Categorie: verdriet

Voor Marie-Rose Morel

Laat het eigen leven los
en de levens die je maakte,
je zoontjes en de hoop die je schonk.

Je sterft als moeder
als vrouw en ook als mens,
die alles lost wat zij gegrepen heeft,
die het leven pas begrepen heeft
toen het haar ontglipte.

Het is een moeder minder
die rouwen kan
om weer een moeder minder
die vechten kan
om weer een onrecht minder
dat doven kan,
voor weer een twistpunt minder.

Laat het eeuwig twisten los
en de ruzies die je maakte,
je streven en de hoop die je schonk.

Iemand ver van hier
wordt voor haar eerste keer
moeder om te leven
moeder om te beminnen
moeder om te strijden
moeder om te respecteren.

10/2/2011

Ook geluk

Heb geen angst, verlaat mij maar,
je hoeft echt niet te treuren.
wees gerust gelukkig daar
ik wist, dit moest gebeuren.

Draai de sleutel in het slot,
ik zal blij zijn dat je gaat
naar je eigen nieuwe god
die je vrijer leven laat.

Mijn hart verscheurt aan flarden,
want ik hoor je stem niet meer,
ik vraag je te volharden
al kwetst het mij telkens weer.

Jouw geluk is wat ik wens,
al zal ik dat niet met je delen
en mag weldra een ander mens
je zachte vormen strelen.

Leef maar verder zonder schroom
Laat mij turen over zee,
en vergeef me dat ik droom:
ja, neem die sleutel toch maar mee.

25/1/2011

De bloemen voorbij

Ik slikte even toen ik in de hoek
van de kamer die ruiker bloemen zag,
Gistren was ik urenlang op zoek
naar iets wonderbaars dat ik schenken mag

Je stem die hijgde aan de telefoon
verraadde dat er iemand bij je was
en ik hoorde aarzeling in je toon
net alsof ik wegzonk in een moeras

Het heeft me toen de ganse dag gekweld
dat ik maandenlang in jou had geloofd
dat ik de duurste bloemen had besteld
behalve jij zat niemand in mijn hoofd

Bloemen hebben nu nog geen geheugen
en protesteren niet als je ze dropt
Maar als de intenties niet meer deugen
is 't best dat je met vazen vullen stopt

17/12/2010
　

Afscheid

Ik kende je van soms gezien
en zelden eens gesproken.
Toen werd je eensklaps ziek
en was er iets gebroken

Je wereld was de onze niet
en de onze was je kwijt,
zodat je zelfs je huis verliet
voor je eigen veiligheid.

Je zat op het verkeerde spoor
en bracht jezelf in nood
Je ziekte brak niet verder door:
je kreeg een snelle dood.

14/12/2011

The Day After




12 november

Daar sta je dan,
met een ruiker bloemen
als de einder oplicht, rose en wit
tot het dreunen van de stad
je doof maakt
voor het zingen van de spreeuwen

Daar ben je dan,

met een ruiker rozen
als de wolken dreigen, zwart en laag
tot de plassen in het veld
je doen trillen
door het kleven van je natte mouwen

Daar zit je dan,

met een bundel distels
als het onweer hapert, blind en doof
tot de haren in je ogen
je bedaren
door de koelte van een natte windstoot

Daar lig je dan,

onder leliekransen
als de toespraak eindigt, murw en leeg,
tot de warmte in je aders
je verstijft
door de wanhoop op een langer leven

12/11/2010

Maskers af

Net als carnaval
de vasten wil doen vergeten,
en het biertje op café
de zorgen van het werk verdooft,
zoals de omhelzing 's nachts
de ruzies onbelangrijk maakt,
de dagen op het strand
de koude winternachten verhit
de plannen voor later en
de herinneringen aan voorheen
de levenstaak kunnen sturen,

zo ontwaken we morgen,
bedroefd
om wie we verloren zijn,
en getroost,
dankbaar
om wat ze betekenden,
en omdat niemand
al voor ons hoeft te treuren


1/11/2010

        mijn grootvader Armand Bourgoignie 1895-1967

en ikzelf










Voor mijn peter

Je zag ze niet terug, je oude vrienden
die op de treinen stomend door het land
plichtsbewust al jaren de spoorweg dienden
Toen trok je eensklaps naar het binnenland

Je was te trots om aan de kust te sterven
waar je eindelijk was teruggekeerd
Om niets je oude dag te laten bederven
Maar alles liep helaas al gauw verkeerd

Je wilde voortaan anoniem gaan leven
In een huis met witte duiven op het dak
Je hebt nooit je memoires geschreven
Omdat de kracht je telkens weer ontbrak

Je wandelstok heeft je alle moed ontnomen
En doktershulp heb je lang versmaad
Ik ben nog vaak bij je op bezoek gekomen
Maar die ene keer kwam ik toch te laat


20/8/2010

Lichtspel

Ik zie licht op de straat,
Zo lijkt het veilig daar buiten
't Brengt rust zo 's avonds laat
dat licht dat schijnt door de ruiten

Er brandt hier een kaars
Dat brengt rust in het hart
Al is dat lichtje eerder schaars,
Soms is het een nieuwe start

Een lichtbalk streelt de zee
als een baken in de nacht
als een lieve wenkende fee
Als een steunende zekere kracht

Er zwaait een lamp haar blauw
op de wanden van de kamer
Ik vrees tranen, verlies en rouw
en het meest de slag van de hamer

19/8/2010

Voor Andy

Brute pech, zo zei ze enigszins teleurgesteld
toen haar grote favoriet de overwinning miste
Een mechanische pech, dat had men ons gemeld
het was helaas voor hem geen wedstrijd op de piste

't Is maar sport, dat hoor ik u meteen al zeggen,
Net alsof het leven daar enorm van verschilt
Je kan nooit alle hinderpalen kennen die ze leggen
en behaalt niet alle bloemen die je winnen wilt

Brute pech, maar het einde is dat toch nog niet
De eindmeet ligt een eind voorbij een aantal bochten
en zo lang je altijd duidelijk het einddoel ziet
ben je sterk genoeg voor zelfs de zwaarste tochten

20/7/2010