Maandag 17 juli 2006
Naar onze thuishaven.
't Is vrijdagavond de 14 juli, de fransen vieren hun nationale feestdag. Op ieder dorpsplein in Frankrijk is het bal en danst de ganse bevolking tot stukken in de nacht. Liters wijn en bier stromen er, en negen maanden nadien, althans dat heeft men mij voor waarheid verteld, is de bevolkingsaangroei in "la douce france" het hoogst.
Na 't werk rijden we in de avond naar ons bootje. Het zal er warm zijn. We plannen een week-endje Lokeren. We gaan onze thuishaven verkennen als toeristen. We varen richting Wachtebeke, om aan de overledebrug te wachten op de brugdraaier, die alle bruggen van de moervaart en durme voor ons zal draaien. Om 10 uur is de eerste opening van de brug. Op de wachtsteiger ligt al een bootje gereed "de Brisarna" een schipper die vroeger een binnenschip had. We kennen mekaar dus. Hij gaat onderweg Albert van de "Batavia" oppikken. Die ligt met panne tussen Moerbeke en Daknam.
Het roer blijkt uitgevallen, en ook de olieleiding blijkt stuk.
Zoals steeds is het personeel stipt op tijd. De man, die ik ondertussen ook al tien jaar ken, is nog altijd een levende reklame voor z'n job. Vriendelijk en altijd lachend draait hij de één na de andere brug. Het was lange tijd anders. Maar goed, aan iedere brug zwaait de man ons vriendelijk toe. De twee laatste bruggen worden door een collega gedraaid. We schuiven voorbij Wachtebeke naar Moerbeke, naar het nog immer smerige suikerfabriek. Voorbij het fabriek is er veel vernieuwing in de grimmige rij huisjes, die vroeger aan het fabriek toebehoorden. Er zijn werkelijk zeer mooie design-woningen langsheen het water bijgekomen, met prachtig aangelegde tuinen.
Eens Moerbeke voorbij, is de natuur terug baas. Wij zijn er nog maar eens overtuigd hoe mooi Moervaart en Durme wel zijn, ook voor de fietsers nota bene, die grote stukken met ons meefietsen.
Geef mij maar dit rustige paradijs met overal vriendelijke en zwaaiende mensen, in plaats van het miljoenenkwartier dat oude leie heet, en waar een stelletje ma-tu-vu personages u onvriendelijk en ongeïnteresseerd toestaren.
We zien Albert liggen van ver, het smalle, lange schip, waar deze éénling mee vaart. Altijd alleen op het schip maar altijd behulpzaam.
We zijn kort na de middag in Lokeren, en het is er broeiend heet. In het voorbijvaren bestellen we een tafeltje bij taverne de durme. Jackie knikt bevestigend, dus alles is in orde. We maken vast, en willen de electriciteit aanschakelen maar de kast doet het niet. Naar de info winkel naast het stadhuis dan maar. De mevrouw verkoopt ons een nieuwe kaart, terug naar het schip, en opnieuw hetzelfde euvel. Nog maar eens naar de info winkel. Ik krijg drie kaarten van de mevrouw, die allemaal getest zijn, zegt ze. Dus nog eens terug (goed voor de lijn), en dit maal bingo. De kast doet het opnieuw en nu kunnen we gerust zijn. We gaan een stukje eten bij Jackie. Daarna wat rusten, klaar voor een wandelingetje. We komen wat vroeger terug, want Petra heeft opnieuw last van de geopereerde knie. Dan maar wat rusten. 's Avonds kijken we op de pc naar een dvd-film, die we meehebben. Na het avondeten nog wat nagenieten in de avondkoelte. We kruipen rond elf uur in ons mandje en slapen een rustige nacht door tot in de vroege morgen.
Zondagmorgen, terug een schitterende zon. We wanen ons in zuid-frankrijk.
We nemen dan maar een aperitief na een bezoek in ons prachtig museum.Lokeren heeft één van de mooiste musea op heemkundig gebied in België. En ik bezocht er al heel wat. Niet enkel een ganse reeks voorwerpen en beeldjes uit de oud-egyptische tijd geschonken door steenkoolhandelaar Maes, maar ook een bakkerij (Daeyaert), een beenhouwerij (Fierens) en een drukkerij(..............) uit een ver verleden. Verder nog een oud-vlaamse keuken en vele kleine wetenswaardigheden over de stad. Kortom, een bezoek overwaard en een pluim op de hoed van de vele mensen die er ganse dagen onbezoldigd mee bezig zijn.
't Is middag en we maken ons klaar om de brug van 13.00 uur in Daknam te halen. Om 10.00,13.00 en 16.00 uur draaien de bruggen in het systeem van blokvaart. Omgekeerd is het vertrekken een half uur eerder in Wachtebeke,richting Lokeren.
Het is drukkend warm op de rivier en de Durme is op één week tijd al fel gezakt. De stenen aan de zijkant, daar merk je pas hoe fel het water valt.Zoals steeds heeft onze "el verde" veel bekijks.Tussen Daknam en Moerbeke en daarna tot Wachtebeke is werkelijk een zeer mooi stuk natuur. Verschillende vogels, ook roofvogels zoals de buizerd, merken we op langs de beboste kanten. Ook de wilde ooievaars in Daknam zie je vanop het water.Ik vaar niet zomaar, ik geef mijn ogen de kost. Vele wilde bloemen bloeien langsheen het water en geuren dat het een lieve lust is.
't Is dan ook snel dat we Wachtebeke voorbij zijn, en ons klaarmaken om aan te leggen op onze plaats aan de Spanjeveerbrug. Rond vier uur liggen we vast en drinken nog een glaasje fris voor we huiswaarts vertrekken. We rijden cabrio en genieten van deze luxe. 't Was weer een fijn week-end !
Na 't werk rijden we in de avond naar ons bootje. Het zal er warm zijn. We plannen een week-endje Lokeren. We gaan onze thuishaven verkennen als toeristen. We varen richting Wachtebeke, om aan de overledebrug te wachten op de brugdraaier, die alle bruggen van de moervaart en durme voor ons zal draaien. Om 10 uur is de eerste opening van de brug. Op de wachtsteiger ligt al een bootje gereed "de Brisarna" een schipper die vroeger een binnenschip had. We kennen mekaar dus. Hij gaat onderweg Albert van de "Batavia" oppikken. Die ligt met panne tussen Moerbeke en Daknam.
Het roer blijkt uitgevallen, en ook de olieleiding blijkt stuk.
Zoals steeds is het personeel stipt op tijd. De man, die ik ondertussen ook al tien jaar ken, is nog altijd een levende reklame voor z'n job. Vriendelijk en altijd lachend draait hij de één na de andere brug. Het was lange tijd anders. Maar goed, aan iedere brug zwaait de man ons vriendelijk toe. De twee laatste bruggen worden door een collega gedraaid. We schuiven voorbij Wachtebeke naar Moerbeke, naar het nog immer smerige suikerfabriek. Voorbij het fabriek is er veel vernieuwing in de grimmige rij huisjes, die vroeger aan het fabriek toebehoorden. Er zijn werkelijk zeer mooie design-woningen langsheen het water bijgekomen, met prachtig aangelegde tuinen.
Eens Moerbeke voorbij, is de natuur terug baas. Wij zijn er nog maar eens overtuigd hoe mooi Moervaart en Durme wel zijn, ook voor de fietsers nota bene, die grote stukken met ons meefietsen.
Geef mij maar dit rustige paradijs met overal vriendelijke en zwaaiende mensen, in plaats van het miljoenenkwartier dat oude leie heet, en waar een stelletje ma-tu-vu personages u onvriendelijk en ongeïnteresseerd toestaren.
We zien Albert liggen van ver, het smalle, lange schip, waar deze éénling mee vaart. Altijd alleen op het schip maar altijd behulpzaam.
We zijn kort na de middag in Lokeren, en het is er broeiend heet. In het voorbijvaren bestellen we een tafeltje bij taverne de durme. Jackie knikt bevestigend, dus alles is in orde. We maken vast, en willen de electriciteit aanschakelen maar de kast doet het niet. Naar de info winkel naast het stadhuis dan maar. De mevrouw verkoopt ons een nieuwe kaart, terug naar het schip, en opnieuw hetzelfde euvel. Nog maar eens naar de info winkel. Ik krijg drie kaarten van de mevrouw, die allemaal getest zijn, zegt ze. Dus nog eens terug (goed voor de lijn), en dit maal bingo. De kast doet het opnieuw en nu kunnen we gerust zijn. We gaan een stukje eten bij Jackie. Daarna wat rusten, klaar voor een wandelingetje. We komen wat vroeger terug, want Petra heeft opnieuw last van de geopereerde knie. Dan maar wat rusten. 's Avonds kijken we op de pc naar een dvd-film, die we meehebben. Na het avondeten nog wat nagenieten in de avondkoelte. We kruipen rond elf uur in ons mandje en slapen een rustige nacht door tot in de vroege morgen.
Zondagmorgen, terug een schitterende zon. We wanen ons in zuid-frankrijk.
We nemen dan maar een aperitief na een bezoek in ons prachtig museum.Lokeren heeft één van de mooiste musea op heemkundig gebied in België. En ik bezocht er al heel wat. Niet enkel een ganse reeks voorwerpen en beeldjes uit de oud-egyptische tijd geschonken door steenkoolhandelaar Maes, maar ook een bakkerij (Daeyaert), een beenhouwerij (Fierens) en een drukkerij(..............) uit een ver verleden. Verder nog een oud-vlaamse keuken en vele kleine wetenswaardigheden over de stad. Kortom, een bezoek overwaard en een pluim op de hoed van de vele mensen die er ganse dagen onbezoldigd mee bezig zijn.
't Is middag en we maken ons klaar om de brug van 13.00 uur in Daknam te halen. Om 10.00,13.00 en 16.00 uur draaien de bruggen in het systeem van blokvaart. Omgekeerd is het vertrekken een half uur eerder in Wachtebeke,richting Lokeren.
Het is drukkend warm op de rivier en de Durme is op één week tijd al fel gezakt. De stenen aan de zijkant, daar merk je pas hoe fel het water valt.Zoals steeds heeft onze "el verde" veel bekijks.Tussen Daknam en Moerbeke en daarna tot Wachtebeke is werkelijk een zeer mooi stuk natuur. Verschillende vogels, ook roofvogels zoals de buizerd, merken we op langs de beboste kanten. Ook de wilde ooievaars in Daknam zie je vanop het water.Ik vaar niet zomaar, ik geef mijn ogen de kost. Vele wilde bloemen bloeien langsheen het water en geuren dat het een lieve lust is.
't Is dan ook snel dat we Wachtebeke voorbij zijn, en ons klaarmaken om aan te leggen op onze plaats aan de Spanjeveerbrug. Rond vier uur liggen we vast en drinken nog een glaasje fris voor we huiswaarts vertrekken. We rijden cabrio en genieten van deze luxe. 't Was weer een fijn week-end !
Geschreven door oostvaarder om 00:00
Reageer op dit bericht
