Najaarszon

Je laat steeds meer horizon ongemoeid
en schuift steeds verder door de ramen.
Ben je door dat schijnen zo vermoeid,
of zweren de planeten tegen jou samen?

Ook de dag kort je stiekem geluidloos in,
zodat wij, overmeesterd door de nacht,

naar Kerstmis verlangen, het nieuw begin,
waarnaar al eeuwen wordt gesmacht.

Zelfs de wolken staan je naar het leven,
zodat je soms de ganse dag verborgen blijft.
Gelukkig blijf je ons gul je warmte geven,
ofschoon de kou zelfs je stralen verstijft.

Ik mis je, zon, in deze koele najaarsdagen,
en als je komt, is het om snel te verdwijnen,
je dwingt me om elders warmte te vragen:
alleen liefde weerhoudt me weg te kwijnen.

28/10/2009

Geheimpje

Zeg me eens in vertrouwen,
zelfs op zachte fluistertoon,
dat ik op jou mag bouwen:
dat wens ik als enig loon.

Zeg me die lieve woorden
die nooit mogen verslijten,
die zo vele mensen hoorden:
het zal je nimmer spijten.

Zeg me wat ik zo lang weet,
wat ik elke dag ervaar,
niet omdat ik ze vergeet,
maar omdat ik ze vergaar.

Zeg me dan, mijn lieve vrouw,
wat nooit overbodig is.
Zeg me lief: ik hou van jou,
je weet dat ik het zo mis.

27/10/2009

Geen Halloween

Halloween is als een vlucht naar voren
voor wie de dag van Allerzielen vreest.
Ik wil graag de stem van moeder horen
even zacht als die immer is geweest.

Met Halloween doet men ons vergeten
dat ons leven eindigt in zachte rust,
Maar ik wil samen met moeder eten
en door haar nog dikwijls worden gekust

Ik zal Halloween alleen waarderen
Als de jeugd haar levenslust wil uiten,
en al kunnen zij hun lot nimmer keren
Laat ze dwalen met hun dwaze snuiten.

Ik wil niet dat Halloween me verblindt
Maar waardeer dat mijn moeder er nog is,
Ik geniet ervan hoe ze mij bemint
en verwens de dag dat ik haar ooit mis.

Najaarsbladeren

Net nog niet gevallen,
maar wel een stuk verkleurd:
twijfel aan de bomen
en positief gekeurd.

Wachtend tot een herfststorm
hen naar beneden haalt
en zelfs de tijd nog niet
de herfsttol duur betaalt.

Wenend als de zon wacht
op de eerste ochtendkans,
hangt elk blad bedremmeld
wachtend op de najaarsglans

19/10/2009

Hoogmoed

Waarom zijn er zoveel mensen
met de zelfde vraag,
zo nutteloos als elk stofje
van het heelal?

Waarom denken zoveel mensen
dat zij dat heelal
rationeel kunnen organiseren
met een vingerknip?

Waarom geloven zoveel mensen
dat alleen de mens
alles kan te weten komen
en toch sterven moet?

Waarom vereren zoveel mensen
steeds nieuwe illusies
om te kunnen ontsnappen
aan evidente waarheid?

16/10/2009

O, ver weg: overweg

Vergadering vergeten
verontschuldiging verzonnen
vertrouwen verraden
verlies verfoeid.
Vergunning verkregen
verzoeking verwerkt
verlangen verboden.
Verliefd verloofd veroverd
veredeld verloren
Verhaal verteld
verbaal vermogen
Verheven verzinsels!
Verzoek verhoord
verbinding verkregen
Vergiffenis verdiend
verzet verworpen
Verbouwing verwezenlijkt
Verwondering verspreid
Verdoving verdorie
Verheven vervoering
Verkust en verknuffeld
Vergast op vertier
Verheven en verheerlijkt
Verouderd maar verbonden
Vereeuwigd en vereerd


14/10/2009 

Mijn nieuwe vriendin.

Uitbundigheid is vluchtig, ze gaat voorbij,
jouw standvastige rust blijft, daarentegen.
Dat je daar zo zit, is opwindend voor mij,
samen hier in de kamer, uit de regen.

Ik twijfel niet dat je vlug en handig bent,
dat je tevens als de beste kan weven.
Ik vertrouw erop dat je nog geen ander kent,
en dat we hier lang zullen samen leven.

Gisteren was je bij me komen eten
en sinds die keer ben je mijn vriendinnetje.
Kom samen met mij onze kamer meten,
je blijft voor eeuwig mijn liefste spinnetje!

13/10/2009

Weg uit Molokai...

Je raakt me aan met je ogen,
want vingers heb je niet.
Je zou nochtans mogen,
maar je kan het niet.

Je voelt mijn lach met je hart,
beter dan je ze met je ogen ziet.
Je loopt met me mee in gedachten,
want voeten heb je niet.
Ook waar ik heen ga,
kom je alleen met je hart
en met liefde, en ja:
zonder voorbehoud...

12/10/2009

Doorbraak

Had men mij nooit verteld
over je schrandere hoofdje,
ik had nooit aangebeld
aan je slepende poortje.

Was ik nooit eens geraakt
door je pientere ogen,
ik had nooit haast gemaakt,
was niet daarheen getogen.

Had ik toen echt gebeefd
vooraleer jou te ontmoeten,
ik had niet met je geleefd
was je zelfs niet gaan groeten.

Was je kalm blijven zitten
in mijn moment van rouw,
dan zouden we nu niet fitten
En was jij ook niet mijn vrouw.

9/10/2009

Tederheid...

Een oogopslag bij het licht van een kaars
verraadt een traan die glinstert van geluk.
De muziek van stilte is echt iets raars
en ik kom dichter met een zachte ruk.

Je zet je glas stil op de tafel neer,
dan schuiven je pantoffels op de grond.
Ik adem en de vlam wiegt heen en weer.
Luie schaduwen dansen in het rond.

Mijn vingers glijden over die van jou
en omklemmen je pols vol vertrouwen.
Eventjes ril je, maar niet van de kou,
wel door mijn streling binnen je mouwen.

Je haren filteren gouden kleuren
die gauw mijn gedachten af doen dwalen.
Dan ga ik op zoek naar warme geuren,
heel behoedzaam, om toch niet te falen.

De poes rekt zich uit en spint fluisterzacht.
Ze luistert graag mee naar wat je mij zegt,
even heilzaam en broos was nooit de nacht
wanneer je je hoofd op mijn schouder legt.

　8/10/2009

Kom toekomst

Meer dan twee miljard mannen
bezig met macht, geld en vrouwen,
kinderen, elkaar en vooral zichzelf,
werken, zoeken, liegen en vertrouwen
wanen zich de pijlers van het gewelf.

Meer dan twee miljard vrouwen
bezig met tact, thuis en mannen,
kinderen, intuïtie en vooral elkaar,
zorgen, pronken, leugens bannen
zalven wonden en kammen hun haar.

Meer dan twee miljard kinderen
bezig met zoeken wie ze zullen zijn,
mannen of vrouwen als voorbeeld
maken hun keuzes, leuk of vol pijn:
ze worden nog zo dikwijls veroordeeld
maar horen uiteindelijk bevoordeeld



7/10/2009

Na de nazomer

Als de mist het werk van mijn ogen moeilijk maakt,
de dauw van de ochtend de blaren weer samenbrengt,
nadat die, door de wind verdwaald, weg zijn geraakt,
en de zuinige zon nog nauwelijks het gras verzengt,

als mijn zonnebril zonder zorgen zoek mag blijven,

de branding zacht met zand van het strand kan spelen,
niet meer gestoord door joelende halfnaakte lijven,
en de meeuwen op ‘t natte mos een mossel stelen,

als de dagen korter worden en de schaduwen langer,

en we de hemel zien door de kruinen van de bomen
wordt de melancholie bezongen door menig zanger
omdat het zo hoort, als de herfst weer is gekomen...



6/10/2009

Eerste verjaardag van Frankie

Wat te doen na een jaar
gedichten schrijven voor u?

Wat te doen na twaalf maanden
een blog verzorgen voor u?

Wat te doen na zoveel dagen
gedachten doorvoelen voor u?

'Zou ik stoppen?'
heb ik al vaak gedacht,

Zou ik alles
wat ik ooit maakte
wel openbaar maken,
in een wereld zonder ogen
die verder reiken dan de spiegel?

Zou ik vieren
na dat ene jaar
die duizenden uren
het eeuwige wachten
en zoveel dodend onbegrip?

Ik ga danken:
àlle getrouwen
die deze woorden lezen,
ergens proberen in te schatten
en ze toch ook -naar ik hoop - waarderen.



5/10/2009

Noodlot

　

Mijn handen duwen de witte zak opzij,
dat is althans -denk ik zo - mijn bedoeling.
Hoog in de spiegel kijkt een monster naar mij,
alleen met jou mis ik nu alle voeling.

Ik zie je niet, je zat zopas nog hiernaast.
Ik hoor je niet, daarnet was er nog een zucht.
Er komen hier vrachtwagens voorbijgeraasd,
zwarte vlekken ontsieren de blauwe lucht.

Twee handen grijpen me vast, niet die van jou.
Ik voel een natte warmte op mijn gelaat,
door de voorruit waait de regen en de kou
ik zou nu echt niet raden wie buiten praat.

Metalen gensters schroeien zwart mijn kleren
maar de pijn liet me waarschijnlijk in de steek.
Iemand zegt: Ik zag dat hier al zeven keren
En 't is al de tweede dode deze week

Mijn schat, ik wil je zo graag vergezellen
het bloed wegvegen dat vloeit uit je oren
Als je me bezoekt, wil dan eerst eens bellen
op die laatste reis mag men niemand storen.


2/10/2009