Nieuwe liefde

Weg uit Molokai...

Je raakt me aan met je ogen,
want vingers heb je niet.
Je zou nochtans mogen,
maar je kan het niet.

Je voelt mijn lach met je hart,
beter dan je ze met je ogen ziet.
Je loopt met me mee in gedachten,
want voeten heb je niet.
Ook waar ik heen ga,
kom je alleen met je hart
en met liefde, en ja:
zonder voorbehoud...

12/10/2009

Doorbraak

Had men mij nooit verteld
over je schrandere hoofdje,
ik had nooit aangebeld
aan je slepende poortje.

Was ik nooit eens geraakt
door je pientere ogen,
ik had nooit haast gemaakt,
was niet daarheen getogen.

Had ik toen echt gebeefd
vooraleer jou te ontmoeten,
ik had niet met je geleefd
was je zelfs niet gaan groeten.

Was je kalm blijven zitten
in mijn moment van rouw,
dan zouden we nu niet fitten
En was jij ook niet mijn vrouw.

9/10/2009

Tederheid...

Een oogopslag bij het licht van een kaars
verraadt een traan die glinstert van geluk.
De muziek van stilte is echt iets raars
en ik kom dichter met een zachte ruk.

Je zet je glas stil op de tafel neer,
dan schuiven je pantoffels op de grond.
Ik adem en de vlam wiegt heen en weer.
Luie schaduwen dansen in het rond.

Mijn vingers glijden over die van jou
en omklemmen je pols vol vertrouwen.
Eventjes ril je, maar niet van de kou,
wel door mijn streling binnen je mouwen.

Je haren filteren gouden kleuren
die gauw mijn gedachten af doen dwalen.
Dan ga ik op zoek naar warme geuren,
heel behoedzaam, om toch niet te falen.

De poes rekt zich uit en spint fluisterzacht.
Ze luistert graag mee naar wat je mij zegt,
even heilzaam en broos was nooit de nacht
wanneer je je hoofd op mijn schouder legt.

　8/10/2009

Kom toekomst

Meer dan twee miljard mannen
bezig met macht, geld en vrouwen,
kinderen, elkaar en vooral zichzelf,
werken, zoeken, liegen en vertrouwen
wanen zich de pijlers van het gewelf.

Meer dan twee miljard vrouwen
bezig met tact, thuis en mannen,
kinderen, intuïtie en vooral elkaar,
zorgen, pronken, leugens bannen
zalven wonden en kammen hun haar.

Meer dan twee miljard kinderen
bezig met zoeken wie ze zullen zijn,
mannen of vrouwen als voorbeeld
maken hun keuzes, leuk of vol pijn:
ze worden nog zo dikwijls veroordeeld
maar horen uiteindelijk bevoordeeld



7/10/2009

Na de nazomer

Als de mist het werk van mijn ogen moeilijk maakt,
de dauw van de ochtend de blaren weer samenbrengt,
nadat die, door de wind verdwaald, weg zijn geraakt,
en de zuinige zon nog nauwelijks het gras verzengt,

als mijn zonnebril zonder zorgen zoek mag blijven,

de branding zacht met zand van het strand kan spelen,
niet meer gestoord door joelende halfnaakte lijven,
en de meeuwen op ‘t natte mos een mossel stelen,

als de dagen korter worden en de schaduwen langer,

en we de hemel zien door de kruinen van de bomen
wordt de melancholie bezongen door menig zanger
omdat het zo hoort, als de herfst weer is gekomen...



6/10/2009

Eerste verjaardag van Frankie

Wat te doen na een jaar
gedichten schrijven voor u?

Wat te doen na twaalf maanden
een blog verzorgen voor u?

Wat te doen na zoveel dagen
gedachten doorvoelen voor u?

'Zou ik stoppen?'
heb ik al vaak gedacht,

Zou ik alles
wat ik ooit maakte
wel openbaar maken,
in een wereld zonder ogen
die verder reiken dan de spiegel?

Zou ik vieren
na dat ene jaar
die duizenden uren
het eeuwige wachten
en zoveel dodend onbegrip?

Ik ga danken:
àlle getrouwen
die deze woorden lezen,
ergens proberen in te schatten
en ze toch ook -naar ik hoop - waarderen.



5/10/2009

Noodlot

　

Mijn handen duwen de witte zak opzij,
dat is althans -denk ik zo - mijn bedoeling.
Hoog in de spiegel kijkt een monster naar mij,
alleen met jou mis ik nu alle voeling.

Ik zie je niet, je zat zopas nog hiernaast.
Ik hoor je niet, daarnet was er nog een zucht.
Er komen hier vrachtwagens voorbijgeraasd,
zwarte vlekken ontsieren de blauwe lucht.

Twee handen grijpen me vast, niet die van jou.
Ik voel een natte warmte op mijn gelaat,
door de voorruit waait de regen en de kou
ik zou nu echt niet raden wie buiten praat.

Metalen gensters schroeien zwart mijn kleren
maar de pijn liet me waarschijnlijk in de steek.
Iemand zegt: Ik zag dat hier al zeven keren
En 't is al de tweede dode deze week

Mijn schat, ik wil je zo graag vergezellen
het bloed wegvegen dat vloeit uit je oren
Als je me bezoekt, wil dan eerst eens bellen
op die laatste reis mag men niemand storen.


2/10/2009

Goedheid

Als ik je goed wil zien,
dan open ik mijn hart,
jaag weg al dat zwart,
om je graag te kunnen zien

Als ik je goed wil horen,
dan sluit ik mijn mond,
als het kan, zelfs terstond,
om je niet te verstoren.

Als ik je goed wil doen,
dan open ik mijn handen,
en lach bloot alle tanden,
en ben klaar voor een zoen.

Als ik je goed wil zijn,
dan kom je me tegemoet,
met zachte tred, innig zoet
en word je helemaal mijn.

1/10/2009

Dank.

Dank is geen beloning,
je hoeft het niet te krijgen.
En je moet niets doen
om die dank te krijgen.

Als je iemand liefde geeft,
dan komt die uit het hart,
omdat die fijne iemand
in dat hart aanwezig is.

Niets in deze wereld
zo moeilijk en complex,
als het besef dat je hoopt
uiteindelijk te ontvangen
wat je al geschonken hebt.

Echte dank is de traan
op je lakens, als je ‘s avonds
doodmoe slapen gaat.

Oase (bij jou)

Een ruimtetuig dat snakt
naar een plek om te verademen,
gegrepen door de draaikolk
van de seizoenen en de jaren,
zo voel ik mij

Een parabool die snikt
voor wat kracht om te verpozen,
bekogeld door een stortbui
van meteoren en gevaren,
zo voel ik mij.

Een torenklok die tikt
op het ritme van het dwarrelen,
verstoten door de krachten
van een wervelwind van liefde,
zo zie ik jou.

Een fijnbalans die wikt
door het zalven en beminnen,
gedreven op de maalstroom
van tegenslag en verlangen,
zo ken ik ons.

29/9/2009

Samen apart

Een meisje en een jongen,
wandelend langsheen de straat
verliefd en ongedwongen,
elk gezellig aan de praat.

Dat meisje en die jongen,
samen lachend en op weg,
wel duizend maal bezongen
met hun liefde en hun pech.

Een meisje en een jongen :
ik zie ze converseren,
hun gelaat fel verwrongen,
want ze telefoneren

28/9/2009

Nog samen

De dagen vliegen voorbij:
is het al weekend morgen?
Heb je weer eten voor mij?
Je blijft nog voor me zorgen,
want je bent er nog.

Defilé van seizoenen:
is het al Pasen geweest?
Kom me vol passie zoenen,
en pak me weer als een beest,
want ik ben er nog.

Ik gooi maanden en jaren
in paniek over mijn schouder
en koester je gebaren
al zijn mijn ogen ouder:
schat, je bent er nog.

De schepen branden nog niet
en wie zal ze bemannen?
Ik wacht tot je vlammen ziet
en poets gebruikte kannen,
want ik ben er nog.

De aarde heb ik niet verschroeid,
ze zakt wel dieper omlaag.
Gisteren is alweer gegroeid,
ik voel me zo moe en traag,
maar we zijn er nog...

25/9/2009

Voortdurend onderweg

Van de liefde van papa
naar die van mijn mama,
van de doeken naar de pot
van het huis naar het kot.

Van de spelletjes op straat
naar de dancing ‘s avonds laat.
Van Thomas naar vriendin An,
van Sofietje naar vriend Jan

Van de eigen knusse kluis
naar het zelf gekozen huis
van lang zoeken naar vinden
van vrij zijn naar zich binden

Van de woning oud en stijf
naar het buitenverblijf.
vanuit Brussel naar Parijs
van roekeloos naar soms wijs

Van de crisis na tien jaar
naar het spelen met gevaar
van gezond naar wel eens ziek
van het bed naar de kliniek

Van de snelheid van de jeugd
naar de grootouders hun vreugd,
van sport doen naar bekijken
van vechten naar bezwijken

23/9/2009

Geen God

Er is geen God
als jij me een bloem kan geven
die niet groeide in een tuin
in een bos of in een park
in Eeklo of in Spanje.

Er is geen God
als jij me een dier zal tonen
dat niet leefde in een zoo
in een tuin of in een zee
in Groenland of De Panne.

Er is geen God
als de dag een jaar mag duren
en geen uren zal missen
of het ware een minuut
vorig jaar of iets later.

Er is geen God
als jij me over honderd jaar
elke seconde vertelt
dat je leefde, steeds hopend
dat er geen God zou zijn.


22/9/2009

Dit zijn de reflecties van een terminale mens, van wie aangenomen wordt door zijn omgeving dat hij door zijn ziekte (Alzheimer bvb) niet meer kan reageren op wat om hem heen gebeurt. Maar in feite is dat slechts schijn. Dat is de tragiek: beseffen dat het einde nadert en zich niet kunnen uiten.





Herfsttrilogie van plant, dier en mens

Waarom moeten deze bladeren mij verlaten?
Mij achterlatend, wanhopig onthutst, ontbloot
van mijn nageslacht, dat wegwaait door de straten
en van mijn feestdos, fluwelen groen en bordeauxrood...

Waarom hebben toch mijn kinderen mij verlaten,
mij achterlatend in het nest van het voorjaar,
trekken zij weg, zonder nog ooit met mij te praten
en wagen het donker avontuur van het najaar...

Waarom moeten mijn krachten mij lafweg verlaten,
mij achterlatend, contactloos en zonder dromen,
zonder mensen die me steeds meer zonder antwoord laten
want ik wil niet uit mijn zomer te voorschijn komen.

21/9/2009

Dankbaarheid

Als je ooit vindt dat je gelukkig bent
en je afvraagt wat je nog verder drijft,
als je die enige ware liefde kent
en je twijfelt of dat wel eeuwig blijft,

Als je tevreden bent met je bestaan
en je kunt je wensen relativeren
zonder door de hel te moeten gaan
of anderen te schaden of kleineren,

Als je ware vriendschap op prijs stelt
en je nadenkt over wat je nog mist,
dan is er angst die de dagen aftelt
ooit te ontdekken wat je nooit wist.

Als dan die angst je ongelukkig maakt
zo bang om ooit alles te verliezen,
dank dan degene die over je waakt,
voor elke dag dat je nog kan kiezen

19/9/2009