Ik was zo blij en fier dat ik deze week nog eens iets in mijn logboek kon schrijven. Niet dat het wereldschokkend is, maar wel dat er weer gevaren wordt. Immers, toen ik op 18 april naar Wachtebeke voer om de Enya in de loods klaar te maken voor een grondige verfbeurt, liet niets vermoeden dat ik, bijna een maand later, op 16 mei in Spanjeveer opnieuw mijn plaatsje mocht innemen. De terugreis naar Spanjeveer was iets unieks. Alleen met mijn bootje onderweg, Petra bracht immers de auto terug, ik voelde me als een koning. Ik en mijn bootje, toch wel een apart verhaal. Nu kon het beginnen, dacht ik. Na een grondige check-up van de motor, met daarna een verfbeurt en het aanbrengen van nieuwe anodes leek de Enya als herboren. Het week-end van 21 en 22 mei leek geschikt om naar Terneuzen te varen. Samen met enkele vrienden kwamen we via de rustige Moervaart op het kanaal naar Terneuzen. Het grote, brede vaarwater, datgene dat ons altijd naar Nederland trekt, konden we hier ook ervaren. Het laatste jaar was er flink gewerkt aan de infrastructuur van de Gentse Haven, zoveel was duidelijk. Een gloednieuwe kaaimuur aan het nieuwe dok en reeds enkele gebouwen waren net voorbij Seaport Termionals opgetrokken. Bij Aricom lag ik naast, jawel alweer, een oude kennis van de binnenvaart, Willy van den Drakar. Na het aanleggen werd het een uurtje "ouwehoeren" zoals dat bij onze Noorderburen bekend staat. Steeds vaker betrap ik me er op over het verleden te praten, WORDT IK OUD ? Aan boord bij Willy dronken we een pintje, en al spoedig ging het over onze bootjes nu, gedaan met die zever uit 't verleden. Willy dacht zowaar dat de Enya nieuw was, 'k was gewoon zo fier als ne gieter. Zelf had hij ook verfplannen. Ik gaf hem dus het adres van onze schilder. Je kon nooit weten. De maaltijd aan boord smaakte, al waren het maar boterhammetjes. Vanavond gingen we een barbecue doen met z'n allen. Maar ook de vrouwtjes hadden hun inbreng, na de middag, shoppen gedomme. We slenterden met z'n drieën er achter en verloren hen snel uit het oog. Zij keken naar winkels waar wij niet inkwamen, en wij keken naar andere winkels. Ieder zijne meug. 's Avonds, onder een schitterende zon en met een gunstig temperatuurtje smaakte het vlees. Rond 09.00 uur echter begon het fris te worden. Aperitieven deden we binnen. 't Liep tegen elven, toen iedereen z'n kooi opzocht, want morgen vaarden we tegen de middag terug. Kwestie om nog wat te helpen in onze thuishaven. 's Anderendaags stond er een harde wind (ruim 4 beaufort), en uit de box varen ging perfect. Onder de weg, buiswater dwars over dek. Jaaaaaaaaaaaaaaaa, uitgewaaid, waren we zeker ! Na het aanleggen op Spanjeveer, kwamen een 40-tal oldtimers op het terrein opgereden. Pure nostalgie, de tijd van toen we nog jong en mooi waren, we waren nu iets minder jong, om van de rest nog maar te zwijgen. We droomden stilletjes weg en dwaalden met onze geesten nog eventjes de "sixties" door. "Twee pintjes aub, ik schrok, back to reality, terug met de voetjes op de grond. IK HAAT SOMS REALITEIT !
Van de serie foto's onderaan het onderstaande artikel is wel een hele speciale, een broodje wat gehakt met cola er bij. Geen tijd om neer te zitten, zo los uit het handje, het was wat die drie spannende weken. Maar 't is voorbij en de moeite om te beleven. Nu is het genieten ! Hierboven het laatste fotootje, het deurtje van de werf gaat eindelijk open, en het bootje kan weer in zijn element, H2O ofte water, de volgende avonturen tegemoet. Tot dan !
Drie primerlagen en twee antifoulinglagen verder waren we'r, kortom het onderschip was af. Marc had alle oude zinkanodes vervangen door glimmende aluminium anodes, die op bouten waren geschroeft. De nieuwe anodes waren beter aangepast aan ons vaarwater, zoet en brak. Het oogde zo mooi. 't Onderschip was nu klaar om het water te trotseren. Het ganse bovenschip was nu tweemaal gelakt, de blauwe lijnen ook. Zaterdag 7 mei werd de derde en definitieve laklaag aangebracht, achter gesloten deuren. De hal werd afgesloten, zodat nergens stof of stuifmeel kon binnenkomen. en de naam "Enya", het vaarnummer, de thuishaven "Lokeren" en achteraan "Gruno 38 E Royal" waren met nieuwe stickers bevestigd. Zondag en maandag kon onze Enya drogen. We waren benieuwd hoe mooi hij wel zou zijn, nu ook de dekken tweemaal een grijze antisliplaag hadden gekregen. Dinsdag zou Alain alles overlopen of er geen foutjes waren. Donderdag had ik al met Pierrot afgesproken om negen uur om alle inox onderdelen er terug op te vijzen. De blauwe kleur van de vensterlijsten terug opgefrist en teruggeplaatst, de bakskisten met nieuw geschilderde deksels, sloten en scharnieren er terug opgeschroeft. Om half vijf 's namiddags keken we onze ogen uit. Hier lag een nieuwe Enya. Lachend, gewapend met een flesje bier keken we vol bewondering naar het nieuwe bootje. "GEWELDIG" , "FORMIDABEL" om het met de woorden van den Eddy te zeggen. Moe, maar voldaan zoals dat heet kropen we vermoeid in de auto huiswaarts. Zalig, gewoon. Morgen nog eens wat bijkuisen en zaterdagochtend 14 mei met mijn bootje terug naar Spanjeveer. Een droom werd werkelijkheid !
De tweede week ging in, ik doopte het "de verfweek". Immers, de Enya zou niet minder dan drie primerlagen krijgen op het onderschip plus twee lagen antifouling. Voor de primerlagen werden alle zinkanodes vervangen door nieuwe alu-anodes, beter afgestemd op zoet of brak water. De twee eerste lagen primer (ZF en HB) waren vooral beschermende lagen met twee componenten. De laatste zilvergrijze laag was één component en was een hechtingsverf waarop de antifouling kwam. Met de droogtijd er bij waren er drie dagen voor nodig. Intussen werd Petra ziek en dienden mijn vrienden alleen verder te doen. Het bleek allemaal geen probleem, Patrick en Joël, van harte bedankt ! Vrienden ken je in hoogste nood zo blijkt, en dat mocht ik ondervinden. Ondertussen was na de eerste en tweede laklaag (2 en 3 mei) de Enya toe aan een dagje droogrust. Voor de definitieve en derde laklaag moest immers het onderschip zijn definitieve tweede antifoulinglaag krijgen. Na de eerste antifoulinglaag bleek er geen verf meer te zijn. Technisch probleem, een nieuwe 5-literpot werd besteld. Die zou dan volgende week aangebracht worden. Na twee weken was het bovenschip gelakt en zouden de dekken aangepakt worden. Vandaag werden de dekken de eerste maal gedaan, de dag daarop ging ik, samen met Patrick de laatste antifoulinglaag opleggen en woensdag ging ik alleen alle afgevezen stukken terug beginnen monteren. Donderdag kwam Pierrot tenslotte om het windscherm en de resterende stukken te monteren. De Enya zou dan in al zijn glorie schitteren in het zonnetje om z'n plaats terug in te nemen op Spanjeveer. Onze Enya kon er weer voor tien jaar tegen, nu hij in de winter zes maanden ging rusten in een verwarmde hall.Volgende week lees je over de Enya terug in 't water, met zoals gewoonlijk de foto's er bij. Tot dan !
Het was een tijdje geleden dat ik nog mijn berichten las. Foei ! Ik was aangenaam verrast door te lezen dat kotter ICHTUS van Wim en Ida Fokkens, Streefkerk inmiddels verlaten heeft op 1 april en richting zuiden stoomt voor een 7 maandenlange reis. De reis er heen gaat langs de westkant en de andere kant dient om de terugreis te voltooien. Wim beloofde mij alvast foto's van deze reis. Ik hou je aan deze belofte, Wim, met je commentaar er bij zou dit enkele schitterende artikels kunnen zijn voor mijn blogje.
Beste Ida en Wim,
Waar jullie ook zijn met die prachtige kotter ICHTUS, geniet van deze zeven maanden, weet me zeker te vertellen bij je terugkomst al je belevenissen met de foto's er bij. Geniet van het leven en beleef deze spreuk dagelijks:
"LEVEN ALS GOD IN FRANKRIJK"
Het ga jullie allebei goed. Een mailtje mag en kan altijd. Oostvaarder vanheckeandre@skynet.be
Voor iedere bootbezitter boezemt het schrik in. "DE WERF", niet enkel alle beslommeringen omtrent de keuze van werf, de financiële aspecten zijn van een even groot belang en spelen een rol van betekenis. Immers, niet alle afspraken worden nageleefd in de huidige maatschappij en al te dikwijls blijft de kliënt verweesd achter met een levensgrote kater, om niet te spreken van de financiële gevolgen er van. En toch... De dag voordien ben ik geholpen, door jawel alweer een vriend, jongens wat is het leven toch mooi met zoveel vrienden, aan het afbreken en voorbereiden van de Enya. Alles wat niet hoort bij het schilderen van een boot, moet er af. Alle inox-onderdelen haak om de reddingsboei, sloten en scharnieren van de bakskisten, fenderkorven, houder voor borstels. Zelfs de doppen in de gangboorden van fuel, water en vuilwatertanks worden losgemaakt. Ook de vensters boven worden allemaal één voor één, netjes losgemaakt en binnen gelegd. Naakt, zo voelt het, ligt de Enya daar, gestript van al dat moois, klaar voor de grote beurt. Met wat kennis, vergaard bij vrienden en kenissen, kom je al een heel eind. Ok, niet iedereen is geloofwaardig en menigen vertellen kwakkelverhalen waar je 's nachts van wakker ligt, maar de keuze van werf en de mensen die aan je boot zullen werken is belangrijk. Die keuze heb ik gemaakt. Tot nu toe heb ik daar geen spijt van, als gepensionneerde had ik tijd en legde zowat overal mijn oor te luisteren. Wanneer verschillende verhalen positief bleken, dan begin je al een vast gegeven te hebben. Immers vertrouwen stoelt, althans bij mij, op geloofwaardigheid en ondervinding. Wanneer je zelf niet "pietje handig" bent, wordt je verplicht om je vertrouwen aan anderen te schenken. En met wat hulp van vrienden werd de motor nagekeken. Hij werd niet enkel nagekeken, ook werd mij gewezen op vele zaken die ik in de toekomst zelf kan. Is er immers geen spreekwoord dat zegt: "Wat je zelf doet, doe je over het algemeen beter"!!! Tijd voor de werf. Ik koos voor kleinschaligheid. Niet dat grote bedrijf, waar je meer een nummer bent, maar voor het kleine, waar je aanwezigheid welkom is en je eventuele hulp geen probleem vormt.Neem daarbij, dat de mensen bij mij qua profesionnaliteit heel hoog genoteerd staan, de werf in de nabijheid ligt, daarmee is de keuze snel gemaakt. 21 april 2011, ik vaar binnen in het droogdok, het grote avontuur begint ! Samen met vriend Patrick, glij ik langzaam de loods binnen. De touwen worden binnen aangenomen door Alain en Marcel, twee schatten van mensen, zo blijkt later. Gepiloteerd door Alain en Patrick lig ik op de plaats recht bovenop de bokken, die straks het gewicht van de Enya zullen moeten torsen. De pompen worden in gang gezet en 13.000 kilogram staal poot zich neer op twee bokken. Na een paar uur zakt het water snel weg. De Enya is nu ook zijdelinks gestut en kan geen mm meer voor-of achteruit. Her roer komt boven water met nadien de schroef. Geen enkele beschadiging aan de schroef. Goed gevaren, skipper ! Gestaag daalt het water. Het onderwaterschip en de kiel liggen nu ook bloot. De balken waarop de Enya rust komen aan de oppervlakte. Nog een uurtje en alles rondom is droog. Boeg- en hekschroef, geen beschadiging. Alles valt reuze mee tot nu toe. We staan verstomd hoe groot een boot is, wanneer hij helemaal droog staat. Daar ligt hij nu te pronken, onzen Enya. Het onderschip ziet er goed uit, maar het werd tijd voor een behandeling, zo blijkt. Eén van de volgende komt deel II, van de werf. Blijven volgen, vrienden, blijven volgen.
De kop is er af !
