolgbaar vluchtige muziek,

verlost van de glurende lenzen die je vingen,
de kopieën die je in hun spiegels branden,
de micro's, vragenlijsten, en de dingen
door jou gewurgd met eigen handen.

29/7/2011

1922 of 1982/84

Wat is er te verkiezen:
dat je kind bent of dat je er eentje hebt
Wat is er te verliezen
als de een de ander niet verdragen kan ?

Waarnaar moet je streven
naar eerlijkheid of hypocrisie van weleer ?
Wat is 't fraaist in 't leven:
vlijen of het ondersteunen van de nood?

Hoe kan ik me verklaren
als ik harten breek die niet bij me horen,
terwijl dit fijner is:
de rest is echt en gaat niet verloren.

30/6/2011

Sedert de jaarmis voor mijn overleden zus zat ik in een dipje, met een soort writer's block e.d.
Temeer daar nu reeds 3 van mijn 6 broers eveneens hartproblemen  hebben, ben ik heden met een klein hartje (!) naar de cardioloog op controle gegaan.
Oef. De resultaten waren positief, vandaar eindelijk nieuw eigen werk:

Opluchting

De lucht zat vol blizzards die me toegrijnsden
toen ik de deurknop deed trillen van angst
met mijn stervende vingers.

De media spuiden rampen die me dreigden

eer ik besloot de deur naar de lusttuin
te verkennen tegen beter weten in.

De cumulus van mijn gedachten explodeerde

in een fraaie regenboog die zachtjes landde
in de harten die mijn ritme slaan.

De dageraad van toen is weg na vandaag

sinds de zon mijn deur laat openstaan
en ik haar opvang in mijn handpalm

17/3/2011

Voor een W.






Ode aan het huwelijk　

Ik koester bijna veertig jaar je ring,
waardoor wij ons aan ons verbonden.
Verguisd symbool, maar prachtherinnering
aan de dag waardoor wij zijn gezonden

Vreest de jeugd dan dit engagement
die hen samenhoudt voor 't verder leven
omdat ze offer noch aanvaarding kent
en geen ware liefde meer kan geven?

Plichten zijn passé zoals de pest
Rechten zijn verplichte doelen
om weer op te eisen wat een ander rest
en alleen de eigen lust te voelen.

Wat de wereld met je dromen doet
is niet wat je dromen wilt of kunt
Je ingesteldheid is pas dan echt goed
als niet de maatschappij je leven runt

7/3/2011　

Vandaag wordt mijn goede vriend W. begraven en ik besef maar al te goed dat de ene W de andere niet is, alhoewel het huwelijk toch een ode verdient, voor alle W's en voor alle andere letters van het alfabet.

                   Herinnering

(weet je nog hoe lang we zochten naar een mooie naam voor onze baby)

Daar staan de resten letters van een naam
die al vele jaren is vergeten
en niemand nog kan lezen.
Wekenlang heeft ooit
een jonge vrouw gezocht
naar die naam.



Naar de naam
die niemand nu nog kent.
De naam van het kind
dat ze droeg onder haar hart
en haar leven moest bekronen.
De letters van de naam in steen
vervlakt door mos en zand en regen.
De naam van misschien de laatste mens
die de naam van die moeder heeft gekend,
en nergens, hier noch elders, zelfs niet amper leesbaar,
terug te vinden is, ontbloot van alles wat die naam betekende:
hoop, verlangen, liefde, pijn, verlies, geluk en ontgoocheling, namen met letters die je niet kan schrijven in een zerk,
maar wel in de herinnering.

28/2/2011