Woensdag 17 mei 2006
draad
handen
als deuren
bedekken
haar gelaat
zoekt
in
beslotenheid
de verloren
draad
kluwen
van
vergetelheid
in tranen
gewaad
Geschreven door julius v.e. dreyfsandt zu schlamm om 12:40
Юлиус Дрейфсанд цу Шлам, поет
handen
als deuren
bedekken
haar gelaat
zoekt
in
beslotenheid
de verloren
draad
kluwen
van
vergetelheid
in tranen
gewaad
Woensdag 17 mei 2006
de hengelaar
ik praat vandaag met jou,
ja jij, hier die dit leest
had je het goed vandaag
ben je omringd geweest
met goedgezinden
of trof je weer het beest
in hen die je beminde
brak je hart opnieuw
vluchtte je weer in
nietszeggende woorden
waarbij je gevoel
een betonnen muur optrok
zodat de pijn jou niet doorboorde
of trof je het wervelend geluk
in schoonheid of een lekker stuk
snoepte je van de slagroom
een hele spuitbus leeg
kwam je klaar op eenzame hoogte
bracht het gelukzakigheid teweeg
wil jij dat hier met mij delen
of laat jij je gemoed niet bestelen
door een aanmatigend mens
die hier zit te vissen
naar jouw diepste geheim
kom, recht je rug en vertel
ik wil jouw verhaal niet missen
Geschreven door julius v.e. dreyfsandt zu schlamm om 12:39
Woensdag 17 mei 2006
zuiver licht
ben ik jou wel waard
als je ogen mij zoeken
was toch onuitgesproken
gebaard
in reeds vervuilde doeken
wat zie je toch in mij
met je zachte ogen
wie staat er niet voor
jou in de rij
alsof ze naar je toe
worden gezogen
mijn voelen heet denken
in onbewaakte ogenblikken
maar jij hoort stille wenken
achter mijn lach van snikken
je schenkt rust
in een som van tellen
mijn demomen zijn
dan gesust
en voel mijzelf,
even bevrijd,
in zuiver licht opwellen
Geschreven door julius v.e. dreyfsandt zu schlamm om 12:38
Woensdag 17 mei 2006
mildheid
mijn mildheid zal groeien
als ik om mijn beperktheid lach
en me niet teveel met
het Grotere werk wil bemoeien
ik word aardig voor mezelf
dat zijn anderen ook voor mij
ben toch zeker wel
hier neergezet
om af en toe te denken
goh, wat ben ik blij
Geschreven door julius v.e. dreyfsandt zu schlamm om 12:38
Woensdag 17 mei 2006
stil verlangen
koud is de kleur
die mij nu nog bedekt
het raakt soms zo diep
die blik van staal
maakte mij zo klein
toen ik je riep
met mijn ogentaal
o, ik heb weet
van mijn dromerig
verlangen
woorden slijten
dan droog de lippen
jij hoort niet mijn
liefdesgezangen
wilde zo intens graag
dat je mij ongevraagd begreep
maar mijn duiden is traag
in verlegen onschuld
verscholen
of ik het ooit nog waag
ligt in mijn onzekerheid
stil verholen
Geschreven door julius v.e. dreyfsandt zu schlamm om 00:00
Woensdag 17 mei 2006
er zijn voor jou
ik mag er zijn voor jou
als water voor bloemen
of als een bloeiende struik
voor de mooiste vlinder
door jouw naam te noemen
open ik een luik
om adem met je te delen
en in gedachten
jouw levenspad te strelen
je hand zal ik pakken
en jou op mijn schouder dragen
maar ook wijzen
naar anderen, zo velen
die jou met warmte willen behagen
soms is de zon even onder
dan mag je bij me komen
ik zal het licht helpen zoeken
en samen over het goede dromen
Geschreven door julius v.e. dreyfsandt zu schlamm om 00:00
Woensdag 17 mei 2006
luctor et emergo
hangend tussen de schouders
dient haar hoofd als uithangbord
om iets te verkopen of asgrauwe
bleekscheten te vertonen?
het blijkt een Belse ongesteldheid te zijn
vol van schielijke darmdemonen
zo een na trappist of zure wijn
een die de vorige dag verlengt
tot aan de kots nog voor het toilet
en de realiteit hardhandig neerzet
Geschreven door julius v.e. dreyfsandt zu schlamm om 00:00
Woensdag 3 mei 2006
dag
een druppel valt
het is mijn
laatste traan
bij het koude
witte laken
de spitse neus
prikt een landschap
in het uitgestrekte
oog in oog
met verleden tijd
bevroren in een
verloren strijd
mijn gevoel lift op;
hij was een echt mens
mijmer ik
dat zeg ik altijd
bij het overschrijden
van de aardse grens
ik draai om
verlaat wat eens was
richt nog één blik
dag... zeg ik
niet dat hij het hoort
maar toch
ik hoop dat hij in
zijn droomloze slaap
nog eenmaal door mij
mag worden gestoord
Geschreven door julius v.e. dreyfsandt zu schlamm om 10:06
Woensdag 3 mei 2006
gedag
telkens
als ik ga
en zeg
mijn tijd is daar,
sluit jij
snel je ogen
alsof
een knop
wordt omgedraaid,
jij naar binnen
wordt gezogen
diepte vezandt dan
in een verkoeld
gedag,
verkleint al
wat is gezegd
is het de pijn
van verscheiden
die je in
vermeden woorden
legt
Geschreven door julius v.e. dreyfsandt zu schlamm om 10:05
Woensdag 3 mei 2006
ik had een roos willen zijn
als het leven
mij inhaalt door
stervende pijnen
als mijn vreugde
slechts loopt langs
zeldzame lijnen
indien verwachting
en hoop
het afleggen tegen
wat onhaalbaar is
dan sta ik zo alleen
weet niet meer wat te doen
mijn hart verstart tot steen
ik had zo graag
naar anderen willen bloeien
meer dan mij werd gegund
in een tuin vol rozen
te schitteren in de zon
had ik dat nog maar gekund
het mocht niet zo zijn
het einde had zich
steeds meer op mij gericht
soms mag men dan zeggen
ik ben voor de dood gezwicht
Geschreven door julius v.e. dreyfsandt zu schlamm om 10:03
Woensdag 3 mei 2006
als ik jou zie
als ik jou zie
voel ik mezelf
dan kaatst het beeld
door glazen deuren
ben dan rijk bedeeld
met jouw geur
en harte kleuren
als ik jou zie
verschuild kijkend
en toch
met vragende blik
dan weet ik
als vanzelf
geen woord zal klinken
maar een teder gevoel
zal in jou zinken
als ik jou zie
zoals je bent
en onzichtbaar
naar mij wenkt
komt dat binnen
wat jij mij schenkt
Geschreven door julius v.e. dreyfsandt zu schlamm om 10:02
Woensdag 3 mei 2006
de Bevrijding
als het gras weer groeit
is jouw oorlog niet gestorven
nog steeds wordt
in jou gestreden
ook al heb je
al lang geleden
de vrijheid verworven
je zwoegt in
opgejaagde dromen
en zweet aldoor
de angst van barakken
ja, je zult nimmer
aan het gevang ontkomen
en eindeloos naar
verlichting snakken
Geschreven door julius v.e. dreyfsandt zu schlamm om 09:56
Zondag 30 april 2006
sterven bij daglicht
ik heb mijn hand gereikt
al zo vele malen
in momenten van zijn
telkens ontmoet ik weer
bij het sterven van de dag
de dood van jouw jeugd
jouw vingers zullen
mij nooit kunnen raken
ze zijn reeds geknakt
niet meer te helen
je ziel verduisterd
door zwarte visioenen
voelt mij niet meer aan
alles wat ik wil delen
vergaat als bij voorbaat
langs schreeuwende kelen
van wanhoop en verraad
heb je liever dat ik
in het zicht van het licht
je toch maar laat gaan
Geschreven door julius v.e. dreyfsandt zu schlamm om 17:56
Zondag 30 april 2006
genadebrood
als het zicht is opgesloten
in een cocon van duisternis
zie je enkel een zwart verleden
en vlucht je voor gemis
als je niet mijn roepen hoort
als zuchten van genegenheid
is het ontvangen verstoord
ook al ben je er toe bereid
het is de levende dood
die de geest besmet
met verwachtingen in nood
of het uitzien naar niets
alsmaar terend op genadebrood
Geschreven door julius v.e. dreyfsandt zu schlamm om 17:52
Woensdag 26 april 2006
onbekende overvloed
zocht mijn thuis
in verlaten zalen met stoelen
waar beelden op schermen
mij vulden
om maar niet mijn leegte
te hoeven voelen
het waren die zondagen
waarop de stad mij riep
om maar onderweg te zijn
hoe kon ik anders
mezelf verdragen
met mijn zieltogende pijn
nog steeds draag ik die eenling
mee in mijn gemoed
een verschraald wezen
steeds op zoek naar
de onbekende overvloed
Geschreven door julius v.e. dreyfsandt zu schlamm om 18:00
Woensdag 26 april 2006
een eigen weg
soms voel je zover weg
als ik je bij me draag
de woorden die ik zeg
blijken dan zo vaag
hoe kan geluk groeien
als pijn zo overheerst
wanneer kunnen rode
gladiolen bloeien
als angst jou beheerst
aanvaarden wie je bent
is jezelf kennen
vertrouwen op het goede
is je echtheid erkennen
laat maar gebeuren
wat hoort
de Geest doet zijn werk
al wil je nog zo vechten
het gaat vanzelf
als je de eigen weg niet
verstoort
Geschreven door julius v.e. dreyfsandt zu schlamm om 17:56
Woensdag 26 april 2006
een glanzende schemering
een glanzende schemering
is wat je omringt
ook al kijk je door de ogen
het is alsof je van binnen zingt
en kontakt slechts is
om te gedogen
vragen om te dagen
zal verder gaan dan
zien door glazen
of openen van je mond
het zal je niet verbazen
als ik in stilte zeg
jouw bloemen staan voor mij
in onzichtbare vazen
wellicht schouw ikzelf
door een beslagen ruit
onkundig te schonen
het licht een eigen schaduw uit
zoals er velen in mij wonen
Geschreven door julius v.e. dreyfsandt zu schlamm om 17:54
Maandag 24 april 2006
stille straten
door stille straten dool ik rond
jagend achter een blind verlangen
op zoek naar wat ik nimmer vond
in mijn prille kindergezangen:
dansen naar morgen
lachen naar vogels
slechts hemelse zorgen
ik hoefde alleen maar
mooie dromen te vangen
deuren ga ik voorbij
tel ze allen één voor één
daarachter zie ik gezichten
rondom een tafel gezeten
verwarmd door sprekende lichten
kon ik daar maar heen
ik weet zeker
ooit zal ik ergens bellen
nee, ze zullen mij roepen
van aanraken vertellen
en over springen op stoepen
ja, zo moet het gaan
en zal de leegte mij
niet meer kwellen
Geschreven door julius v.e. dreyfsandt zu schlamm om 22:59
Vrijdag 21 april 2006
de knotwilg
knoestige vuisten op een rij
rijzen op naar de verre kim
wederzijds de waterzij
gedijen geknotte wilgen
in perfecte trim
weliswaar door
mensenhand gezaagd
tot beelden der natuur
tonen zij ons ongevraagd
een weelderige bloesem kür
Geschreven door julius v.e. dreyfsandt zu schlamm om 00:00
Woensdag 19 april 2006
groene gloed
een groene gloed grijpt om zich heen
zonlicht schenkt een nieuw tapijt
takken, schuchter gras en drassig veen
hebben de geboorte opnieuw te leen
ook mij raakt het voorjaar de huid
telkens denk ik vooraf
schenkt de natuur mij opnieuw haar bruid
als de winter voortgaat in koude draf
vandaag slingeren mijn wegen
langs omploegde, gestreepte velden
ik voel dat het staat te gebeuren
langdurige somberheid wordt verdreven
beslotenheid heeft me te lang gekweld
de lente opent vernieuwde deuren
Geschreven door julius v.e. dreyfsandt zu schlamm om 21:29
1 reactie op dit bericht
zomaar
Eerst en vooral een prachtig, sereen, teder gedicht...maar ik zou in de tweede strofe ook het eerste woord in meervoud zetten, aangezien het nog steeds om de handen gaat? Of zie ik dat verkeerd?
Liefs, Kathy