Naar de inhoud

Julius V.E. Dreyfsandt zu Schlamm : Gedichten 1

nederland
seniorennet.beseniorennet.be
Юлиус Дрейфсанд цу Шлам, поет
Woensdag 26 april 2006

een eigen weg



soms voel je zover weg
als ik je bij me draag
de woorden die ik zeg
blijken dan zo vaag


hoe kan geluk groeien
als pijn zo overheerst
wanneer kunnen rode
gladiolen bloeien
als angst jou beheerst


aanvaarden wie je bent
is jezelf kennen
vertrouwen op het goede
is je echtheid erkennen


laat maar gebeuren
wat hoort
de Geest doet zijn werk
al wil je nog zo vechten
het gaat vanzelf
als je de eigen weg niet
verstoort


Geschreven door julius v.e. dreyfsandt zu schlamm om 17:56

2 reacties op dit bericht

julius dreyfsandt 27 april 2006 om 22:36

bezoek

dank je wel voor uw bezoek

hartelijke groeten

julius
Amor Fati27 april 2006 om 21:44

Life is a Journey

eens op poëziebezoek geweest.

Nog een aangename avond verder.
.

http://blog.seniorennet.be/amorfati

Woensdag 26 april 2006

een glanzende schemering



een glanzende schemering
is wat je omringt
ook al kijk je door de ogen
het is alsof je van binnen zingt
en kontakt slechts is
om te gedogen

vragen om te dagen
zal verder gaan dan
zien door glazen
of openen van je mond
het zal je niet verbazen
als ik in stilte zeg
jouw bloemen staan voor mij
in onzichtbare vazen

wellicht schouw ikzelf
door een beslagen ruit
onkundig te schonen
het licht een eigen schaduw uit
zoals er velen in mij wonen






Geschreven door julius v.e. dreyfsandt zu schlamm om 17:54
Maandag 24 april 2006

stille straten




door stille straten dool ik rond
jagend achter een blind verlangen
op zoek naar wat ik nimmer vond
in mijn prille kindergezangen:
dansen naar morgen
lachen naar vogels
slechts hemelse zorgen
ik hoefde alleen maar
mooie dromen te vangen
 
deuren ga ik voorbij
tel ze allen één voor één
daarachter zie ik gezichten
rondom een tafel gezeten
verwarmd door sprekende lichten
kon ik daar maar heen
 
ik weet zeker
ooit zal ik ergens bellen
nee, ze zullen mij roepen
van aanraken vertellen
en over springen op stoepen
ja, zo moet het gaan
en zal de leegte mij
niet meer kwellen
 
 
 
 
 
 
Geschreven door julius v.e. dreyfsandt zu schlamm om 22:59
Woensdag 19 april 2006

groene gloed



een groene gloed grijpt om zich heen
zonlicht schenkt een nieuw tapijt
takken, schuchter gras en drassig veen
hebben de geboorte opnieuw te leen
 

ook mij raakt het voorjaar de huid
telkens denk ik vooraf
schenkt de natuur mij opnieuw haar bruid
als de winter voortgaat in koude draf
 
 
vandaag slingeren mijn wegen
langs  omploegde, gestreepte velden
ik voel dat het staat te gebeuren
langdurige somberheid wordt verdreven
beslotenheid heeft me te lang gekweld

de lente opent vernieuwde deuren
Geschreven door julius v.e. dreyfsandt zu schlamm om 21:29
Woensdag 19 april 2006

het regende






het regende
toen ik afdaalde
langs het pad
met wilde bramen
het was al lang geleden
dat wij hier kwamen
heb het lang gemeden
ik was hetzelf
die deze weg 
als het ware vergat
 
ik ruik nog de zomer van toen
de zoemende muggen
en de stilte tussen ons beiden
je vertelde met 
sprankelende blikken
over jouw onzichtbare dromen
ik dwaalde mee over mijn heide
zag de edelherten voorbij komen
 
ik ruik nog die dagen
die mijn leven
verder dragen
 
 
weet je nog
van die gele bloemen
zij juichten ons toe
zij wisten onze namen
te noemen
 
 
 
 
Geschreven door julius v.e. dreyfsandt zu schlamm om 09:40
Dinsdag 18 april 2006

water van goud



spel de beelden uit mijn lippen
als mijn keel naar diepte graaft
voorbij al die wankele klippen
waar mijn ziltige ziel zich laaft
 
daar rusten verdorde bloemen
langs vervallen koude muren
die ontkende stiltes benoemen
gedurende uitzichtloze uren
 
achter het verzwegen licht
stroomt altijd water van goud
het draagt het jonge gezicht
dat de toekomst nog vertrouwt
Geschreven door julius v.e. dreyfsandt zu schlamm om 09:02
Maandag 17 april 2006

je danst het silhouet

 
 



varens in mijn tuin
spreidend sprietsend
als de groen grauwe fontein
op de plaza del piedro

ik denk , zo denk ik
aan de verloren avondschaduw
en neem jou peinzend waar;
een dromerig zijn


je danst het silhouet
van wuivende palmen
kwetsbaar lachend
met ingetogen pret


over het plavuis van
mijn verlaten liefdesplek
schuurt een laatste zonnestraal
en kust de aarde
met voortschrijdende brede lippen
totdat zij het plein
volledig heeft ingepalmd
en ik, mijn lief, in jou verdwaal


met mijn verlopen oude klarinet
galm ik naar alle hoeken,
naar donkere stegen
zo troost ik de vergane dag
opnieuw een lief verloren
morgen zal ik de scherven
met tranen aanvegen






Geschreven door julius v.e. dreyfsandt zu schlamm om 22:07
Maandag 17 april 2006

branding (of op strand bij nacht)

 


rul zand, korrels als mieren
in grijzend lang haar
schurende wind, zilte smaak
angstwekkende langgerekte
zwarte keistenen pieren


langs vlakten, aardedonker
schuimend zingende waterslag
suizend door oren, flitsende
reflectie op mijn brilglazen
hangend tegen onzichtbaar
tastende straffe tegenwind
soms kerend op mijn weg
die ik schoorvoetend ga


zie in mijn ziel,het zwartwit beeld
naar bruin toe verkleurd
een niet verleden oorlog


de golven als mortieren
denderen door mijn lijf
schreeuwende meeuwen
de paniek van verscheurde harten
vluchtend door de onvoorstelbare
verwoestende nacht


ik struikel, een waterige geul
dramatische herhaling
van de herhaling
zout is het water, mijn val
slaat een afdruk in het wad
opnieuw machteloos
verstijvend door kou en herinnering
schokkend licht van
een vuurtoren als kamplicht
godsgruwelijk angstig en verlaten


tot de ochtend zich ontworstelt
verstild kijk ik door de glazen
van mijn verbogen montuur
als negatief lig ik hier
niet tot ontwikkelen bereid


wacht weer op de moed
richt mij op
richt mij op weer een lege dag





Geschreven door julius v.e. dreyfsandt zu schlamm om 22:04
Maandag 17 april 2006

teder verlangen



jij bent in mij
raakt met jouw lach mijn ziel
je kunt dat niet beletten
een schone blik is immers vrij
komt door muren heen
laat zich niet bezetten


ik ben in jou
niet omdat jij het wilde
of vragen zou
ik weerkaats in jouw spiegel
een stukje hemels blauw


soms gaat licht zijn eigen weg
laat zich niet vangen
of vermengen door wat Ik zeg
maar begeleidt ons wel
met verzoenende gezangen


handen kunnen het niet grijpen
dat onbegrepen verlangen
miskend door aardse pijnen
maar toch er aldoor is
het komt in jouw hart
als ook in de mijne

Geschreven door julius v.e. dreyfsandt zu schlamm om 22:03
Maandag 17 april 2006

een zwaluw



een vogel kijkt niet om
zoals ik vaak doe
jij scherende zwaluw
met gevorkte staart

in duikende vlucht
tref jij je doel
ik denk steeds na
over wat mij zorgen baart

jij spreidt je vleugels uit
als vanzelf
ik zoek met moeite de weg
schoorvoetend , aarzelend
weet vaak van heg noch steg

jij boerenzwaluw verkent
de aardse velden
trekt in zwart
schrijvende vlekken
door de malse weidelucht
til mij op, neem mij mee
o, hemels fladderend goud
pas dan ben Ik tevree



Geschreven door julius v.e. dreyfsandt zu schlamm om 22:01
Maandag 17 april 2006

een dichter in de herfst



ik sprak mijzelf toe
een innerlijk gefluister
mijn woorden werden al gevoeld
eer zij werden uitgesproken
zij bleven in het duister

mijn woorden waren nog niet koud
of ze waren al gestorven in schoonheid
wegvliedend naar het engelenwoud

woorden, woorden
het scheppend sterven
kruipend over de regenboog
na mij door anderen te
te dragen , te erven
Geschreven door julius v.e. dreyfsandt zu schlamm om 22:00
Maandag 17 april 2006

Sarah, mijn vuur en rook



omrand door groen
gebladerde heggen
op een heuvelachtig veld
terwijl de schemering valt

lopen haar dragers,
hen die zij heeft bemind,
omhoog door fijngemalen ,
knarsend grind
om haar tere restend lijf
neer te leggen,
op gesprokkeld droog hout:
haar laatste aardse verblijf

ik draag mee
wat zij droeg,
in alle stilte,
daar zij er nimmer
naar vroeg
onze tragische kilte

een zwoele wind
bewierookt haar naakte lijf.
ze is reeds verstijfd ,
ontdaan van uiterlijke schijn

toch is zij zo, de schone
stille dood
die opgaat in vuur
en rook:
de walm, die hemel en aarde
met elk ander verbindt,
een lint van eeuwige pijn



Geschreven door julius v.e. dreyfsandt zu schlamm om 21:57
Maandag 17 april 2006

holle woorden




ik zweef op lege wolken
en zuig de longen vol
gedreven door holle woorden
staat mijn borst doelloos bol
 
kom niet meer tot  iets
een nutteloze zucht leidt tot niets
letters laten zich niet meer pakken
allengs zal mijn hoogmoed zakken
 
ik drijf naar een eenzaam eiland
waar  mijn wortels zijn begraven
het zal wel even duren
eer ik weer een schepping kan dragen
 
Geschreven door julius v.e. dreyfsandt zu schlamm om 21:53
Vrijdag 14 april 2006

onsterfelijk tehuis




zo ik mijzelf afscherm
voor sinistere trawanten
en al het divers gespuis
open ik mij voor passanten,
goed geaard in ziel en lijf,
heet hen welkom in
mijn onsterfelijk tehuis


een plek van stil vertoeven
en zeldzaam genoegen
waar in het stille ven van de geest
vreugdevolle vlinders zoeven
in zonnige zomerse rust


kom op mijn feest
waar een wit gesluierde fee
ons in verkwikkend dromen kust

we zweven dan tesamen
over wonderlijke vlakten
vol van kleur

luisteren naar geluiden
van de gouden lier
en mogen ruiken
aan een zalige fleur


onze vingers stralen
teder licht naar elkaar
onze lippen bevruchten
het heelal met schone
engelen verhalen
weet mij te volgen
laat ons nimmer meer dalen


zie daar die helder blauwe nimfen
badend in een sterrenzee
zij hebben slechts weet van liefde
bespelen de waterharpen ongedwee


er is geen weg meer terug
zou het niet meer willen
och, daar gaat de hemel open
volg mij, we mogen onszelf
onbeperkt in schoonheid dopen



i had a dream





Geschreven door julius v.e. dreyfsandt zu schlamm om 19:40
Vrijdag 14 april 2006

als de zon mij roept



geloof mij
als ik spreek over
mijn gelopen ronde
denk maar
dat het helen is
van een open wonde


wees niet bang
wanneer mijn blik
stagneert als mijn weg
doodlopend is
en mijn fakkel
nog spaarzaam walmt
in een verloren nis


nog eenmaal zal ik
mijn bruid aanschouwen
als zij is gekleed in
een zwarte japon
zij gaat met vaandel
vooraan in de stoet
totdat de hemel spreekt
over de eeuwige zon;
het verleden is dan voorgoed




Geschreven door julius v.e. dreyfsandt zu schlamm om 19:39
Vrijdag 14 april 2006

leef nog lang



leef nog lang
zo zeg ik tegen de oude man
en keer mijn rug naar hem toe


hij en ik weten beter
zijn laatste gang
houdt hem al tijden in de ban
hij is het ademen moe


steeds meer ontvalt
hem het leven
niet zo zeer aan den lijve
of door een ledige geest


neen, de eenzaamheid
begint hem te beklijven
de zin van alles
bevreest hem het meest



Geschreven door julius v.e. dreyfsandt zu schlamm om 19:38
Vrijdag 14 april 2006

het warme laken


wat kan de ochtend
soms donker lijken
waar men licht vermeent


als de nacht
nog duidelijk weent
bij het vroege opstaan
van een verleden etmaal


en onverteerde gedachten
voortschrijdend worden uitgebeend
tot een rusteloos verhaal


dan schuif ik ze niet opzij
die doeken voor de wereld
het zal zeker niet helpen
in mijn verwarring
ruimte te scheppen
of droge tranen te stelpen


kruip maar terug
onder het laken
zucht een stem in mij
ik wil bij je waken
en straks of veel later
zal de dag het alsnog
goed met je maken

Geschreven door julius v.e. dreyfsandt zu schlamm om 19:37

Meer van Julius V.E. Dreyfsandt zu Schlamm : Gedichten 1

↑ Terug naar de berichten