16 uur en veertig minuten, tel maar na = 1.000 minuten. 't Is precies wat in mijn logboek staat. Van Spanjeveer naar Terneuzen, Sas van Gent…
16 uur en veertig minuten, tel maar na = 1.000 minuten. 't Is precies wat in mijn logboek staat. Van Spanjeveer naar Terneuzen, Sas van Gent en Lokeren, heen en terug gedurende drie week-ends, en op de uurteller stonden er 1000 minuten bij. Gedurende die drie reisjes verliep alles perfect. Zonnig en bijwijlen warm, maar telkens een tamelijke wind. Overal was de ontvangst perfect. In Lokeren was er wel geen ontvangst maar daar liep het uit de hand door het gezelschap. Met de schepen Dethon,Enya,Stardust en Sea Devil gingen we voor twee dagen naar onze thuishaven. Sommigen bleven 3 dagen, maar op zaterdag hadden we een begrafenis, waar we zeker naar toe moesten. Ludo, de brugdraaier stond al op de wacht aan de Overledebrug en samen met de Pallujepa uit Wachtebeke passeerden we alle bruggen feilloos. Fijne mensen, onze brugdraaiers, voor wie niets teveel is. Altijd vriendelijk en aan iedere brug gezwaai. Echt tof !!!
Effe voor de middag legden we aan met onze Post, en op de achtergrond de Peperbus als stadsgezicht. Opnieuw klachten over electriciteit, defecte stekkerdozen, defecte kaarten, enz... Met veel inventiviteit en materiaal konden we stroom nemen door met verschillende boten op één lijn te liggen. Daar zou ik werk van maken bij mijn terugkomst. Ik, die mijn stad probeerde te promoten langs alles kanten ! En dan zo een slechte service, dat kon gewoon niet.
De juffrouw achter de balie van het stadswinkeltje naast het stadhuis probeerde zo goed als mogelijk ons te bedienen. Ik kreeg twee nieuwe kaarten, maar geen van beide werd geacepteerd door de defecte stekkerdozen.
We zakten af naar een terrasje op de markt, die noch altijd deels puinhoop, deel een kluwen dat iedere dag weer andere passages aangeeft. Niet simpel, diegene die zoals Petra rond 06.00 al de trein nemen en de Markt moeten kruisen alvorens in de Stationsstraat te komen. Het aperitieven liep wat uit en onder vrolijk gebabbel werd het deels in het park verder gezet. Stoelen en tafels kwamen onder een grote boom te staan, van alle kanten verschenen flessen gevuld met diverse alcoholische dranken met er bovenop heerlijk smakende gerechtjes om de opkomende honger te stillen. Hier konden we 100 worden, zonder moeite. We hadden 's avonds drie tafels besteld waar we geaperitiefd hadden, met Annie en Frankie er bij werd het een vrolijke avond. Van alles genoeg voorzien "wandelde" iedereen terug naar zijn ligplaats, waar je een halfuurtje later niet meer hoorde dan het vredig gesnurk van sommigen.
's Anderendaags fris en monter, de één al iets minder dan de andere, terug onder de bomen met allerlei gerechtjes. Martina was in haar sas. Een leuke bende, van wie ik als enige afscheid nam, om de laatste brug in Daknam (16.00 u) te halen. We hadden passagiers aan boord, want Frankie en Annie vaarden mee.
Onderweg was Frankie in de weer met z'n fototoestel. De vrouwtjes keuvelden over koetjes en kalfjes en rond kwart over zes meerdden we aan op Spanjeveer. 'k Wil direct tekenen dat de volgende 1000 minuten even leuk worden dan de eerste 1000. Tot varens !
hobby