Berichten van 1 februari 2006 tot 28 februari 2006

Met veel poeha wordt er over Europa gesproken. Het wordt als een zaligmakend iets verkondigd. Maar veel mensen glippen tussen de mazen van het net. Alles gebeurd onpersoonlijk, zonder gevoel, koud als een sectie van een mens op een koude marmeren steen na een moord. Wat de verdiensten ook zijn, wat de winst in het verleden ook geweest is voor de firma, alles wordt met één pennetrek en een C4 vereenvoudigd en in koelen bloede afgemaakt. Het wordt zoals de oorlogen in Afghanistan en Irak, propere oorlogen. De puinhoop die men achterlaat, de gewonden en doden sterven op een propere manier. Een vriend van mij is onlangs ontslagen. Bij het afscheid zei men : "Alles wordt geregeld, alles wordt wettelijk betaald, alsof er geen vuiltje aan de lucht is. Het menselijke drama dat achter ieder ontslag schuil gaat, daar wordt niet over geredetwist. Het wordt geminimaliseerd en tot niets herleid. De man of de vrouw zit ondertussen aan de grond. Ze bevinden zich in de schemerzone tussen 40 en 50, en hebben weinig alternatief. Ze zijn voor de rest van hun leven aangewezen op een andere, dikwijls minderwaardige job, of de werkloosheid in. "Gelukkig" zo moet ik zeggen behoor ik tot de zestigjarigen die nog werken, en heb met nog enkele jaren voor de boeg de geruststelling dat het "mijnen tijd" nog wel zal duren. Maar de manier waarop, vrees ik voor mijn kinderen en kleinkind. De manier waarop zij op de aerbeidsmarkt zullen moeten beantwoorden aan de zogenaamde "flexibiliteit" en uitdagingen, daarvoor hoop ik op het beste voor hen.
We hebben nu "het europa" waar iedereen zo vol lof over is. Maar wanneer het een Europa wordt, dat meer weg heeft van een sociaal slagveld, geef mij dan maar terug het Vlaanderen, een Vlaanderen waar iedereen, iedereen kent, en waar het goed is om leven, waar mensen nog bekommert zijn om andere mensen en waar geld niet alles betekent. 
Tot de volgende.

In het vooruitzicht van volgend vaarseizoen, ben ik reeds volop bezig met de planning van dit seizoen. Eerst en vooral moet het onderhoud gebeuren. Een afspraak werd gemaakt met de mekanieker om na het wintersportverlof, eind maart, langs te komen. Dan wordt de watertank en de boiler terug gevuld met water. Tevens worden alle voorhanden zijnde filters vervangen. Zowel de voorfilter, als oliefilter. De batterijen worden goed nagekeken en de olie wordt ververst. Ook de brandstoffilter gaat er uit en wordt vervangen. Tevens wordt de schroefas voorzien van nieuw vet.
En dan gaan we proefdraaien. Een eindje de Moervaart op en af, mocht er dan iets gebeuren, is hulp altijd in de buurt. Ook zal er een nieuwe ijskast komen. Indien deze iets groter zou zijn, dan de vorige, wordt het houten paneel van de keuken ineens ook vervangen en komt er ook een nieuwe, kleinere spoelbak. Dit jaar of volgend jaar, volgens de financiën het toelaten, komt er dan ook nog een nieuw gasvuur, zodat het hele kombuis vernieuwd is. Voor de ijskast wordt er uitgekeken naar een model met ook een klein gedeelte vrieskastje bovenaan. Dit geeft vooral de mogelijkheid om vlees of vis enkele dagen te bewaren, indien er niet direct winkels in de buurt zijn. De kleinere spoelbak koop ik vooral om wat ruimte in het kombuis te winnen, zodat Petra wat makkelijker kan koken en afwassen.
Ok, ok, \'k hoor de vrouwen al bezig. Ik help WEL bij de afwas en het koken. De moderne huisman ben ik wel niet, dat geef ik toe. Maar de intentie tot... is er wel !
Wanneer ik een volgende keer aan boord ben, misschien dit week-end, trek ik wel eens een foto van de motor, zodat \"de mensen van de wal\" ook eens een scheepsmotortje kunnen zien. Dit is een Peugeot Indenor motor van 50 pk, 36 jaar oud en met circa 4.415 draaiuren. Het is een traagloper.
Verbruikt ongeveer tussen drie à vier liter diesel per uur, naar gelang het toerental.
b.v. bij 2.000/2.200 toeren draait hij het mooist en meest geruisloos. Dan schommelt de snelheid rond de 10/11 km/uur. Maximaal draai ik 2.350 toeren, dan wordt ca. 14 km/uur gehaald.
\'k Hoor al de vraag, bestaat er dan ook een snelloper. Jawel, mijn vorige was een snelle jongen. Die haalde gladjes tussen de 5.000 tot 5.500 toeren met een snelheid van boven de 70 km/uur. Er hing ook een prijskaartje aan. Een verbruik van ca 30/40 liter per uur.
Die tijd is voorbij. Ik heb op het water genoeg aan snelheid gedaan. Vanaf nu wat trager. Dit is mijn zevende boot. De eerste zes waren allemaal snelle. Zou het verstand dan toch met de jaren komen ?
Tot de volgende.

hieronder enkele foto's van mijn thuishaven "Spanjeveer"

Seefeld, het hartje van Oostenrijks Tirol, geniet zoals steeds onze voorkeur om te gaan skieën.
Reeds meer dan twintig jaar mijn voorkeur om er mijn skiverlof door te brengen. WAAROM ?
Hier, in Seefeld, is alles mogelijk. De verschillende skipistes kunnen zwart, blauw of rood zijn. In Seefeld waren er destijds Olympische Spelen.
Twee prachtige springschansen en een Olympische schaatspiste staan ter beschikking.
Men heeft prachtige wandelingen in de buurt, alsook een 180 km loipes (langlaufpistes).
Afstand tot Seefeld : ca 975 km. Snelwegen tot op 20 km van Seefeld.
Pas op : in Oostenrijk verplicht om sneeuwkettingen mee te hebben.
Het stadje zelf is een provinciestadje met de shopmogelijkheden, alsook ontspanning op horeca-gebied. Op familiegebied is Seefeld zeer sterk in matige prijzen voor gezinsvakanties.
Onze skilatten werden reeds gewaxed en liggen klaar voor \'t vertrek.
De nacht van 10/11 maart 2006 vertrekken we \'s nachts rond 03.30 uur. Normaal staan we 10 uur later in Seefeld. Sneeuwhoogte op dit moment : 23.02 - dal 1,75m - boven 2,25m
En nu maar aftellen : 15d -  14d - 13d......
U hoort er later van.

'k Zal je altijd blijven missen, als je niet bij mij bent. Gelijk waar je bent, gelijk wat je bezielt, opa denkt altijd aan zijnen "beste vriend", zo gaat dat nu éénmaal met opa's !

kleinzoon, maar al zo snel groot - aan mijnen beste vriend wout !

't Is 20 februari - buiten is het st...weer ! Regen, wind en dergelijke plezante weersomstandigheden houden ons meestal binnen. Maar plannen, ja daar zijn we volop mee bezig. Het wordt Nederland. Nu hoor ik vele mensen al zeggen : "ocharme" maar toch. Alhoewel we vele dingen hebben die ons scheiden, toch hebben we ook vele dingen die ons binden.
1. de taal : altijd makkelijk wanneer je in je eigen taal terecht kunt.
2. op gebied van watersport is Nederland het Mekka. Overal aan bruggen, sluizen en jachthavens is men gewillig om te helpen, en, dat dient gezegd, overal is men beleefd. Dit in tegenstelling van ons eigenste Belgenland, waar beleefdheid iets is, wat men wel eens vergeet.
3. Toen ik verleden jaar twee maal naar het noorden ben gevaren, is het mij opgevallen hoe de horeca er ook op vooruitgegaan is. En wat merkwaardig is, bijna iedereen die ik tegenkwam in de betere restaurants, had gestudeerd in België, meestal Spermalie in Brugge. Dus ook op dat gebied is er vooruitgang.
De tocht is berekend op drie weken. Er wordt weer vertrokken vanaf de Moervaart en langs Terneuzen op de Westerschelde naar Vlissingen gevaren, daarna het kanaal van Middelburg om naar het Veerse  Meer te varen. Daar willen we ca 2 dagen blijven, omdat niet alleen het Veerse Meer zeer mooi is met stadjes zoals Veere en Middelburg, maar ook om de dam aan de Oosterschelde te bezoeken, een gigantisch waterbouwwerk. Vanuit het Veerse Meer richting Oosterschelde, met daarna het Grevelingenmeer om daarna richting Rotterdam te varen via de Spui, de Oude Maas en de Noord.
We gaan dan naar Gouda, waar we zeker een bezoekje gaan doen, daarna volgt naar Alphen a/d Rijn. Via de universiteitsstad Leiden gaat het altijd maar noordelijker naar Haarlem, Alkmaar en Schagen. We zitten nu echt in het noorden. De bedoeling is dan om via Kolhorn naar Medemblik te gaan en, indien de weersomstandigheden het toelaten het IJsselmeer over te steken.
De oversteek naar Stavoren langs de smalste kant is toch nog altijd 28 km.
Indien er niet teveel wind is op dit immens grote meer, doen we zeker deze oversteek. De reden waarom dit meer zo gevaarlijk is, is de diepte van het meer. Ca. 125 km lang en op sommige stukken ruim 40 km breed, is het slechts 4,5m diep. Dat geeft een geweldige korte golfslag. Bij wind is dit zeer gevaarlijk. Er vergaan dan ook jaarlijks meerdere schepen, zowel pleziervaart als beroepsvaart.
We zullen dan ook blij zijn, indien we het Vrouwtje van Staveren in de verte zien staan ! We komen dan in Friesland en dat is bekend gebied voor ons. Bij goed weer blijven we op het IJsselmeer tot Urk en gaan dan naar het Ketelmeer en Zwarte Meer om via het Zwarte Water naar de IJssel af te zakken, met steden zoals Zwolle, Deventer en Arnhem. Via een stukje Nederrijn en Waal gaan we richting Nijmegen. Dan varen we de Maas op naar de Bergse Maas en komen voorbij de Biesbos op de Amer, Drimmelen voorbij naar het Hollands Diep, Oosterschelde en Kanaal door Zuid-Beveland naar de Westerschelde.
Dan zoeken we terug Terneuzen op en hopen via kanaal Gent-Terneuzen terug naar onze stek te varen.
Met deze gegevens ga ik via de computer een berekening maken om de haalbaarheid na te gaan. Hoeveel sluizen ? Hoeveel bruggen ? Hoeveel km ? Eens dat in kaart, beginnen we dan aan de dagindelingen, uitstappen hier en daar, waar we dokumentatie moeten aanvragen, enz...
Ge ziet, niet simpel, en nog veel werk voor de boeg ! Maar goed, ne mens moet zijn week-ends met iets gevuld krijgen. Eerst nog op wintersport gaan, van 11/3 t/m 18/3.
In een volgend bericht heb ik het daar over, eens iets anders, tenslotte is sneeuw ook water.

Wout in z\'n element, in \'t bos

We vertrekken rond 07.15 u. Dit wordt een dagje om met een slakkengangetje achter de beroepsvaart aan te tuffen. Aangezien de beroepsvaart altijd eerst in de sluis moeten, duurde het redelijk lang voor ons.Onderweg, begon de motor op bepaalde momenten zijn toeren te verliezen, en dit was voor ons geen gezellig geluid.
Aangezien we reeds hetzelfde hadden gehoord toen we het bootje gingen afhalen in Akkrum, maakte ik mij toch niet al te veel zorgen.
Net boven de sluis Grand Carré (Lille) viel de motor plotseling stil.
Na wat pogingen om hem terug aan de praat te krijgen, lukte dat en heeft de motor zich verder koest gehouden. Rond 17.30 u voeren we net voorbij de oude fabrieken van Noyelles Godault. Ik herinnerde mij uit mijn varend verleden dat er net voorbij een rustig jachthaventje was. Ik had vroeger zelf gespeeld met het idee om met de spits daar eens in te varen.Zo gezegd, zo gedaan met de El Verde voeren we in het jachthaventje en meerden af op een prachtig steigertje. Samen met nog een paar jachten lagen we op deze prachtige plaats. Een overnachting in het haventje kostte € 9,- incl. water en electra alsook gratis douchen. Hebben \'s avonds lekker ons eigen potje gekookt na wat gebabbeld te hebben met de mensen van de andere jachtjes. Aangezien onze tocht lang en vermoeiend was geweest, kropen we snel nadien onder de wol.
\'s Anderendaags (05.08.05) worden we wakker onder een regenachtige hemel rond 06.00 u en beslissen om op te staan en vandaag een mooie trip te doen tot bijna aan de tunnel op het kanaal St. Quentin. Een redelijke afstand, ook met oog om morgen gelijk met de \"TOUEUR\"*door de tunnel getrokken te worden.
Op het moment dat ik de sleutel wil omdraaien om de motor te starten, blijkt die geen kik te geven. Ik had \'s avonds de batterijlader aangesloten, zodat de batterijen voldoende stroom zouden moeten hebben. Na wat gevloek en het zoeken van een verklaring, komt er hulp van een buurman. Die meent dat er één van de accu\'s kapot is.
Hebben dan maar, na wat gesleutel, de batterij losgekoppeld en verder gewerkt op één batterij. De behulpzame schipper van de \"CLOCHARD\", onthou die naam want die komt later nog terug, was diegene die ons zo snel terhulp kwam. Na alles gestart te hebben, zijn we vanuit Courcelles rond 10.00 u gaan varen op zoek ook naar een nieuwe batterij. Van vroeger wisten we nog dat er in Douai, enige scheepswinkels waren en dat was ons doel. We komen aan in Douai, maar wat blijkt, alle scheepswinkels zijn verdwenen, zelfs het scheepswerfje boven de sluis van Couchelettes kan ons geen acuu aan de hand doen. Wat nu ! Wel had ik ondertussen een tip gekregen, alsdat er in de jachthaven van Cambrai alle nutvoorzieningen voorhanden waren, om enig reparatiewerk te doen.
Dan maar naar Cambrai, maar onderweg nog meer problemen. Bij het indraaien van het Canal de St. Quentin valt de heleboel stil en daar drijven we dan ! Een geluk dat we met onze boegschroef ons naar de wal konden opduwen en eens aan een boompje vastgemaakt, dit, met de nodige nondes en miljaars, voorlopig gered waren.
Motor toch terug aan de praat gekregen, niet zo evident, want er moest alles gebeuren op één accu.
Na 5 sluizen = 5 keer stilvallen, komen we rond 18.00 u in het jachthaventje van Cambrai aan, waar een zeer gewillige havenmeester het nodige doet om ons \'s anderendaags via een verkoper van auto-onderdelen, ons van een nieuwe batterij te voorzien. Dit was me wel het dagje ! Ik heb nu wel een terrasje verdiend, en dat gunnen we ons ook. Nadien wordt er rustig aan boord gegeten. Op hoop van zegen, voor morgen. 
Dit was me wel het dagje.miljaars en nondes, toch terug de motor  aan de praat hebben gekregen. Dit ondanks we moesten opstarten aan één accu. Na vijf sluizen, vijf maal te hebben stilgevallen komen we rond 18.00 u in de jachthaven aan van Cambrai, waar een gewillige havenmeester ons een mooie ligplaats bezorgd. Ook geeft hij ons de naam van een verkopen van auto-onderdelen die ons \'s anderendaags in de voormiddag een nieuwe batterij kan bezorgen. Het was me wel het dagje, maar na een verdiend terrasje, eten we \'s avonds aan boord.

* TOUEUR = machine, die je verplicht bent te nemen en te betalen, bij het doorvaren van tunnels op kanalen in Frankrijk.

Beste Wout, we staan nu ook samen op het internet.
Formidabel, geweldig, wie zei dat ook weer !
groetjes van den opa !

Mijn enige kleinzoon, Wout, een wissel op de toekomst !
groetjes van je opa !

Rond halfnegen worden we door de havenmeester gewekt die ons komt vertellen dat de mensen met de nieuwe batterij er aankomen.Carina kleed zich vlug, vertsteld van zoveel Franse ijver.
Op 10 minuten was de zaak beklonken, de nieuwe accu geplaatst, tot we.... de sleutel omdraaide en alles muisstil bleef. Enkel een klik van de relais. De reparateur melde dat dit geen probleem vormde en hij een nieuwe relais ging halen.
Ondertussen was Carina naar de markt van Cambrai gegaan, kwam terug met een lekker stukje kaas met baguette om 's middags op te eten. Rond 15.00 u niets gehoord van de man, dan maar bellen, de man meldde droogweg dat hij geen zelfde relais had en dat was het.
Ik ben toen even in een"Franse collère" geschoten en heb hem verteld dat de boel moest draaien, hoe dan ook. Rond 18.30 u was dit euvel opgelost en konden we terug starten.
's Avonds met 't vrouwtje rustig restaurantje gedaan.
We zetten op 7 augustus, na een rustige nacht onze tocht verder naar de Somme. Na 2 uur varen begint de motor opnieuw te sputteren. We hebben ons vastgemaakt in de omgeving van Masnières en terug aan 't sleutelen. Leidingen los, reinigen, uitblazen en terug vastgesleuteld.
't Probleem bleek maar niet op te lossen, want de motor bleef sputteren en viel op bepaalde momenten stil. We beslissen dan maar om terug naar het haventje van Cambrai te varen en krijgen van de havenmeester ons plaatsje terug. Omstreeks 14.00 u was ons dagje weer voorbij.
Op 08/08 is in Cambrai alles gesloten en hebben we ons beziggehouden met reinigen van het bootje. 's Namiddags komt er een kennis van ons, de "CLOCHARD" het haventje binnengevaren. Hij komt ons direct goedendag zeggen. Hij raad ons aan om er een specialist bij te roepen en alles eens na te kijken.
Bezoeken samen een Marokkaans restaurant, maar zelfs 's anderendaags blijken onze haren nog pijn te doen van de zware Marokkaanse wijn. We bellen op 09.08 rond 09.00 u met de firma Intertec. Deze mensen zijn een halfuurtje later reeds aan boord. Zij vinden het probleem vrij snel. De eerste voorfilter en de slang die van de tank naar deze filter loopt, zitten vol gruis afkomstig uit de tank.
Rond 11.00 u draait het motortje als een naaimachientje. 's Avonds komen Petra en André aan boord om de reeds gemaakte kosten te vergoeden en af te spreken hoe het nu verder moet.
Onze plannen voor de Somme worden spijtig genoeg definitief opgeborgen. Wij spreken af in Courcelles elkaar de boot over te dragen en met mijn wagen naar ginder te komen. We eten 's avonds samen gezellig. Onze laatste vaardag 10.08. varen we richting het haventje van Courcelles. We vertrekken in Cambrai rond 10.00 u en komen in de namiddag rond 16.00 u in Courcelles aan.
En wil je eens wat weten..... de motor draait nog altijd als een naaimachientje.
11 augustus is onze laatste dag aan boord. Na een goede nachtrust worden we wakker gemaakt door de hongerige eendjes. We beginnen met tegenzin onze koffers te maken.'s Middags komen Petra en André toe met onze auto, zodat we alles kunnen overladen en naar huis rijden. Na de middag drinken we rustig samen nog iets en verlaten onze vrienden, die met de El Verde terug naar België zullen komen, en hun vacantie verder te zetten.

* bedenking van André : ik vond het spijtig wat Carina en Ludo overkwam. ik heb mijn bootje uitgeleend in de veronderstelling dat deze perfekt in orde was. Men mag aannemen, dat na één maand werf, zulke dingen, normaal NIET mogen voorkomen Pittig detail is wel dat alle andere filters werden vernieuwd, net die ene niet. Op mijn vraag waarom, bleef de werf het antwoord schuldig ! Jammer.

U heeft zich misschien afgevraagd hoe het komt dat we in augustus ineens vanuit Frankrijk konden vertrekken. Di kwam door een afspraak tussen een collega-bevrachter en  mezelf.  Ludo voer vroeger met de spits beroepshalve naar Frankrijk. De bedoeling was om naar de Somme te varen en in Abbeville om te wisselen. Maa.........
Brute pech achtervolgde Carina en Ludo en hun reis eindigde vervroegd ergens in la douce....
Ziehier wat hij opschreef en mij onlangs bezorgde.
\"Vanaf de eerste keer dat ik jullie bootje zag, was ik bijna even verliefd als jullie zelf. En vanaf het moment dat u tegen ons had gezegd dat we het bootje mochten naar Frankrijk brengen, om jullie vacantie wat langer te maken, waren we meteen verkocht.
Hier onze herinneringen : op 2 augustus vertrekken we \'s avonds vanuit Merksem richting Mendonk met de wagen. Petra en jijzelf stonden ons reeds op te wachten, zodat we het bootje konden beginnen met laden en de sleutels kregen van de \"El Verde\". Na wat herschikkingen van kussens, vielen we beiden in slaap in het rustige Mendonk. \'s Anderendaags was ik reeds vroeg uit de veren (03.08.05), deels om zo vroeg mogelijk te vertrekken. Ons Karina echter had nog geen goesting van opstaan. \'k Heb dan zelf maar een bakje koffie gemaakt en naar haar bedje gedragen. (Mooi hé !)
Aangezien we \'s avonds onze proviand voor de komende dagen niet hadden opgeruimd, struikelden we over alles en nog wat in de stuurhut.Opruimen was de boodschap.
Rond 08.00 u motor gestart en langzaam wegvaren uit Mendonk richting Frankrijk. Met een rustig brommende motor waren we na een uurtje al aan de sluis van Evergem, waar we alleen geschut werden.
Eens uit de sluis varen we de ringvaart op, richting Merelbeke om de Oude Leie te nemen, richting Deinze, voorbij al te grote villa\'s die daar staan. Rond 13.00 u komen we uit de Oude Leie en varen nu naar Kortrijk. Ook de volgende sluizen, St. Baafs Vijve en Harelbeke zijn we helemaal alleen om te schutten. Daardoor komen we aan in Menen rond 17.00 u. waar we een rustig plekje opzoeken voor onze eerste overnachting. We lagen nog maar net vast, of de politie stond al op de kade om te vragen wat we daar lagen te doen. Na een korte uitleg, konden we net beneden de brug van Menen blijven liggen voor de nacht, zolang we de beroepsvaart maar niet hinderden, want anders waren we verplicht de jachthaven te gebruiken.
Na een stevige wandeling en een lekker restaurant zat onze eerste vaardag erop.
 

De regen is wat verminderd en gelukkig is de wind weggevallen Om kwart na acht varen we al op het Hollands Diep richting Volkeraksluis die we na tweeenhalf uur bereiken.De eerste 26 km zit er al op en het verschil tussen Volkerak- en Kreekraksluis bedraagt ongeveer 20 km.Nadien gaan we om op de Oosterschelde te komen het Zijpe, het Mastgat en de Keeten nemen. Wanneer we het Mastgat uitkomen staat er een fikse wind met flinke golven. Ik merk gefronste wenkbrouwen bij Petra. Na de Keeten, dat het moeilijkste stuk bleek komen we op een ietwat kalmere Oosterschelde. Zeer veel verkeer van grote binnenschepen en coasters. We kruisen de rivier op 2100 toeren en komen rond halfdrie in Wemeldinge. Dan nemen we de beslissing om te trachten Terneuzen te bereiken aangezien het nog zo vroeg is.Na het rustige kanaal over Zuid-Beveland te hebben genomen, komen we rond 15.05 aan in Hansweert. We zijn net te laat voor de stuwboordsluis en de sluiswachter geeft order om de bakboordsluis te nemen. Bij het uitvaren van deze sluis valt het ons op hoe rustig de Westerschelde er bij ligt, in tegenstelling tot de Oosterschelde. De avond begint te vallen in het zicht van Terneuzen en we varen langs groen om zo de zeevaart te ontwijken. Ik roep de Oostersluis op kanaal 18 en om tien na zes liggen we al in \'t sas.\'t Is nu ondertussen compleet donker geworden. Bij het buitenvaren nemen we de strekdam tot het einde en varen erachter terug tot het einde waar de jachthaven ligt.Om kwart voor zeven liggen in onze box voor de nacht. Alles wordt aangesloten. We hebben vandaag 105,5 km gevaren gedurende 10,28 uur. We trekken onze \"walkledij\" aan en gaan op stap omdat we vinden dat we na zo\'n tocht iets extra verdiend hebben. We gaan eten op de Pier en genieten van......................jawel voorbijvarende schepen. Na het wandelingetje terug moeten we niet gewiegd worden en kruipen onder wol.

Een beetje regen met redelijk wat wind maakt het niet makkelijk om te varen vandaag.We moeten kost wat kost de Lage Zwaluwe bereiken want de havens ervoor hebben allemaal een sluis om binnen te varen en zijn gesloten op zondag. De zwarte-kousenkerk weet je wel. Een streng gereformeerde kerk rond de streek van Werkendam.
De Muider trekvaar ligt algauw achter ons, en we varen het Amsterdam-Rijnkanaal op, dat zowat drie uur zal in beslag nemen.
Rond de middag ligt het kanaal achter ons en tuffen we de Zuidersluis in, om op de Merwede te komen, die we in zijn ganse lengte gaan afvaren om uiteindelijk in Gorinchem te komen. Onderweg blijft het maar regenen en waaien. Een uurtje later rond éénen liggen we in de Koninginnesluis. We komen na drie uur varen aan het einde van de Merwede, in de Grote Merwedesluis om op Nieuwe Merwede, de achterkant van de Biesbosch, een wirwar van kanaaltjes en slootjes die uitkomt op de Nieuwe Merwede en langs de andere kant op de Amer tegenover Drimmelen. Het begint te deemsteren en het is half zeven wanneer we de jachthaven de Lage Zwaluwe binnenvaren. Nog net zie ik de jachthavenmeester verdwijnen langs de poort. Ik roep de man terug en vraag om electriciteit. Neem maar, zegt de man wanneer hij hoort dat we morgenvroeg reeds vroeg zullen weg zijn.We hebben 84 km gevaren gedurende bijna 10 uur. Onze teller staat ondertussen op 4.393,55 hetgeen betekent dat we bijna 299 uur gevaren hebben.

Het ligt in onze bedoeling om alle meren af te werken vandaag, en voorbij Muiden te geraken om in de trekvaart nog te geraken. We moeten er VOOR VIJF UUR geraken, want anders draaien de brugjes op de trekvaart niet meer. Van het Ketelmeer naar de Roggebotsluis is 16 km.Om naar het Veluwemeer te geraken moeten we eerst deze sluis nemen. \'t Is kwart voor tien wanneer we de sluis binnenlopen en vijf minuten later zijn we er alweer uit. \'Klinkt misschien als afgezaagd, maar telkens valt ons de efficiency op, waarmeer sluizen, bruggen en alle infrastructuur op het water werken. Tot de volgende sluis de Nijkerkersluis is het 49 km varen. We varen dan op het Nijkerkernauw. Om 13.35 u nemen we ook deze sluis en zetten nu volop gang voor Muiden. We draaien op 2200 toeren en lopen tussen de 13 en 14 km/uur. Een snelheid die we nooit gehaald hebben met onze \"El Verde\" Voor vijf uur moeten we in de sluis zitten in Muiden.Het is uiteindelijk 16.20 u wanneer we aan de sluis komen. We hebben nog nooit zo graag € 2,50 betaald aan de sluis. In tegenstelling tot de andere sluizen dient hier betaald te worden om alzo de stadsrechten te vergoeden die nog dateren uit de middeleeuwen.Aan de sluis horen we dat ze de dame zullen verwittigen die de twee brugjes bedient, zodat we nog op de trekvaart geraken. Er heerst een sterke wind op de trekvaart en we leggen ons tegen de wind in aan de wal. We hebben acht uur gedraaid en legden 107 km. af.
\'s Avonds stappen we richting Muiden om te gaan eten in hetzelfde restaurant waar we eerder waren. Toen buiten op het terras, nu knus binnen. We lezen nog eens het verhaal toen vijf Franse dragonders de stad binnenreden om die te bezetten, maar in deze herberg zoveel te eten en te drinken kregen, dat er ondertussen Hollanders te paard onderweg waren om de vijf Fransen gevangen te zetten. Wij eten voortreffelijk en kruipen na een zware dag onder de wol. 

Petra's ouders hebben ons gisteren met de wagen naar Akkrum gereden. 't Is precies een maand geleden dat we ons bootje achterlieten ginder in Friesland om er verwarming in te plaatsen en een boiler te installeren. Wolter kom 's morgens de nodige inlichtingen geven over de werking van de beide toestellen. Alles is geregeld en betaald, klaar om te starten. Om kwart voor negen starten we de motor, een kwartiertje later zijn we weg. We varen de Meindersloot af, richting Ternhornebrug. 't Is betrekkelijk mooi en droog weer. We varen op het Sneekermeer in een schitterend najaarszonnetje. Rechtsvoor ligt de stad Sneek te schitteren. Kwart voor twaalf liggen we in de Prinses Margrietsluis. Bij het buitenkomen van de sluis is het IJsselmeer zeer woelig, we gaan weer via de randmeren naar huis, zoveel is duidelijk.
Ondanks er op het bord aan de Friesche Sluis staat spertijd van 12.30 tot 13.30, blijkt de man al om 12.20 u naar huis te zijn. We eten ondertussen op de remming van de sluis. Stipt halftwee varen we in de sluis. De sluis brengt ons 6 meter naar beneden op polderniveau in de rustige Lemstervaart, daaropvolgend de Zwolse vaart. We varen voorbij onze ligplaats in de heenreis, Emmeloord.
De twee opeenvolgende sluizen Marknessersluis en Voorstersluis worden in een ijltempo afgewerkt, de eerste brengt ons 2m omhoog en de tweede 5m. We komen nu op de hoogte van het Zwarte Meer, en nadien het Ketelmeer. De zon begint nu snel te zakken en we ervaren inderdaad dat het een maand later is.Het is prachtig op de meren, die ondergaande zon. Als een gloeiende bal zakt de zon in het meer. We worden beiden stil over zoveel moois, en gaan proberen Schokkerhaven te bereiken. 't Is reeds donker wanneer we om tien voor zeven onze bestemming bereiken. We leggen snel vast en steken een muntje in de electrakast.We doen nog een klein wandelingetje. We halen de kaarten boven voor onze dagelijkse planning en berekenen dat we vandaag tien uur gevaren hebben en 83 km. (wacht-en sluistijden inbegrepen) afgelegd hebben. We overnachten gratis, want er komt niemand om geld, behalve die 1/2 euro voor onze electra.

Vandaag ziet het er goed uit, niet alleen komt, voor mij althans, het mooiste stuk van reis er aan, maar ook het drukste gedeelte.
Men belooft ons 20° vandaag, en om twintig over acht varen we al weg. Eerst heb ik het dagelijkse onderhoud gedaan, vet gestoken op de schroefas, oliepeil nazien en algemeen wat rondkijken in de machinekamer. Alles ziet er goed uit.
Nog een stukje Merwede en dan zullen we op de "waterautostrade" van Nederland komen, het Amsterdam-Rijnkanaal. Dit kanaal zit vol binnenschepen, coasters, kleine zeeschepen en daarbij nog veel pleziervaart. Tijd om de mouwen op te stropen en aandachtig te zijn. Ik zie de frons op Petra's voorhoofd. Aangezien ons bootje een rondspant is, zullen we wel wat slingeren en stampen. Vorige keer heb ik er drie uur gedaan. We besluiten niet via de oranjesluizen Amsterdam uit te varen en zo op het ijsselmeer te komen, maar wel de Muider trekvaart tot in Muiden te nemen en zo ijsselmeer en randmeren aan te vatten.We besparen dan ongeveer 15 km omweg. Maar aan alles komt een eind en na drie uur varen we het landelijke trekvaartje naar Muiden. Gewoon idyllisch.
Uit onwetendheid moeten we twee uur voor een brugje op deze trekvaart. Per brug 2 €. Na de 2 bruggen leggen we aan en eten in een mooi kader. Het stadje Muiden, middeleeuws en rond de sluis gebouwd waar er een middagspertijd is. Aan de wal nemen we een restaurantje met terras net aan de sluis. We zien van hieruit ons bootje liggen. Het buikje rond en terug aan boord, varen de sluis in en moeten € 2,50 betalen voor de sluis. Dit is één van de weinige sluizen, waar betaalt moet worden, omdat er nog altijd stadsrechten dienen ontvangen te worden. Na de sluis komen we op het meest gigantische water van Nederland, het IJsselmeer. Een binnenzee, van meer dan 100 km lengte en meer dan 35 km breed, maaaaaar slechts max. 4,50m diep. En daar schuilt precies het gevaar van het meer. Een zeer korte golfslag gepaard met wind heeft al zeer veel schpen doen zinken. Gisteren nog raakte hier een 1500 tonner met grint geladen in nood en zonk op enkele seconden. Vrouw, kind en hond nog net op de politieboot gesprongen of het binnenschip (90m x 9,50) was al gezonken met hele hun hebben en houwen. Ook dat is water en de kracht er van. Er staat een beetje wind en we kiezen definitief voor de randmeren. Deze weg wil zeggen dat we 6/7 uur langer zullen moeten varen. Deze randmeren zijn enorme plassen, waar we nu rustig op varen. Net Muiden buiten begint het Gooimeer, gevolgd door het Eemmeer. Aan het eind van dit laatste meer ligt Spakenburg.
Rustig langsheen de betonning tellen we de kilometertjes af. Dit is echt genieten. Hier is Fauna en Flora de baas en ben je ondergeschikt. En dit is maar goed ook. De zon begint onder te gaan, als we op het Eemmeer zitten. We kijken beiden, in volle bewondering, naar de ondergaande zon. Voor de geul die toegang geeft tot de jachthaven, liggen we nog eventjes stil om zoveel moois. We voelen beiden al het vredige en goede dat de wereld ons kan bieden. We leggen aan rond 19.15 u. We maken kennis met mensen uit Leerdam. Hij laat mij kaarten zien, en tracht mij te overtuigen ook eens de andere kant van Nederland te nemen. Ik beloof hem dat het voor een volgende keer is.
Dit blijkt een jachthaven te zijn van de kerkgemeenschap, die hier nog heel streng is. Wanneer ik naar het bureel wandel om mijn ligplaats te betalen zegt de man mij dan ook : uw plaats is gratis, want de "Heer" vraagt geen liggeld. We doen nog een wandelingetje rondom de jachthaven die practisch volzet blijkt. Alles ruikt hier naar vredigheid, en in die stemming gaan we aan boord en genieten we beide van deze dag.

Het wordt ons laatste dagje, we hebben spijt, maar ja, aan alle liedjes komt.....jawel ! Rond halfnegen zijn we weg.Na de Zwolsevaart, komt nu de Lemstervaart die ons na de sluis uiteindelijk aan de Lemmer brengt, met daarna nog een stukje IJsselmeer De Friesche sluis brengt ons met een verval van vijf meter naar het niveau van het meer. We moeten nu rond het ijsseloog, een grote bunkerplaats van slib, en hier is het uitkijken want de betonning valt nogal magertjes uit. We gaan rond het oog en varen voorbij Schokkerhaven, de andere kant van de Lemmer. We varen nu het Margrietkanaal op, in de richting van het Sneekermeer. Hier is uitkijken want hier komen tientallen vaartjes uit en sommige moet je in, en sommige lopen een andere richting uit. Maar met een goei navigator Petra naast me, is dit geen probleem. Hier moet, wanneer je alleen bent, en vreemd op deze wateren, het geen sinecure zijn om niet verloren te varen. Bij het einde van het kanaal komen we op het Sneekermeer. Links van ons ligt Sneek, maar wij moeten het meer dwars over, en tussen de tientallen sloten ligt ergens de Meinersloot, en die loopt tot in Akkrum. \'t Is precies halftwee wanneer we Akkrum binnenlopen. We worden zoals altijd goed ontvangen door Wolter Oost en zijn ouders. Bij een bakje koffie en koek wordt het plaatsen van de verwarming en de boiler besproken. Moeder Oost zal ons morgen naar het station brengen. Via internet bestellen we kaartjes van Akkrum naar Lokeren. We zullen rond drie uur thuis zijn. Jammer genoeg, zonder onze \"El Verde\"
Hoe de terugreis verloopt, vertel ik later wel eens.

We starten weer vroeg, want mijn maatje Petra heeft al om \"harde bollen\" een plaatselijke specialiteit bij de bakker, geweest.
Om twintig na zeven eten we, en de bollen blijken nog heerlijk te smaken ook. We verlaten de jachthaven al voor acht uur, en de rust straalt weer vanuit het water. De zon doet haar best en \'t wordt een mooie dag. Net voorbij Spakenburg komen we de Nijkerkersluis. We varen langs Zeewolde en Harderwijk naar het Veluwemeer. Via Biddinghuizen en Elburg gaan we richting Roggebotsluis. Een naam die ons beide doet lachen. Bij het uitgaan van deze sluis, bij de vorige reis, vaarden we Ludo hier omhoog* en lagen een tijdje vast.
We lopen de Roggebotsluis in, zonder kleerscheuren, en worden tien minuten later door de sasmeester uitgewuift. We komen nu op het Ketelmeer en draaien daarna stuurboord uit naar het Zwarte Meer, zowat het eindpunt van de randmeren. Wat hebben we er weer van genoten ! We passeren de Kadoelerkeerbrug rond kwart over vier. Nog twee sluizen scheidden ons van zee rustige polderkanalen. We moeten deze beide sluizen nog halen voor 17.00 uur, want anders stranden we hier tot morgen. Maar, feilloos, zoals de ganse reis reeds werken ook deze beide sluizen naar behoren.Voorstersluis en Marknessersluis met daarna de lage brug zijn we gepasseerd. \'t Is twintig voor vijf. Hier komen we een gebied binnen, dat eens allemaal water was, maar nu ingepolderd. Het ganse gebied is doorsneden met kanaaltjes, die haaks op elkaar staan, en nagenoeg allemaal bevaarbaar zijn.In Vollenhove nemen we de Zwolsevaart die loopt tot in Emmeloord, einde van onze dag. Na eerst door het bos gevaren te zijn, draaien we bakboord uit en varen een jachthaven binnen, deels privé, deels openbaar. Maar dat weten we niet. We leggen ons aan in het privé gedeelte omdat daar electra en water voorhanden is. Ik stop 50 cent in het bakje en we hebben electriciteit.We kuisen ons bootje, kruipen in een andere outfit, want langs de andere kant ligt hotel Vandervalk. Bij het uitgaan van het domein worden we er door de eigenaar van verwittigd dat we privé liggen, maar omdat we geen kinderen of honden bijhebben mogen we blijven liggen. Begrijpe wie kan ! We nemen buiten het aperitief, maar daarna wordt het frisser en zetten we ons binnen om te genieten van mosseltjes en frietjes hmmmm ! Met een flesje witte wijn overgoten, smaakt dit. Mensen, wat is het leven goed. We maken nog een wandeling om al dat goede te laten zakken. Bij het aan boord komen, hebben we niet veel meer nodig om te slapen als roosjes !

* omhooglopen = aan de grond = vastlopen op een ondiepe plaats.

't Is een prachtige nazomerdag wanneer we opstaan. Als ik koffie wil maken, valt het gas uit. Vlug een reservefles aangelegd en we kunnen verder. Boterhammetjes en koffie smaken. 't Is halfacht en we luisteren zoals thuis naar Q-music, maar Q-Nederland. Om kwart voor acht draait de motor reeds en tien minuten later zijn we weg, de ganse Merwede af tot waar de Lek hem middendoor knipt. Na de Westerschelde, Oosterschelde,  Keeten, het Mastgat en het Zijpe beginnen we nu aan het Hollands Diep, een van Nederlands grootste binnenwateren. In de achtergrond verdwijnt Willemstad altijd gezellig, maar wel overvol. We lopen voorbij Moerdijk en varen richting splitsing van het Hollands Diep en de Amer. De enorm grote bruggen van Moerdijk varen we onderdoor, en gaan aan de splitsing stuurboord uit en gaan richting Dordrecht. Aan stuurboord zijn we de Dortse Kil voorbijgevaren, een tweede mogelijkheid om naar het noorden te varen, maar wij kozen voor de Merwede omdat ze minder druk is. We passeren km-paal 972 om 11.45 en komen bij km-paal 959 om 13 uur. Snel rekenen leert ons dat we 10,4 km/u. lopen. Niet zo slecht voor onze dertigjarige "El Verde". Aan het begin van de Merwede nemen we de sluis rond 13.30 uur. Het kanaal begint in Gorinchem (Gorkum zeggen de Nederlanders) en loop voorbij Leerdam naar Vianen. Daar kruist de Lek het kanaal en de overkant, daar moeten we zijn, in Vreeswijk, waar we de vorige keer ook al sliepen. Ook al omdat er een paar goeie restaurants zijn. Onderweg naar Vianen merk ik hoe soepel alle bruggen werken, na mijn marifoonoproep. Ook sluizen en jachthavens werken formidabel en zijn echt afgestemd op de watergebruiker of ie nu beroeps of recreant is, maakt niets uit. Wat een verschil met België en Frankrijk. Ere wie ere toekomt, zou ik zeggen. Wanneer ik uit de sluis loop in Vianen, gaat Petra voorop zitten om te kijken naar het verkeer op de Lek, want hier is het loeiend druk. Ik roep op het verkeerskanaal van de marifoon of er geen verkeer op- of afvarig is en krijg geen antwoord. Normaal is dan alles ok. Toch komt er een duwkonvooi met 2 bakken, die blijkbaar mijn oproep niet gehoord heeft. Gelukkig staat Petra vooraan, we wachten effe, en gaan dan vol op de schroef zo snel mogelijk door naar de overkant. Een km verder gaan we stuurboord af en varen de jachthaven van Vreeswijk binnen. 't Is 17.05 uur. We kuisen ons bootje, naar dagelijkse gewoonte, trekken andere kleren aan om aan de wal te gaan. Er staat 4.340,55 uur op de teller. We hebben in 2005 bijna 246 uur gevaren. Mooi,mooi !

Gelukkig is die dag de wind gaan liggen, en begint het zonnetje meer en meer te schijnen. Meer moet een mens niet, en we zijn al dik tevreden indien het zo blijft. We roepen de Oostsluis op en kunnen geschut worden. We liggen er om 09.45 u in, en varen een kwariertje later er weer uit. Voor ons een ambetante zeiler met liggende mast, die ons in de sluis meer zorgen baarde, dan al de rest. Hij kiest de kant langs Vlissingen, ik neem de kant van Perkpolder en steek ginder dan over naar Hansweert.We hebben een goede stroming, en rond twintig over elf kunnen we in de sluis van Hansweert. Twintig minuutjes later beginnen we met het buitenvaren uit de sluis aan het kanaal door Zuid-Beveland naar de Oosterschelde toe.
Van Wemeldinge uit gaan we tussen de boeien, want hier is het altijd druk met binnenschepen en zeevaart. Via het mastgat varen we naar Stavenisse, langs de Keeten naar het Zijpe toe. Aan het schiereiland van St. Philipsland gaan we naar stuurboord richting Volkeraksluizen, waar we de speciale sportsluis nemen. Bij grote sluizen worden in Nederland recreatievaart en beroepsvaart apart geschut.
We varen nu via de Volkerak naar het Hollands Diep toe, waar we in het begin aan stuurboord in de verte Willemstad zien. 't Is zes uur en ik schat nog een uurtje varen. Want op het water iets zien liggen in de verte, kan lang duren voor men er is ! 't Is dan ook kwart na zeven wanneer we een bomvolle jachthaven binnenvaren. Geen enkele plaats meer aan de kant, dus vragen we iemand af we langszij kunnen liggen voor de nacht. De buurman neemt direkt de touwtjes aan, en in een mum van tijd liggen we vast voor de nacht.
We stappen het romantische stadje in en zoeken een goed restaurant op. Na een fikse wandeling, komen we bij een overvolle Italiaan terecht, waar we schitterend eten. Het loopt tegen half elf wanneer we de zaak verlaten en moe, maar voldaan, zoals dat heet naar boord toe gaan. In de schemer genieten we van de aanblik van het stadje met het prachtige stadhuis en de molen. Hollandser kan niet.

We zijn wat met werken opgehouden om \'s namiddags nog te vertrekken naar Terneuzen. Ze voorspellen mooi weer en daarvan gaan we profiteren om naar het noorden van Nederland (Akkrum) te varen. Met de wagen een dikke 300 km, maar met de boot een kleine honderd km verder. We willen er vier dagen over doen, maar dan moet er wel doorgevaren worden. Bovendien willen we ook wat genieten van ons bootje, want we zijn het kwijt voor een kleine maand. Bedoeling is op de werf er een verwarming te laten in plaatsen en een boiler. We hebben met de familie Oost afgesproken dat we op komst zijn. Gesloten mensen, die Friesen, maar eens ontdooid, mensen met een hart. We zijn er een beetje gaan bijhoren, daar in het kille noorden.
Men mag zoveel goed weer voorspellen als men wil, maar deze vrijdagnamiddag oogt regenachtig en winderig. Wij plannen dan ook de jachthaven binnen i.p.v. buitengaats Terneuzen.
We starten rond kwart na twee en vertrekken een kwartuurtje later, uitgezwaaid door enkele medeleden. Onderweg begint het te regenen en waait het bovendien flink. We kijken mekaar een beetje mistroostig aan, want morgen beginnen we aan de grote waters ; westerschelde - oosterschelde - hollands diep en ijsselmeer of randmeren volgens weersomstandigheden. Rond twintig over vijf komen we in Terneuzen in de jachthaven. Een buurman schiet ter hulp bij invaren in de box. Met zo\'n flinke zijwind kan ik best wat hulp gebruiken. Ik bedank hem en komt uit Amsterdam, en vaart met een mooie Barkas 1350. Toch vind hij ook mijn bootje prachtig. Inmiddels wordt ons gesprek onderbroken door de havenmeester en die komt geld halen. Ik betaal € 9,- voor een overnachting, electra en water inclusief. Hij brengt mij bovendien morgenochtend voor het varen, de laatste nautische weersberichten. We gaan van boord en wandelen nog wat in het kille Terneuzen. Bij het inplannen van de volgende dag, besluiten we rond 10.00 uur te vertrekken, omdat de tij dan goed zit, en omdat men dan drogere periodes geeft. Terug aan boord, halen we onze kaarten boven en gaan voor Willemstad, aan het begin van het Hollands Diep.