Archief

Festa de São Nicolau (em neerlandês: Sinterklaas feest) é uma festa, celebrada anualmente no dia 5^de dezembro nos Países Baxos e no dia 6^de dezembro na Bélgica com a vinda de São Nicolau (o precursor do Pai Noel) que entrega presentes para as crianças. A festa também é comemorada, mas em menor escala, na Alemanha, na Áustria, na França, na Indonésia, no Luxemburgo (como Kleeschen), na Suiça, na Polônia, na República Checa e principalmente nas regiões Sul e Sudeste do Brasil.

Fonte: Wikipédia

Hierbij, voor alle kinderen uit Vlaanderen en Nederland, een heel leuk sinterklaaslied, want zij zullen wel met spanning uitkijken naar wat er vanavond of vannacht gaat gebeuren…

Sinterklaas of Sint-Niklaas is de hoofdfiguur van het gelijknamige jaarlijkse kinderfeest dat op 5 december (Sinterklaasavond) in Nederland en op 6 december (de eigenlijke naamdag) in België en in enkele (voormalige) Nederlandse koloniën wordt gevierd.

Sinterklaas en zijn helper, Zwarte Piet, komen in de nacht van 5 december in Nederland en 6 december in België langs de schoonsteen binnen in alle huizen om geschenken te brengen voor de kinderen die er wonen. Deze moderne traditie van Sinterklaas als kinderfeest komt waarschijnlijk voort uit het prentenboekje Sint Nicolaas en zijn knecht (1850) van de onderwijzer Jan Schenkman (1806 - 1863).

Sinterklaas wordt op kleine schaal in Luxemburg (Kleeschen), Oostenrijk, Zwitserland, Frankrijk, Duitsland, Polen (Sw. Mikolaj), Slovenië (Sv. Miklavž) en Tsechië (Mikuláš) gevierd.

In Portugal worden de kinderen verwend met Kerstmis. Dan komt ‘Pai Natal’ (de kerstman) met de kadootjes en het lekkers…

Vandaag is het een officiële feestdag in Portugal.
Alles is gesloten, zoals banken en alle administratieve centra.
De grootwarenhuizen daarentegen zijn wel open en gelukkig kwam de bakker langs met verse broodjes, al was de keuze beperkt tot één soort...

Vanaf de 16^e eeuw zag Portugal zijn glorie langzaam dalen. Hoewel het officieel een autonoom land was, was het een Spaanse marionet en Portugese kolonies werden aangevallen door de vijanden van Spanje, vooral de Nederlanders en Engelsen.

 
Lisboa, Monumento dos Restauradores (foto: Internet)

João was de zoon van Theodosius II, zevende hertog van Bragança, en Ana van Velasco en Giron.
Hij leidde de opstand van de Portugezen in 1640 tegen het Spaanse gezag en werd koning van het opnieuw onafhankelijke land in 1641.
João was een verdienstelijk musicus en componist en de beschermheer voor een aantal componisten uit de school van Évora. Hij was waarschijnlijk een leerling van Manuel Cardoso met wie hij tot diens dood bevriend was.

Bron: Wikipedia

Gisteren, zijn de voorbereidende werkzaamheden begonnen voor het installeren van een houtbrander (salamander) in onze keukenhaard, want ook hier kan het ‘s avonds en ‘s nachts serieus afkoelen.

Eén van de werkmannen vroeg aan Meu Companheiro of hij wel een rijbewijs had om met die kruiwagen rond te rijden (hij sprak daarbij een woord uit dat klonk als ‘moersjdesj), waarop Meu Companheiro hem verbaasd vroeg of het Portugese woord voor kruiwagen toch ‘carrinho de mão’ is. De man beweerde dat het een ’moersjdesj’ was.

Ter controle ging Meu Companheiro het ook aan de werkmakker van de man vragen. Ook deze bevestigde dit met een brede glimlach.
Meu Companheiro was geheel confuus en ging ons woordenboek raadplegen. Het woord werd niet gevonden.

Ten einde raad ging hij terug naar één van de mannen met de vraag hoe dit woord geschreven werd. Uit de uitleg begreep Meu Companheiro dat je dat woord niet in een woordenboek kon vinden, omdat het geen Portugees woord was, maar ‘um marca’ (een merknaam) en toen begon het voor Meu Companheiro te dagen… Ook al omdat het woord toen net iets anders uitgesproken werd en het meer klonk als ‘Marsjedesj’.

Meu Companheiro begreep toen dat zij het over een Mercedes hadden, vandaar hun vraag of Meu Companheiro wel een rijbewijs bezat voor het rijden met een blinkend nieuwe kruiwagen…

Nog even dit: wij zijn hier in São Martinho do Porto gestart met een cursus ‘Portugees voor buitenlanders’ in de ‘Casa Cultural‘, gegeven door dona Luísa.

Het badplaatsje São Martinho do Porto in vroegere tijden…

 

Enkele dagen vóór we vertrokken naar Portugal hoorde ik op de radio volgend lied, gezongen door Dirk Van Esbroeck.
Meteen herkende ik het als een fado en probeerde ik het op te sporen. Ondertussen heb ik mij de cd aangeschaft en hieronder kan je de teksten lezen.

Het is een gedicht van Fernando Pessoa, vertaald door August Willemsen.

Luister mee en laat je ontroeren…

Dirk Van Esbroeck (geboren te Gent 1 juni 1946-overleden aan kanker op 23 mei 2007) groeit op in Argentinië en ontdekt zijn geboorteland als hij achttien is geworden. In 1970 studeert hij af aan het RITCS, afdeling film, en is korte tijd werkzaam bij het productiehuis van cineast Roland Verhavert.

In 1972 kiest hij resoluut voor de muziekwereld door de groep RUM te vervoegen, die een van de toonaangevende ensembles binnen de Europese folkrevival van de jaren 70 en 80 zal worden. Halverwege de jaren zeventig ontmoet hij gitarist Juan Masondo en van dan af krijgt ook de Zuid-Amerikaanse muziek een belangrijke plaats binnen zijn podiumleven. RUM slaat een nieuwe richting in, en het duo Van Esbroeck-Masondo wordt met de komst van bandoneonspeler Alfredo Marcucci een trio, om later tot het sextet Tango al Sur te worden omgevormd.

Van Esbroeck neemt deel aan enkele spraakmakende projecten: De Islandsuite, Het Zwarte Goud en Café B, maar hij heeft meer pijlen op zijn boog: hij componeert voor theater en film en en bouwde 20 jaar lang samen met Christel Borghlevens en Guido Desimpelaere een nieuw en origineel repertorium op dat voornamelijk is gebaseerd op Nederlandstalige poëzie. “Van op de hoge brug”, “De zee en haar oevers”, “De Papieren Piraat” ,“Vliegen” en “La Voyageuse” zijn de titels van deze programma’s.

Dit trio toert door Indonesië, Zuid-Afrika,Curaçao en Québec en bracht ook enkele malen een Franstalig chansonprogramma op podia in Wallonië, Frankrijk en Luxemburg.

Met componist Dirk Brossé maakt Van Esbroeck de creatie van diens symfonisch werk La Soledad de America Latina mee, en met ‘De Pampa’s” brengt hij een eigen creatie, dit laatste in gezelschap van Charles Cornette en Hilde Uitterlinden, met hen werkt hij ook aan programma’s rond Pablo Neruda en Federico Garcia Lorca. Met de gitaristen Raphaëlla Smits en José Toral brengt hij ‘La Guitarra’. Een andere creatie is ‘Karel, Man en Paard’ een productie van de AB en Van Esbroeck speelt ook een hoofdrol in ‘Maria de Buenos Aires’ van Astor Piazzolla en Horacio Ferrer in een productie van I Fiamminghi.

Hij toerde samen met zangeres Elsje Helewaut, schrijver Bart Plouvier en Wigbert met de productie ‘Van alle landen thuis’ en met zijn groep en dichter Geert van Istendael brengt hij de productie ‘Taalmachine’. En in 2004 speelt en zingt hij ook in de productie Coast2Coast. (11 mensen op het podium, waaronder ’N Faly Kouyaté, Ibernice McBean, Alfredo Marcucci, Steve Willaert, Francesca Vanthielen…)

Met het programma ‘Patagon, Patagonië’, waar hij de laatste jaren mee toerde, bracht Dirk samen met Alfredo Marcucci, Juan Masondo, Carlos Diaz ea een hommage aan het land waar hij opgroeide.

Bron:

Lieve mensen…

Het heeft bloed, zweet en tranen (hum...) gekost om hier een internetverbinding te installeren.

Dit ligt meer aan mijn technische onkunde dan aan het Portugese systeem, dat overigens perfect werkt, eens je de verbinding gerealiseerd hebt.

En, om dit te vieren… hierbij de eerste foto’s van de naamsverandering van onze Casa…

O porquê do "Verão" de São Martinho

O dia de São Martinho comemora-se no dia 11 de Novembro.
Diz a lenda que quando um cavaleiro romano andava a fazer a ronda, viu um velho mendigo cheio de fome e frio, porque estava quase nu.
O dia estava chuvoso e frio, e o velhinho estava encharcado.
O cavaleiro, chamado Martinho, era bondoso e gostava de ajudar as pessoas mais pobres. Então, ao ver aquele mendigo, ficou cheio de pena e cortou a sua grossa capa ao meio, com a espada.
Depois deu a metade da capa ao mendigo e partiu.
Passado algum tempo a chuva parou e apareceu no céu um lindo Sol.

Bron:

 
Afbeelding: internet

In Nederland en Vlaanderen wordt een zomerse periode rond 29 september wel Sint Michielszomertje genoemd, begin oktober heet dat kranenzomer, rond 11 oktober Sint Gummaruszomertje en 11 november spreekt men van de Sint Maartenszomer.

Bron:

Wat Portugal betreft zijn er in de herfst veel zonnige dagen met milde temperaturen die, wanneer deze begin november nog voelbaar zijn, in de volksmond "Sint-Maartenszomer" worden genoemd, vanwege de feestdag van deze heilige die op 11 november gevierd wordt.

De oorsprong van de legende ligt zoals gekend in het verhaal van Sint-Maarten die de helft van zijn mantel aan een bedelaar gaf op een koude en regenachtige dag. Hij stapte nadien terug op zijn paard en vertrok. Op dat moment stopte de regen en brak de zon door en gaf licht en warmte.

Opdat de mensen de goede daad van Sint-Maarten niet zouden vergeten, stopt God in november voor enkele dagen de kou en de regen en laat de zon dan schijnen…

Het wordt spannend… nog één keer slapen en we mogen voor het eerst slapen in onze Casa Moreno in Sapateira…

Aan allen: nog een fijne dag en geniet van deze guitarrada...