Naar de inhoud

Julius V.E. Dreyfsandt zu Schlamm : Gedichten 1

nederland
akke.beakke.be
Юлиус Дрейфсанд цу Шлам, поет

ik huil jouw tranen



ik huil jouw tranen
langs oude muren
van kruisende paden
waar wilde klimop
oud en haast vergroeid
jouw pijn verraden

het lang gedoofd vuur
al tot as geworden
in een veel te vroeg uur
haalt aldoor het heden in
resteert een leeg gedicht
op een liggende zerk
een onherkenbaar gezicht
op een verdord perk

ik huil met jou de tranen
zij verzachten de groeven
in mijn vragende hand
laat ze onbevreesd vloeien
in het warme zand



Geschreven door julius v.e. dreyfsandt zu schlamm om 00:00

onderweg naar novgorod



de ijzeren hamer
beslecht het laatste lot
en daalt als donderslag
bij herhaling neer
op de dodenkamer;
zes houten planken
bekleed met een blauw vod

zij omsluiten
het vertrokken leven
een man met verleden
nu door spijkers
in het donker gedreven

de priester zingt doorheen
de mist van wierook
over ons laatste oordeel
dat zuigt aan ons nietig bestaan

dragers belasten
de schouders voor even
met hem die in eeuwigheid
is voorgegaan

Geschreven door julius v.e. dreyfsandt zu schlamm om 00:00

de grote stille zee



waarom zou ik nog
letters spellen
een oordeel vellen
als ik steeds meer
verbonden lijk
met de onvermijdelijke weg
niet dat ik anders wil
of dit met opzet zeg
 
ik praat niet van klagen
en zeuren
of om wat ik doe en deed
beter in te kleuren
dan wel nog een andere
richting te willen wagen
 
het moet zo zijn
klinkt wat theatraal
maar schijnbaar ongemerkt
waai ik  steeds meer mee
met straffe winden
steeds meer blijk ik gewoon
een van de druppels te zijn
die  afdrijven naar de
grote stille zee
 
 
Geschreven door julius v.e. dreyfsandt zu schlamm om 15:51

kom maar


eens zal ik jou
wenken en vragen
kom maar

ik zal er zijn
door mijzelf
te schenken
en jou zwijgend
op handen dragen

ik reik je
mijn gebroken vingers
ook verbrand aan vurig leed

geen wanklank
vlucht weg tussen
mijn lippen

vertel mij dan
aan wie het leven
soms niet vreet

en welke aders
geen weet hebben
van dichtslibben


Geschreven door julius v.e. dreyfsandt zu schlamm om 17:46

de verslavende kiss


een deken van grijs
ligt over de Maas
het is nog vroeg
als ik daar naar toe reis

mijn lijf draagt nog de waas
van ene menselijke vervreemding
het was nog kort geleden
dat ik de gerolde Samsom
naar het verleden joeg

ben nu mijn eigen baas
zo wilde ik bewijzen
het was Nico uit Tine
die mij door de jaren droeg

hier aan de kade
op een vochtig rokersbankje
mijmer ik over mijn stijve vingers
de onrust in beide benen
ja, de verwarring door een groot gemis

wat kan ik in de toekomst lenen
teneinde het genot te vervangen
van die verslavende kiss

Geschreven door julius v.e. dreyfsandt zu schlamm om 00:00

afscheid



zwaaien deed ik nog
toen zij de bocht
al waren gepasseerd

de straat ondanks menig autoblik
werd stiller keer op keer
en ik alleen de rode lampen
naar mijn herinnering serveer

of ook de idee
dat hen een lange weg wachtte
zouden zij enkel de tom tom
aanhoren
en in eigen stilte
het afscheid van ons
willen verzachten

ik ging maar weer
naar binnen
daar waren er nog
die moesten gaan

geen haast, nee dat niet
er was aan niets te kort
ik zag geen broer of zus
maar één moment
met een leeg glas of bord

of verlegen om woorden
nee dat kennen wij niet
ergens zijn wij een volk
van onverstoorbare gestoorden

slechts heimwee
dreef hen naar huis
zo hou ik me voor

immers
bij het vertrek
een trillende woord van dank

het zou ook de uitwerking
kunnen zijn van
wat geestverruimende drank


Geschreven door julius v.e. dreyfsandt zu schlamm om 13:33

echo


ik stond daar
en sprak zo maar
woorden die kwamen


ze bliezen zich
gewoon naar buiten
iets wat ik niet had bedacht
en zeker niet
na kon fluiten


ze klommen kennelijk omhoog
kaatsten in het licht van ogen;
de echo van jouw ruimte


ik doe maar wat
laat gaan
dat komt


voel me niet bedrogen
jij wel?

Geschreven door julius v.e. dreyfsandt zu schlamm om 13:31

Koepel van Bonnefanten


het Romaans effect
maar nu in licht
gestreept over oneindige breedte
waar zwaarte zich vertilt aan zicht

een zwarte band verbindt zich met wit
en suizen mijn oren een gezang
zonder noten
ik huiver
van onhoorbaar geluid

een stolp over uitgestald fruit
en strakke stengels
hier roep ik mijn woorden
grijp de buit
van grootse en hoge sferen




ik loop weg
door openslaande deuren


ik was
ik was daar even
en laat het weer
zijn als lucht
ledig

Geschreven door julius v.e. dreyfsandt zu schlamm om 13:30

Me Soethout As Gewir - un Rainlants lietju



musiekwaisu: ut wilhellumus


so soet as unnu droppie
un lollie uit du bus
be jij mu fainu moppie
ik gif j'un dikku kus
gin meit gif mir
die andag
so klef en kir op kir
wie hat ta mogu dromu
me soethout as gewir

wa fain so desu romansu
geluk mun innug dil
ju ben un bruit me kansu
je ben mu ech tu veul
un lefelang
veul keinder
en bijslag in mun sak
ju borstu sijn mu pilare
mu daguluks gubak


Geschreven door julius v.e. dreyfsandt zu schlamm om 13:29

gekroonde kwetsbaarheid


ga maar staan
denk ik
daar waar rozen
mijn kwetsbaarheid
ontwaren

ik, die nog steeds
ontvankelijkheid zoek
en haar,
al is het ondoenlijk,
tracht te bewaren

mijn woorden
kennen geringe,
sobere klanken

deze bloemen
vertellen zelf wel,
in geuren en kleuren,
van schenkende bladeren
gekroond op goddelijke ranken


Geschreven door julius v.e. dreyfsandt zu schlamm om 13:28

mijn silhouet


voor mij ontwaar ik
op stoepstenen,
vierkant van formaat,
een silhouet met rondingen

door de zon geprojecteerd
langs mijn gedrongen lijf
er valt niets op af te dingen,
zo zie ik er uit,
kennelijk wat stijf,
dik en toch platvloers

ik ga lopend voor uit
het moet gezegd
het oogt wat boers

mijn schaduw
heb ik nimmer begeerd
slechts mijn buik
geeft enige verlichting
voor de rest heb ik
aan schoonheid ingeteerd


Geschreven door julius v.e. dreyfsandt zu schlamm om 00:00

zie maar in mijn ogen


de vruchten van mijn lach
zijn zo eenvoudig te plukken
kijk me gewoon maar aan
het moet al gek gaan
mocht dat niet gelukken

laat het onbegrensde binnen
de mond hoeft niet open
geen hand hoef je te reiken
zelfs stormen nemen af
en gaan op strelen lijken


zie maar in mijn ogen
en de rimpels daar omheen
je bent dan uiteindelijk,
zo weet ik zeker,
verre van alleen

Geschreven door julius v.e. dreyfsandt zu schlamm om 13:46

dageraad


de vogels fluiten
zo verwacht mijn oor
als ik de deuren open
van mijn tuinkamer
de wereld komt
dan naakt binnen
dat denk ik althans

het is een kip
dat zijn schor geluid
laat horen
die weet wat het is,
niet bewust natuurlijk,
om op te staan bij
opkomend licht

in de verte wat rumoer
van het vroege verkeer
nog vreedzaam van dreun

ach ja, daar is een mus
kan ook een merel zijn,
maakt niet uit,
nu in alle vroegte
in een nog slapende tuin

het is zo'n onbevlekt moment
bij aanvang van een dag
je kent ze ook wel in de avond
maar dan om de ziel te reinigen
om het moeten af te leggen


Geschreven door julius v.e. dreyfsandt zu schlamm om 13:44

de Graaf van Merode



de Graaf van Merode
is fijn gebouwd
maar mist de fierheid
zo node

hij gaat te paard
naar Lisse
om een schoonheid te vinden
hij kan het vrouwelijke
geenszins missen
maar geen enkele dame
wil zich aan hem binden

hoe hij zich ook
laat coifferen
dan wel kleden
volgens de laatste snit
het ontbreekt hem aan pit
de dansvloer te betreden


Geschreven door julius v.e. dreyfsandt zu schlamm om 13:43

Meer van Julius V.E. Dreyfsandt zu Schlamm : Gedichten 1

↑ Terug naar de berichten