Geen Allerzielen

Najaarsbladeren

Net nog niet gevallen,
maar wel een stuk verkleurd:
twijfel aan de bomen
en positief gekeurd.

Wachtend tot een herfststorm
hen naar beneden haalt
en zelfs de tijd nog niet
de herfsttol duur betaalt.

Wenend als de zon wacht
op de eerste ochtendkans,
hangt elk blad bedremmeld
wachtend op de najaarsglans

19/10/2009

Hoogmoed

Waarom zijn er zoveel mensen
met de zelfde vraag,
zo nutteloos als elk stofje
van het heelal?

Waarom denken zoveel mensen
dat zij dat heelal
rationeel kunnen organiseren
met een vingerknip?

Waarom geloven zoveel mensen
dat alleen de mens
alles kan te weten komen
en toch sterven moet?

Waarom vereren zoveel mensen
steeds nieuwe illusies
om te kunnen ontsnappen
aan evidente waarheid?

16/10/2009

O, ver weg: overweg

Vergadering vergeten
verontschuldiging verzonnen
vertrouwen verraden
verlies verfoeid.
Vergunning verkregen
verzoeking verwerkt
verlangen verboden.
Verliefd verloofd veroverd
veredeld verloren
Verhaal verteld
verbaal vermogen
Verheven verzinsels!
Verzoek verhoord
verbinding verkregen
Vergiffenis verdiend
verzet verworpen
Verbouwing verwezenlijkt
Verwondering verspreid
Verdoving verdorie
Verheven vervoering
Verkust en verknuffeld
Vergast op vertier
Verheven en verheerlijkt
Verouderd maar verbonden
Vereeuwigd en vereerd


14/10/2009 

Mijn nieuwe vriendin.

Uitbundigheid is vluchtig, ze gaat voorbij,
jouw standvastige rust blijft, daarentegen.
Dat je daar zo zit, is opwindend voor mij,
samen hier in de kamer, uit de regen.

Ik twijfel niet dat je vlug en handig bent,
dat je tevens als de beste kan weven.
Ik vertrouw erop dat je nog geen ander kent,
en dat we hier lang zullen samen leven.

Gisteren was je bij me komen eten
en sinds die keer ben je mijn vriendinnetje.
Kom samen met mij onze kamer meten,
je blijft voor eeuwig mijn liefste spinnetje!

13/10/2009

Weg uit Molokai...

Je raakt me aan met je ogen,
want vingers heb je niet.
Je zou nochtans mogen,
maar je kan het niet.

Je voelt mijn lach met je hart,
beter dan je ze met je ogen ziet.
Je loopt met me mee in gedachten,
want voeten heb je niet.
Ook waar ik heen ga,
kom je alleen met je hart
en met liefde, en ja:
zonder voorbehoud...

12/10/2009

Doorbraak

Had men mij nooit verteld
over je schrandere hoofdje,
ik had nooit aangebeld
aan je slepende poortje.

Was ik nooit eens geraakt
door je pientere ogen,
ik had nooit haast gemaakt,
was niet daarheen getogen.

Had ik toen echt gebeefd
vooraleer jou te ontmoeten,
ik had niet met je geleefd
was je zelfs niet gaan groeten.

Was je kalm blijven zitten
in mijn moment van rouw,
dan zouden we nu niet fitten
En was jij ook niet mijn vrouw.

9/10/2009

Tederheid...

Een oogopslag bij het licht van een kaars
verraadt een traan die glinstert van geluk.
De muziek van stilte is echt iets raars
en ik kom dichter met een zachte ruk.

Je zet je glas stil op de tafel neer,
dan schuiven je pantoffels op de grond.
Ik adem en de vlam wiegt heen en weer.
Luie schaduwen dansen in het rond.

Mijn vingers glijden over die van jou
en omklemmen je pols vol vertrouwen.
Eventjes ril je, maar niet van de kou,
wel door mijn streling binnen je mouwen.

Je haren filteren gouden kleuren
die gauw mijn gedachten af doen dwalen.
Dan ga ik op zoek naar warme geuren,
heel behoedzaam, om toch niet te falen.

De poes rekt zich uit en spint fluisterzacht.
Ze luistert graag mee naar wat je mij zegt,
even heilzaam en broos was nooit de nacht
wanneer je je hoofd op mijn schouder legt.

　8/10/2009

Kom toekomst

Meer dan twee miljard mannen
bezig met macht, geld en vrouwen,
kinderen, elkaar en vooral zichzelf,
werken, zoeken, liegen en vertrouwen
wanen zich de pijlers van het gewelf.

Meer dan twee miljard vrouwen
bezig met tact, thuis en mannen,
kinderen, intuïtie en vooral elkaar,
zorgen, pronken, leugens bannen
zalven wonden en kammen hun haar.

Meer dan twee miljard kinderen
bezig met zoeken wie ze zullen zijn,
mannen of vrouwen als voorbeeld
maken hun keuzes, leuk of vol pijn:
ze worden nog zo dikwijls veroordeeld
maar horen uiteindelijk bevoordeeld



7/10/2009

Na de nazomer

Als de mist het werk van mijn ogen moeilijk maakt,
de dauw van de ochtend de blaren weer samenbrengt,
nadat die, door de wind verdwaald, weg zijn geraakt,
en de zuinige zon nog nauwelijks het gras verzengt,

als mijn zonnebril zonder zorgen zoek mag blijven,

de branding zacht met zand van het strand kan spelen,
niet meer gestoord door joelende halfnaakte lijven,
en de meeuwen op ‘t natte mos een mossel stelen,

als de dagen korter worden en de schaduwen langer,

en we de hemel zien door de kruinen van de bomen
wordt de melancholie bezongen door menig zanger
omdat het zo hoort, als de herfst weer is gekomen...



6/10/2009

Eerste verjaardag van Frankie

Wat te doen na een jaar
gedichten schrijven voor u?

Wat te doen na twaalf maanden
een blog verzorgen voor u?

Wat te doen na zoveel dagen
gedachten doorvoelen voor u?

'Zou ik stoppen?'
heb ik al vaak gedacht,

Zou ik alles
wat ik ooit maakte
wel openbaar maken,
in een wereld zonder ogen
die verder reiken dan de spiegel?

Zou ik vieren
na dat ene jaar
die duizenden uren
het eeuwige wachten
en zoveel dodend onbegrip?

Ik ga danken:
àlle getrouwen
die deze woorden lezen,
ergens proberen in te schatten
en ze toch ook -naar ik hoop - waarderen.



5/10/2009

Noodlot

　

Mijn handen duwen de witte zak opzij,
dat is althans -denk ik zo - mijn bedoeling.
Hoog in de spiegel kijkt een monster naar mij,
alleen met jou mis ik nu alle voeling.

Ik zie je niet, je zat zopas nog hiernaast.
Ik hoor je niet, daarnet was er nog een zucht.
Er komen hier vrachtwagens voorbijgeraasd,
zwarte vlekken ontsieren de blauwe lucht.

Twee handen grijpen me vast, niet die van jou.
Ik voel een natte warmte op mijn gelaat,
door de voorruit waait de regen en de kou
ik zou nu echt niet raden wie buiten praat.

Metalen gensters schroeien zwart mijn kleren
maar de pijn liet me waarschijnlijk in de steek.
Iemand zegt: Ik zag dat hier al zeven keren
En 't is al de tweede dode deze week

Mijn schat, ik wil je zo graag vergezellen
het bloed wegvegen dat vloeit uit je oren
Als je me bezoekt, wil dan eerst eens bellen
op die laatste reis mag men niemand storen.


2/10/2009

Goedheid

Als ik je goed wil zien,
dan open ik mijn hart,
jaag weg al dat zwart,
om je graag te kunnen zien

Als ik je goed wil horen,
dan sluit ik mijn mond,
als het kan, zelfs terstond,
om je niet te verstoren.

Als ik je goed wil doen,
dan open ik mijn handen,
en lach bloot alle tanden,
en ben klaar voor een zoen.

Als ik je goed wil zijn,
dan kom je me tegemoet,
met zachte tred, innig zoet
en word je helemaal mijn.

1/10/2009

Dank.

Dank is geen beloning,
je hoeft het niet te krijgen.
En je moet niets doen
om die dank te krijgen.

Als je iemand liefde geeft,
dan komt die uit het hart,
omdat die fijne iemand
in dat hart aanwezig is.

Niets in deze wereld
zo moeilijk en complex,
als het besef dat je hoopt
uiteindelijk te ontvangen
wat je al geschonken hebt.

Echte dank is de traan
op je lakens, als je ‘s avonds
doodmoe slapen gaat.

Oase (bij jou)

Een ruimtetuig dat snakt
naar een plek om te verademen,
gegrepen door de draaikolk
van de seizoenen en de jaren,
zo voel ik mij

Een parabool die snikt
voor wat kracht om te verpozen,
bekogeld door een stortbui
van meteoren en gevaren,
zo voel ik mij.

Een torenklok die tikt
op het ritme van het dwarrelen,
verstoten door de krachten
van een wervelwind van liefde,
zo zie ik jou.

Een fijnbalans die wikt
door het zalven en beminnen,
gedreven op de maalstroom
van tegenslag en verlangen,
zo ken ik ons.

29/9/2009

Samen apart

Een meisje en een jongen,
wandelend langsheen de straat
verliefd en ongedwongen,
elk gezellig aan de praat.

Dat meisje en die jongen,
samen lachend en op weg,
wel duizend maal bezongen
met hun liefde en hun pech.

Een meisje en een jongen :
ik zie ze converseren,
hun gelaat fel verwrongen,
want ze telefoneren

28/9/2009

Nog samen

De dagen vliegen voorbij:
is het al weekend morgen?
Heb je weer eten voor mij?
Je blijft nog voor me zorgen,
want je bent er nog.

Defilé van seizoenen:
is het al Pasen geweest?
Kom me vol passie zoenen,
en pak me weer als een beest,
want ik ben er nog.

Ik gooi maanden en jaren
in paniek over mijn schouder
en koester je gebaren
al zijn mijn ogen ouder:
schat, je bent er nog.

De schepen branden nog niet
en wie zal ze bemannen?
Ik wacht tot je vlammen ziet
en poets gebruikte kannen,
want ik ben er nog.

De aarde heb ik niet verschroeid,
ze zakt wel dieper omlaag.
Gisteren is alweer gegroeid,
ik voel me zo moe en traag,
maar we zijn er nog...

25/9/2009