Categorie: herfst

Bij de haard

De deur op een kier,
gluur ik naar de mensen buiten
op weg naar elders,
al is het koud daar buiten

De deur piept open,
warmte ontsnapt naar buiten,
verdwijnt in de mist,
die stijgt uit de sneeuw buiten

De deur waait dicht:
het is veel fijner hier binnen
op weg naar nergens,
behalve het liefste vanbinnen

13/12/2011

Pauze

De oktoberzon streelt mijn wangen
en ik ontspan elke spier,
mijn krant valt naast de ligstoel,
de politiek geplooid
over mijn bril.

Mijn huid wordt vochtig
en kleeft aan mijn kledij,
ik draai me naar de wind
en die sluimert mee
in dromen
met witte wolkjes.

Geluidloos glijdt een zilvermeeuw
over het kalme hemelblauw,
met brede wieken
naar de kruin van een den

Mijn wimpers wuiven vruchteloos
eenmalig naar de witte vogel
die hoger dan de meeuw
haar pad uitkrijt
in een heelal
van rust

29/10/2010　

Najaarsstrand

Vruchteloos bleekt de zon
het zand
waar de wind
met korrels speelt,

ze wissen de sporen van de zomer;

schaduwen van parasols
opgeslokt
door schaduwen van auto's
bussen en vliegtuigen.

Achteloos speelt de wind
met stille schelpen
rustend in het schuim

Onbelangrijk
voor speurende kinderhandjes
in ongewisse vertes

27/9/2010

Verkouden

Kriebel kriebel
kriebel in de keel,
kuch kuch kuch
en dan dat stuwen:
onstuitbaar stijgend
vanuit mijn borst.
Ogen dicht en dan ineens
niezen, nogmaals.
Volle kracht!
Tranen vegen,
en verveeld, die neus
knijpen nijpen blazen
Oef. Weer zucht
en kuch.
En heel verlegen
wachten op de rust.



4/12/2009

Herfstnevel

Doorzichtige blanke slierten
kil engelenhaar,
verdwaald in struiken
doelloos op gemaaide velden
verrassend opduikend
achter een bocht
of een heuvelrug.
Nooit gehaast,
altijd onbeslist.
Soms rillend rijmend
op 't verkleumde gras
wit schimmelend
op dode blaren
die onzeker
wachtend rusten
op zoek
naar de novemberzon.

16/11/2009

Najaarszon

Je laat steeds meer horizon ongemoeid
en schuift steeds verder door de ramen.
Ben je door dat schijnen zo vermoeid,
of zweren de planeten tegen jou samen?

Ook de dag kort je stiekem geluidloos in,
zodat wij, overmeesterd door de nacht,

naar Kerstmis verlangen, het nieuw begin,
waarnaar al eeuwen wordt gesmacht.

Zelfs de wolken staan je naar het leven,
zodat je soms de ganse dag verborgen blijft.
Gelukkig blijf je ons gul je warmte geven,
ofschoon de kou zelfs je stralen verstijft.

Ik mis je, zon, in deze koele najaarsdagen,
en als je komt, is het om snel te verdwijnen,
je dwingt me om elders warmte te vragen:
alleen liefde weerhoudt me weg te kwijnen.

28/10/2009

Najaarsbladeren

Net nog niet gevallen,
maar wel een stuk verkleurd:
twijfel aan de bomen
en positief gekeurd.

Wachtend tot een herfststorm
hen naar beneden haalt
en zelfs de tijd nog niet
de herfsttol duur betaalt.

Wenend als de zon wacht
op de eerste ochtendkans,
hangt elk blad bedremmeld
wachtend op de najaarsglans

19/10/2009

Na de nazomer

Als de mist het werk van mijn ogen moeilijk maakt,
de dauw van de ochtend de blaren weer samenbrengt,
nadat die, door de wind verdwaald, weg zijn geraakt,
en de zuinige zon nog nauwelijks het gras verzengt,

als mijn zonnebril zonder zorgen zoek mag blijven,

de branding zacht met zand van het strand kan spelen,
niet meer gestoord door joelende halfnaakte lijven,
en de meeuwen op ‘t natte mos een mossel stelen,

als de dagen korter worden en de schaduwen langer,

en we de hemel zien door de kruinen van de bomen
wordt de melancholie bezongen door menig zanger
omdat het zo hoort, als de herfst weer is gekomen...



6/10/2009

Dit zijn de reflecties van een terminale mens, van wie aangenomen wordt door zijn omgeving dat hij door zijn ziekte (Alzheimer bvb) niet meer kan reageren op wat om hem heen gebeurt. Maar in feite is dat slechts schijn. Dat is de tragiek: beseffen dat het einde nadert en zich niet kunnen uiten.





Herfsttrilogie van plant, dier en mens

Waarom moeten deze bladeren mij verlaten?
Mij achterlatend, wanhopig onthutst, ontbloot
van mijn nageslacht, dat wegwaait door de straten
en van mijn feestdos, fluwelen groen en bordeauxrood...

Waarom hebben toch mijn kinderen mij verlaten,
mij achterlatend in het nest van het voorjaar,
trekken zij weg, zonder nog ooit met mij te praten
en wagen het donker avontuur van het najaar...

Waarom moeten mijn krachten mij lafweg verlaten,
mij achterlatend, contactloos en zonder dromen,
zonder mensen die me steeds meer zonder antwoord laten
want ik wil niet uit mijn zomer te voorschijn komen.

21/9/2009