Berichten van 1 maart 2010 tot 31 maart 2010

Ondanks slechte weersvoorspellingen voor afgelopen week-end, verraste de weermaker ons in gunstige zin. Vrijdag 26 maart was het werken geblazen voor ons. Onze wagen stak vol met allerlei noodzakelijkheden, nodig om ons bootje terug in top-shape te brengen.
Petra nam de binnenkant onder handen, en probeerde tussen een warboel aan dozen, emmers en andere hindernissen de weg te vinden naar slaapkamer, badkamer en andere.
Komplete warboel aan boord, maar 't kwam in orde vertelde ze. Waarom zou ik haar niet geloven ?
Droog en zonnig was het buiten, voor mij een hele opluchting. Met water en borstel schrobben was de boodschap. Het ganse dek in de was gezet dat het glansde, vensters schrobben en de resterende lijmresten van tape verwijderen. De achterdek-kap verwijderd en de bakskisten van nieuwe sloten voorzien. So far, so good !
De kap open gelegd op het gras en gekuist. Die ging mee naar huis om te drogen. Nadien alle afdekkappen die voor de vensters waren aangebracht tijdens de winter, gewassen, gedroogd en opgehangen. Nadien plaats gezocht waar ze moesten ondergebracht worden tijdens het seizoen. Tussen deze afdekkappen zal er volgende winter een extra afdekking komen waardoor isolatie optimaal moet zijn. Alles op maat geknipt en terug meegenomen naar huis. Onze auto stak nu voller dan toen we gekomen waren. Maar goed, voor alles hebben we geen plaats aan boord.
Binnen bij Petra was alle warboel verdwenen, netjes in de kasten geplaatst of in ruimtes onder bedden of zetels. Het begon terug op ons bootje te trekken.
Zaterdag verder gewerkt, zodat we in de namiddag rond 15.00 uur klaar waren. Bij alletwee was ons pijpje uit. We lieten ons in de zetel ploffen en dronken koffie ! Eindelijk !
Op zondag, samen met Patrick, mijn buurman, de machinekamer geïnspecteerd.  Alles leek in orde. Alle waterkranen waren afgesloten en de tank opgevuld met water. De boiler aan, en kort nadien hadden we warm water. Water en olie op de motor bleken ok.
En toen kwam het "moment suprème". Sleutel in 't kontakt en onze Iveco sloeg van de eerste maal aan, de waterkoeling bleek in orde. Niks was fout, alles had de winter goed doorstaan. Ik zag Petra's ogen glinsteren, want zij had de meeste twijfels na onze vorige boot. Maar alles verliep rimpeloos. Vast aan de steiger, lichtjes op het gas wilde ons bootje wel weg. Zo'n vijf minuutjes bleef het gas er op, de temperatuur steeg, maar niet abnormaal. Na twintig legde ik de motor af. Alles was goed, volgende week kunnen we naar Terneuzen, indien de weergoden ons gunstig gezind blijven. Het wordt onze eerste trip. Fingers crossed !!!

Tenminste dat hopen we, want dit week-end slapen we voor de eerste keer terug aan boord. We hebben de afgelopen weken alles reeds aan boord gezet. Dat gaat van conserven, koffie, bakmeel, slaapgerief, tandpasta, zeep en alle mogelijke en onmogelijke dingen. Kortom, een tweede huishouden. Er is nu wel heeeeeeeeeeeeeeeeeel veeeeeeeeeeeeeeeeeel plaats bijgekomen in ons appartement. Poetsen à volonté. Petra neemt de binnenkant met alles wegzetten, nadat alle kastjes een beurt gehad hebben, het bestek opgeblonken en alle kommen en borden het sop in. Alles moet en zal blinken. Zo ken ik haar. Ondertussen is deze jongen bezig met het buitenwerk. Ik hoop op droog weer, maar goed dat zien we wel.
Watertanks worden gevuld nadat alle kranen werden dichtgedraaid. Olie wordt nagekeken en indien nodig bijgevuld. Na de middag hoop ik reeds zo ver te zijn dat ik ook de motor eens kan laten draaien. Wanneer nergens lekken zijn, je weet het nooit met zo'n winter, ben ik dit tevreden.
Het wordt een spannend moment. Mijn bootje staat dan klaar. Ook met de schilder heb ik reeds afgesproken om hier en daar een paar retouches te doen. 17 april komt hij. Daarna zal ons bootje er klaar voor zijn. We hebben reeds een korte trip gepland, kwestie om ons beestje eens los te laten op zijn element, het water.
En dan denk ik er aan om de H. Clara een mand vol eieren te brengen, zodat de zomer er ééntje wordt om van te genieten.

Snel naar huis, zo hoort het, wanneer je, eens je vertrekt, zo snel mogelijk terug wil.

Alles was ingepakt, klaar voor de terugtocht. En wonder boven wonder, in plaats van meer dan 17 uur te rijden in sneeuw, wind en al dat gevaarlijks, was het droog, zonnig en kalm op de baan. We legden de identieke afstand af in minder dan 10 uur. Wat een verschil, met nauwelijks acht dagen er tussen. Goed en wel aankomen, dat was de voornaamste opdracht. 's Anderendaag alle adresjes nagekeken waar we volgend jaar zouden logeren in Seefeld.
En ja, na lang heen en weer gepraat, waarbij alles werd gewikt en gewogen, reeds geboekt in Seefeld bij de familie Kretschmer, een mooi appartementje. Nu nog een jaartje aftellen !

De laatste skidag, terug prachtig weer, een klein beetje sneeuw gevallen, de Gschwandtskopf wacht ! We botvieren alsof het werkelijk onze laatste dag is en skiën van Seefeld naar Seewaldalm drie maal op en neer. We eten terug beneden in Seewaldalm. De mensen en hun restaurantje daar zijn enorm meegevallen.We ontmoeten de engelsen die ons gefotografeerd hebben, met een leuke babbel er bij. Altijd interessant om weer een andere taal op te halen en van de gelegendheid gebruik te maken om die nog eens op te poetsen.
Na het eten gaan we de berg nog tweemaal op en af en stoppen in schoonheid. Allebei niet gevallen gedurende acht dagen. Morgen terug naar de werkelijkheid van het dagelijkse leven. Er wacht ons terug de rit van 920 km naar Lokeren. We boeken een tafeltje in de Triendlsage, het restaurantje waar we drie jaar geleden gehuwd zijn op Valentijnsdag. Terug naar ons appartement, maar vooreerst nog tanken. We staan klaar. 's Avonds eten we in het Tiroler Wald in de Triendlsage hetzelfde als drie jaar terug. Verse forel voor Petra en voor mij de Tirolerplatte. We genieten van een wijntje en daarna rond tiern uur terug naar ons appartement. Een heerlijke dag, maar de tijd gaat snel, mensen geniet er van, nu het nog kan !

Vandaag hadden we een pechdag. Geweldige sneeuval en koud. Jammer genoeg ook weinig zicht op de pistes. We besloten daarom ook wijselijk om eens niets te doen en eens uit te kijken in Seefeld om een andere stek te vinden om ons verlof door te brengen. Zeker 10 mogelijkheden hebben we bezocht, maar alle hotels en/of appartementen waren te ver, te dicht in het centrum, te duur of te goedkoop. Jawel, de goedkoopste bleken wel doenbaar maar zat volgeboekt met Tjechen. Te dicht in het centrum, daar hebben we ondervinding in, met naar huisgaande toeristen die het dikwijls niet zo nauw nemen, een liedje zingen voor je deur of die net iets te lang aan après-ski gedaan hebben. Te ver is ook een probleem (vervoer) en te duur spreekt voor zichzelf. Qua prijs kan niemand aan de familie Katlschmid. Met al hun kortingen zijn ze de goedkoopste. Wanneer je cash betaald 5 procent korting - buiten seizoen is 7 dagen blijven en 6 betalen alsook geeft hij een korting op de skipassen van 50 procent. Wanneer je weet dat de skipas dit jaar 185 euro bedroeg, zijn dit ongetwijfeld sterke argumenten. Maaer de waarheid gebied me om te zeggen dat de laatste jaren weinig vernieuwing en onderhoud gebeurd aan het Kaltschmid-imperium. En daar wringt bij ons het schoentje. We leven graag zoals thuis, proper en comfortabel. Na lang afwegen kwam de Familie Kretschmer uit de bus. Zoals overal ontving moeder Kretschmer ons zeer hartelijk en toonde het appartement dat ze verhuurde, kraaknet in een rustige straat gelegen en niet te ver. Ze vertelde dat ook haar zoon 2 appartementen te huur had, wel iets duurder. Het is bij die laatste dat we geboekt hebben voor volgend jaar. We blijven bij een appartement omdat die formule ons echt bevallen is, je hebt er alle vrijheid en op dit tweekamerappartement is alles voorhanden om van je verlof een voltreffer te maken. Uitzien naar volgend jaar !

Derde keer, goeie keer ! 'k Schreef reeds drie artikels en telkens als ik ze wilde opslaan, weg artikel. Dus nog maar eens. We gaan vandaag een ganse dag Gschwandtskopfen. Het bergje heen en weer, van Seefeld naar Seewaldalm en terug. Met de vierzetellift naar boven, een paar honderd meter naar beneden skiën, de sleeplift nemen om dan de ganse afdaling tot beneden in Seewaldalm te doen. Wanneer we daar zijn, terug de sleeplift op, dan honderd meter naar beneden waar we een andere sleeplift nemen die ons bovenop de Geschwandtskop brengt om dan in één ruk naar beneden, naar Seefeld te skiën, wat neerkomt op een klein uurtje.
Uitermate goede sneeuw vandaag, met verse sneeuw vannacht en daarna gerold door de tractors, zodat de piste er vandaag weer pico bello bijligt. 'k Heb tegen Petra gezegd haar bochten wat minder scherp aan te snijden om haar knie te sparen. 's Middags wanneer het ganse trajekt tweemaal gedaan hebben is ze in de wolken. De pijn in de knie is veel minder. Het zijn andere uitbaters in het chalet in Seewaldalm, zodat we ons terug riskeren om iets te eten.
De nieuwe uitbaters verrassen ons in de postieve zin. Hier zullen we nog komen. De vorige mensen waren een ramp. Na het eten terug aan de slag. Nog snel een wijntje op het terras in volle zon en terug naar boven. We doen hetzelfde trajekt nog tweemaal, dan stopt Petra. Ik ga nog éénmaal naar boven om dan in volle snelheid een afdaling te doen. De adrenaline gaat omgekeerd evenredig naar omhoog met mijn ouderdom. Petra heeft net haar schoenen uitgedaan en in de auto gezet of ze ziet me al naar beneden komen. Gij gaat nog eens alles breken, zegt ze. Rekords, vraag ik. Ze schud het hoofd om zoveel wijsheid. Er is toch niets aan te doen, luisteren doet ge toch nie ! Ik probeer haar nog te zeggen dat er geen flitspalen stonden, dus dat ze gerust mag zijn.
We rijden naar ons appartement en nemen een bad. We hebben afgesproken om vanavond in het poepchique hotel Elite te gaan eten. Op ons paasbest uitgedost wandelen we naar beneden rond 19.00 uur. We duiken in de zetels voor de apero en genieten nadien aan tafel van een heerlijke maaltijd. Petra's oogjes glinsteren. Ik ben aan het rekenen hoeveel dagen ik zal moeten afwassen. Grapje, want wanneer de ober verschijnt met de rekening verschieten we allebei. Voor ons beiden € 48,00 hoofdschotel, dessert en wijn bij het eten en koffie na. Waar kan je dit bij ons ?
Goedgeluimd beginnen we aan de klim naar 't appartement. We kruipen direct in ons bedje, want na een schitterend ontbijt, een wervelende dag op de ski's en een heerlijk avondmaaltijd zijn we moe.
Wie neemt het ons kwalijk wanneer we allebei als blokken in 't slaap vallen en dromen van nog meer sneeuwpret.

Vandaag dinsdag, we waren bijna aan de helft van ons verlof. Wat gaat het weer snel ! 't Was tevens de koudste dag vandaag. Toen ik vanmorgen naar de bakker reed (08.00 u) vroor het
- 14°. Brrrrrrrrrrrr. Een schitterende zon probeerde de boel op te warmen, maar dat gebeurde maar met mondjesmaat. De wagen had ook twee pogingen nodig om te starten. Maar goed, na 't ontbijt nog wat lummelen aan tafel met de krant, om ons daarna klaar te maken om te skiën. Gans de dag op de Birkenlift om vanaf morgen de rest van onze skiverlof op de Gschwandtskopf door te brengen. Rond de middag beneden lekker gegeten, telkens met de magnifieke achtergrond van het Karwendelgebergte. Jongens, wat is het mooi in Seefeld. Hier heeft ons Heer toch wel zijn best gedaan.
We gingen na het skiën shoppen in de nieuwe Spar en kochten een assortiment kazen met een heerlijk flesje wijn om 's avonds in alle rust bij de TV op het appartement te blijven.
Na het skiën zette ik Petra af in Seefeld, die zou nog wat winkelen. Ik naar boven, een lekker verkwikkend bad, het zeteltje in om nog wat nieuws van het thuisfront te garen.
Een uurtje later was Petra er, niets gekocht, want alles veel te duur. Een sjaaltje dat ze graag zag : € 250,00. Nou, nou, in Seefeld kennen ze de prijzen wel.
Na onze kaastafel met een lekkere wijntje doken we in ons bedje, want het was toch wel weer een vermoeiende dag geweest. Tot morgen, Seefeld ! 

 

't Week-end achter de rug, dus aan de slag. Een dagje rusten is ok, maar nu datgene waarvoor we gekomen zijn : skiën. In de voormiddag kiezen we voor de Gschwandtskopf en in de namiddag gaan we voor de Birkenlift. De ganse reeks bergen die Seefeld omringt behoren tot het Karwendelgebergte en telt toppen van 2200/2300 meter. Door de omringende bergen heeft Seefeld een soort micro-klimaat en is het practisch altijd sneeuwzeker.
Inskiën vandaag, want 't is weer een jaartje geleden. Jammer dat dit Tirol 900 km en meer verwijderd is van ons, anders stonden we hier zeker meer.
Het zachtste deel van de Gschwandtskopf eerst voor Petra, de Happy Schleppi-piste. Na een paar keer gaan we al wat hoger. De ganse voormiddag skieën we op en af. Rond de middag pakken we ons boeltje samen en gaan eten op de volgende lift, de Birken. Van de buitenlucht krijgt een mens honger. Onze skibotten wat losser gezet tijdens de maaltijd, om nadien terug aan te spannen want we willen zeker nog een uurtje de Birken op. Fantastische sneeuw, er is een klein beetje gevallen 's nachts en dan aangereden. Beter kan het niet.
Rond drie uur stoppen we. We gaan shoppen in de splinternieuwe SPAR (ook eigendom van Aelbrecht), stoppen bij de uurwerkmaker om mijn horloge op te halen en stappen de "TENNE" binnen om Petra haar "SACHERTOARTE" te bezorgen. En zeggen dat mevrouw Sacher, bordeelhoudster was in Wenen, maar fortuin maakte met haar taart. 't Kan verkeren ! Ikzelf nam een ijsje. We besloten niet te gaan eten die avond, maar gezellig thuis te blijven en pannekoeken te bakken. Nu we toch een appartement hadden, vond ik dat we er moesten van genieten. Om 19.00 uur keken we naar het nieuws op één via BVN, genoten van een wijntje en kropen om tien uur in ons nestje. We waren moe !!!
We hadden genoten van ons dagje, en waren tevreden over onze ski-prestaties. Morgen weer aan de slag en ditmaal de ganse Gschwandtskopf tot in Seewaldalm en terug, droomden we luid.

't Was na achten toen ik mijn ogen opendeed. De geur van verse koffie en warme koeken kwam me tegemoet. Petra had al naar het stadje geweest en ook een krant meegebracht. Zaaaaaaaaaaaalig !
In alle rust ontbijten, meer had ik niet nodig vandaag. De dag van gisteren had duidelijk zijn tol geeist. Na 't eten legden we alles in de kasten. We waren klaar om naar het stadje te gaan. Vandaag geen ski. Gewoon de spiertjes laten relaxen. Ik liet mijn uurwerk achter bij de uurwerkmaker voor een batterij. We stapten de winkel van Seefeld, bij Aelbrecht binnen. Een halfuurtje later hadden we alles ingeslagen om de volgende week gladjes door te komen. 'k Had ook aan mijn bootje gedacht, een paar waterbestendige sloefen om op 't dek te zwabberen.
Met al dat gesleur hadden we een extra fruitsapje verdiend in de shop ernaast. Terug op het appartement genoten we de overgebleven koeken en verse koffie. We keken om één uur op BVN naar het nieuws op één. Na de middag een uurtje relaxen en daarna naar het Ferienhotel om aan het zwembad helemaal tot rust te komen. Petra in de eucalyptus-sauna, ikzelf na een paar baantjes in het zwembad, het bubbelbad in. We genoten beiden met volle teugen. 
De après-ski namen we in het Ferienhotel beneden aan de bar met een stevige rode wijn.
't Werd avond en onze magen maakten ons attent dat het etenstijd werd. In de Seefelder Stuben genoten we Italiaans, een Pizza Margarita en een Spaghetti met scampi's. Overgoten met het juiste wijntje sloten we onze eerste, rustige dag af.
We begonnen aan de klim naar het appartement en voelden onze maaltijd krimpen. Rust doet wonderen en zo'n dagje hadden we nodig. 

06.03.10

't Was onchristelijk vroeg, die zaterdagochtend, kwart voor drie asjeblief ! Ik waande me zo waar een warme bakker, maar dan ééntje die 't koud had. Snel een koffie met een boterhammetje, gewassen en aangekleed en klaar waren we voor onze jaarlijkse trip naar Seefeld in Oostenrijk.
Niet enkel de plek waar we beiden ons hart verloren en trouwden, maar ook een familieplek bij uitstek om er wintersport te bedrijven.
Op de GPS stond er 916 km geprogrammeerd. We zouden, indien er geen onderbrekingen waren, rond 16/17.00 uur in Seefeld zijn. Ik zou, zoals gewoonlijk de eerste 3/400 km voor mijn rekening nemen, en na het ontbijt zou Petra de volgende 400 sturen. Het staartje, de "Fernpas" was dan weer voor mij. Voor het eerst waren we afgestapt van hotels en hadden we een appartement gehuurd. Goedkoper voor het verblijf, maar duurder omdat we altijd gingen eten, zodat het verlof als geheel op 't zelfde neerkwam.
De eerste 150 km vlogen voorbij in de nacht, maar toen we de streek van de Hoge Venen naderden begon de zwaarste sneeuwval, die ik in jaren beleefd heb. Aangezien, zoals gewoonlijk, de sneeuwruimers nog sliepen in België, werden de banen onherkenbaar. Ik passeerde de ene achter de andere auto, of in de gracht, of tegen de vangrail. Ik vloekte binnensmonds en dat valt bij mij nauwelijks voor. Vermoeiend, dat is het minste dat ik er kan van zeggen, en het scheelde weinig of ik was omgedraaid om terug naar Lokeren te rijden.
Nog 700 km, mensenlief ! In Duitsland sliepen de sneeuwruimers niet, met drie schrepers naast elkaar die achteraan zout strooiden vlogen ze over de autostrades. Achterlijk land, dat Belgenland, dacht ik. Ik vergat, niet ten onrechte trouwens, de laatste tijd meer en meer mijn nationaliteit te vermelden wanneer ik in het buitenland was.
In Trier (na 400 km) vond ik tijd om te ontbijten. Na zoveel uren zitten turen in de sneeuw, was mijn vat leeg. De volgende 400 nam Petra voor haar rekening. Het weer verbeterde enigszins en we vorderden goed. Voor Fuessen, aan het einde van de autostrade, werd ook Petra moe. Niet van het rijden als dusdanig, maar wel van het enerverende "STAU" (file). We reden gewoon van de ene file naar de andere. Ondertussen was het donker geworden. Het begon opnieuw harder te sneeuwen. Nog 65 km te gaan, de Fernpas nog over en dan naar Seefeld. Het was één langgerekte file tot over de pas. Er wachtte ons iemand op aan het appartement tot 20.00 uur, maar dat haalden we niet. We melden ons dan maar aan in het Ferienhotel, waar alles klaar lag. We kregen op iedere skipas 50% afslag, ons 7 overnachtingen werden er maar 6 gerekend en omdat we contant betaalde op 't einde van de rit kregen we nog eens 5% korting. Een Kaltschmid geschenk, zeg maar !
Nadat alles geregeld was, gingen we eten in "Alt Seefeld" rechtover het hotel. De warmte in het restaurant deed ons opgloeien, deels ook van de vermoeidheid. Aan de Römerweg, zochten we na 't eten ons appartement. In het donker met sneeuwval en vermoeid, vonden we niet direct het nummer 737. We stopten een auto op de verlaten weg en vroegen de man het adres. De vriendelijke Seefelder bracht ons met de wagen tot aan het hotel. We bedankten de man om zoveel moeite. Ik liep terug naar mijn geparkeerde auto en bracht hem voor de deur. Ik denk dat we nog nooit zo snel uitegeladen waren. Snel tandjes poetsen, bad nemen en naar bed.
We hadden 17 uur gereden, 920 km ver. Een tragisch rekord !
Ineens werd het stil op het appartement, want twee vermoeide Vlamingen sliepen in een zalige rust.   

Het antwoordje was heel eenvoudig en herinnert me aan de vroegere lessen Fysica.
De brug moet enkel het gewicht van het water dragen, omdat een schip het water verdringt die hetzelfde gewicht heeft als het schip zelf, om het even hoe zwaar het schip geladen is.

Hohenwarte Magdeburg is een waterstraat gelegen boven de Elbe in Maagdeburg, een van de mooiste steden uit het vroegere Oost-Duitsland.
Het overspant de Elbe en is 918m lang (690m over 't land en 228m over 't water) en 34m breed.
Niet minder dan 24.000 ton staal en 68.000 m³ beton werden in deze kolos verwerkt. De werken duurden van 1997 tot en met 2003 en kostten een half miljard euro.
Tenslotte nog een vraag voor onze techneuten onder ons.
Draagt zo'n brug enkel het gewicht van het water of draagt zij het gewicht van het water + het gewicht van de schepen ? Probeer daar maar eens over na te denken.

Regelmatig krijg ik via berichten of mail, mensen die me inlichtingen vragen over de aanschaf van een boot of bootje. Heel dikwijls verwijs ik hen naar het internet en de vele sites die er te bekijken vallen over watersport in het algemeen. Je kan het zo gek niet verzinnen of er zijn vele sites, elk gespecialiseerd in zijn eigen domein. Vandaar ook dat ik voor de vele blogvrienden regelmatig "mijn favoriete sites" ga veranderen, zodat ze bij elke vraag direct de benodigde gegevens kunnen bekomen. Het blijft vanzelfsprekend dat ze ook altijd bij mij terecht kunnen om alle mogelijke inlichtingen te bekomen. Daar is Seniorennet het geschikte instrument voor.
 Elk in zijn hobby helpen.
Groetjes,
Oostvaarder