Frankies (eigen)zinnige poëzie aangevuld met eigen citaten
Verlangen van vroeger 2.0
16 november (vermoedelijk 1967)
Het nieuwe kleed verborg de zon.
De oude keten, moegezworven,
trok de vonk tevoorschijn.
Was het de pauze zo plots
na de helse hagelbui,
of hield ik slechts de adem in
om niet meer voort te snikken?
De mist zoog je weg
achter een troebel vensterraam.
Ik zuchtte en keek zacht omhoog
en toen was het over.
De dageraad is geduldig
want ik tel de uren.
18/11/2009
Allerzielen 2.0
voor Andres VANDEN ABEELE , geboren te Gent 31.7.1978, oudstudent St.Gregoriuscollege en nauwelijks 17 jaar oud, overleden aan leukemie op 25.4.1996, zoon van mijn goede vriend en oud-KSA-leider Johan en Ginette ISEBAERT”.
( t.g.v. van Allerzielen, de dodenherdenking )
Enigma
Is het niet normaal
dat een kind zijn ouders begraaft?
Dat hoor je de mensen zeggen.
Is het niet gewoon
dat verdriet langzaam slijt met de jaren?
Dat zie je de mensen denken.
Is het wel rechtvaardig
dat een beloftevol leven plots stopt?
Dat blijven de mensen herhalen.
Heeft zo'n leven zin?
lijkt een vraag zonder antwoord.
Heeft God ons dan niet lief?
schijnt een vraag zonder antwoord.
Zien we hem ooit terug?
is een vraag zonder antwoord.
Is het bijvoorbeeld
een boodschap, een opdracht of een les?
Is verdriet bijvoorbeeld
een rode draad, een taak of een kracht?
Is de liefde voor een kind
een plicht, een roes of een motief?
Is één mensenleven ooit af?
Is één relatie ooit volmaakt?
Is een jaar korter dan een eeuw
in de kosmos en de eeuwigheid?
Is de flits van een vallende ster
niet zo veel meer betoverend
dan het eeuwig vredige licht
van de sterren elke nacht?
2/11/2009
wereldverdriet
Om te illustreren dat rouw en verdriet dingen van overal zijn, neem ik als voorbeeld een Spaanse en een Vlaamse weduwe, die allebei hun pot chrysanten pas op het laatste moment naar het kerkhof brengen, de ene uit angst dat de plant zou verdorren, de tweede omdat de bloemen niet mogen bevriezen
Reukloze rouw
Juanita, een señora uit Salamanca,
kocht bloemen voor op het graf
van haar man aan de Costa Blanca;
Martha, een vrouwtje uit Moortsele
heeft bloemen voor op het graf
van haar man in Oosterzele.
Beide luisteren ze naar het weerbericht,
en houden elke chrysant thuis, gezond,
want zieke bloemen zijn geen gezicht:
die zet je immers niet in volle grond !
Juanita houdt de aarde voldoende nat
(in Salamanca durft de zon hard schijnen),
en bij Martha hebben ze 't warm gehad,
want de kou doet ze snel verkwijnen
De novembermaand breekt dan aan:
van in Salamanca, waar señora's treuren,
tot in Oosterzele zie je bloemen staan,
van verdriet en tranen, zonder geuren
30/10/2009
Voor Solange
Ik vernam gisteren dat een nichtje van me gisterenmorgen in besloten kring begraven werd.
Haar jongste broer, een politie-inspecteur, werd 20 jaar geleden vermoord; haar oudste broer stierf vorig jaar aan een beroerte, naast haar ziekbed... Mijn tante, haar moeder dus, is 15 jaar weduwe... Sommige mensenlevens lijken bevreemdend zinloos.
Bij de Maas
Die kinderogen
van dat kleine meisje
dat ik op mijn schouders droeg
vergeet ik nooit:
zo vrolijk,
zo mooi,
vol levenslust.
Zij kon nog maar pas lopen,
terwijl ik mijn eerste racefiets testte
in jouw achtertuin
bij de Maas
Die verliefde ogen
van die jonge dame,
die eigenzinnig trouwen wou
vergeet ik nooit:
zo gelukkig,
verleidelijk mooi
vol lust om te lopen
terwijl hij met haar zou pronken
in zijn gokkantoor
bij de Maas
Die gebroken ogen
van die zieke vrouw,
door het lijden ondermijnd
heb ik nooit gezien,
dat vergeet ik nooit.
Ik wist te laat
dat je afgetakeld was
en de strijd had opgegeven,
terwijl je je verstopte
voor de blikken
van de wandelaars
bij de Maas
29/10/2009
Een nieuwe dag
Ontwaken
Waar ben ik nu
en hoe laat is het?
Moet ik iets vandaag
en wacht er iemand op mij?
Kan ik nog even doorslapen
of sta ik op?
Wat was dat met die auto?
Dat ongeval?
Die schreeuw?
(vader, geef me een antwoord!)
Dat was een droom.
weer maar eens,
waarom me daarover opwinden?
Wat voel ik nu?
Ben jij dat dan?
Wil jij iets vandaag
en wil je iets van mij?
Kan ik je zachte hand sturen
Of sta ik op?
Dat is geen droom,
dat is een geschenk.
10/9/2009
Afscheid voor altijd
Adieu, mijn vriend...
De mens die jij geweest bent
met al hetgeen je wist,
hetgeen je kende en kent
verdwijnt nu in een kist.
De man die jij geweest bent
met al hetgeen je kon
hetgeen je ooit verloor of won,
gaat nooit meer weg uit Gent.
De vader die je was,
de leraar voor je klas,
de vreugde die je had
de vrouw die je aanbad,
de vrienden uit je jeugd
je fouten en je deugd
dat alles dat was jij
en nu voorgoed voorbij.
Al wat je interesseerde
staat roerloos in je kast.
Al wat je intrigeerde
ligt nu voor eeuwig vast.
Jouw gedachten kenden nood
en streden vol verlangen
maar zaten in je lijf gevangen
en dat lijf, mijn vriend, is dood.
Ik heb je nog adieu gezegd:
een afscheid innig en oprecht,
de deur viel dicht net achter mij
Ons samenzijn was echt voorbij.
De zon scheen feller in mijn ogen
en spotte met mijn onvermogen
meer te doen voor mijn vriend
die dit eind niet heeft verdiend.
22/7/2009
Zomerleed
Vaarwel vriend
Zoete zoeme zomer
zie de zorgen zemend zwemmen,
Mompel klompend
klop, ik tik op 't insect
en dan zucht ik zwaar
maar de vlieg is weer daar.
Telkens als de regen ruimt,
mag een onmogelijke mug
me graag en traag
tot weer de nacht
bewolkt de maan meeneemt
en zink de zon verjaagt.
'Als slapen belangrijk is...'
klinkt de storende stem steevast:
waarom dan die bliksem
als ik bang ben van de donder,
omdat weer een vriend
mijn hand langzaam los
lief losgelaten heeft
14/7/2009
Zondag zonder jou
Dit is opgedragen aan Martine, de weduwe van mijn overleden vriend Bob, met wier verdriet ik zo intens meeleef; heb geprobeerd in haar plaats haar gevoelens te vertolken...
Zondag zonder jou
De zondag is een koude dag,
sinds jij niet langer bij me bent.
De zondag is de stilste dag
die ik sinds jaren heb gekend.
Deze maaltijd smaakt me niet
als jij, mijn lief, er niet van proeft.
Een echte maaltijd is het niet:
ik vind niet echt dat dit nog hoeft.
Ons bed is voortaan leeg en kil,
tot ik vermoeid te rusten glijd.
Als jij niet ademt, blijft het stil,
ik hoor ook niet meer hoe je lijdt.
Hoe donker is de nieuwe dag,
ik schuif het wit gordijn opzij.
Ik zie een ster die flonk'ren mag:
ben jij dat soms die kijkt naar mij?
13/7/2009
Voor mijn vriend Bob, die de strijd tegen kanker verloor 2.0
Ik heb maandag vernomen dat mijn goede vriend en oud-klasgenoot Robert De Boever op 4 juli 2009 overleden is.
Daarom zet ik dit gedicht opnieuw op mijn blog. Het drukt mijn woede uit tegen deze vreselijke ziekte
Mijn enige angst
Zo vals en hypocriet als jou dat is er niet,
ik vertrouwde je, al kende ik je niet.
Je leek mijn maat, die overal met me gaat
en van wie ik niet wist dat je bestaat.
'k Was niet verontrust en mijn angst werd gesust
omdat je me nooit persoonlijk had gekust.
Maar je loert wel om de hoek en nooit op verzoek
sluip je te voorschijn van achter het doek.
Je hebt me gespaard, maar ook dat is verjaard
en je hebt je onder mijn vrienden geschaard.
Nu haat ik je meer dan het allerrotste weer,
en jij bent het laatste dat ik begeer.
Kanker is je naam en ik huiver voor je faam.
Wie door jou wordt bezocht, treft geen blaam.
Wie door jou wordt gekweld, voelt zich geen held,
zelfs als je tergend groeit en langzaam zwelt.
Had ik maar de macht, als je spottend lacht,
je te beroven van je vernielende kracht.
Ik moet wel toegeven, je doet me nu beven,
want je kraakte mijn vriend zijn enig leven.
6/7/2009
De verloren zoon
Vergeefs hopeloos
Een dorre tak breng je niet tot leven:
als je tegen me zwijgt, dan is het kil.
Je kan een dode niet te eten geven,
maar mijn kind heeft een eigen wil.
Ik wou dat ik die tak kon water geven,
maar mijn bron staat helaas droog
en in de schors krijg ik geen leven,
zelfs al plooi ik elke twijg omhoog.
Mijn tak is definitief afgebroken
en de splinters prikken veel te hard.
Je hebt ermee in mijn hart gestoken:
wit is niet wit meer, maar zwart !
Misschien struikel ik op een dag
over een tak vol doornen en knoesten,
die ik ooit koesterde en graag zag,
maar mijn fruitoogst wil verwoesten...
6/7/2009
