Berichten van 1 november 2006 tot 30 november 2006

Gezondheid is iets wat men niet kan uitdrukken in geld. Het feit dat ik onlangs in een kliniek terechtkwam om er een operatie te ondergaan drukte me nog maar eens met de neus op de feiten. Jong en oud, lelijk en mooi, rijk en arm, alles ligt hier door elkaar en ondergaat dezelfde miseries en verdrietjes. Mensen die uit een jaguar stappen wenen evenzeer als kwamen ze uit deux chevauxtje.Verdriet kent geen grenzen en wordt nu éénmaal niet afgemeten aan geld. Na een operatie komt ook het puur menselijke boven. Gesprekken tussen mensen met kamerjas en vastgelinkt aan een rijdend paaltje met infuus, verbaasden me mateloos. De boer praat er met een manager en de bediende met een poetsvrouw. Alles is hier gelijk. Daartussen glijden verpleegsters in verblindend wit geruisloos door de gangen. Altijd glimlachend en altijd behulpzaam. En ook al lopen er altijd kankeraars tussen de tijdelijke bewoners van een hospitaal, voor wie niets goed is qua eten of verzorging, het merendeel van de bewoners heeft alle respect voor de meisjes in het wit. Voor mij was het slechts vier dagen, maar genoeg om al deze kleinmenselijke dingen te observeren. 't Is nu éénmaal beter thuis dan in een kliniek, dat weet je, maar het respect dat ik voor verpleegsters had is nog gegroeid. 's Nachts en in de week-end dikwijls onderbemand in een soms ronduit gevaarlijke situatie, veel vers geopereerden, mensen die labiel of agressief zijn, of gewoon kankeraars die denken dat het belletje dat boven hen hangt, dient om verpleegsters om de haverklap bij hen te roepen om iets nutteloos te doen.Gegroet, verplegers en verpleegsters, bedankt voor de goede zorgen, ook in naam van alle kankeraars. 

                                                   WILLY BRIJS

Om je direct een bootje aan te schaffen zou je best misschien wachten, en eerst, zoals je zegt proeven, of er ééntje huren of met iemand meevaren die een boot heeft. Vanaf nu tot en met maart komen de meeste occasies of zoals de nederlanders het zeggen occasions op de markt. Privaat kopen is altijd voordeligst. Bij een broker kopen is altijd duurder, omdat de goede man er ook aan moet verdienen. De broker verdient door zijn tussenkomst ca. € 10.000,- bij een goede occassion. Dat geld kun je best zelf proberen in je zakken te houden. Eerst zou je moeten weten welke boot je eigenlijk wil en wat je er mee wil doen. Is het voor te spelevaren met kinderen of kleinkinderen in de buurt, dan hoef je geen dure aankoop te doen. Weet, wat je ook koopt, je geen boot koopt om er 's zondags een doos met gebakjes op te eten in het gezelschap van vrienden en/of familie. Dan koop je beter een caravan.
Indien het is om in de toekomst van watersport je hobby te maken, moet je partner dit ook graag delen. Velen doen na één of twee jaar hun bootje weg omdat moeder de vrouw zaagt. Gaan we nu WEER varen ? Tja, dit is een keuze.
Maaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaar !!!!!!!!!!!!!!!!!!
Indien dit allemaal lulkoek is wat ik hier vertel, en zowel jij als je partner aan je bootje verslingert raken, weet dan dat je de mooiste hobby te pakken hebt die je kunt dromen. Nooit meer files, overal plaats, rustige momenten en traag varen langs idyllische plekjes. Zelfs na jaren te hebben gevaren in België, Frankijk en Nederland komen wij nog altijd op plaatsen waar van alles te beleven valt. Meer en meer bouwt men in België verder aan waterwegeninfrastructuur zodat men overal langsheen rivieren en kanalen overnachtingsplaatsen en clubs bijkomen met allerhande faciliteiten. Een bijzonder goede site is www.marktplaats.nl daarna ga je verder naar "motorboten". Hier staan duizenden boten in allerlei maten en materialen. Heel voornaam is de motor, het hart van uw schip. Wanneer je zelf geen "mekanieker" bent neem je best iemand mee met verstand van motoren. Ook het materiaal waarin de boot gemaakt is, is belangrijk : staal of polyester. Elk materiaal heeft voor- en nadelen. Staal kan roesten en polyester kan osmose hebben, een verrottingsproces dat van binnen naar buiten gaat. 
En dan is er het financiële plaatje, niet onbelangrijk. Weet dat je niet je ganse budget spendeert aan je boot. Want nadien komen er taks, verzekering,  ligplaats, tanken, en eventuele veranderingen door je zelf doorgevoerd. Best is altijd om wat geld achter de hand te houden.
Een bootje moet je behandelen zoals een vrouw. Toon haar het nodige respect en ze geeft je het honderdvoudige terug. Indien je nog mocht twijfelen over andere aspecten van "bootje varen", mag je gerust altijd vragen stellen. Bij mij kost dat niets !

't Is weer zo ver, ons bootje begint terug aan zijn winterslaap. Volgende week komt de mecanieker aan boord om alles in orde te brengen voor de overwintering. Ook wordt hij volgende week volledig afgetankt, kwestie van zo weinig mogelijk lucht in de fueltank te laten om het vocht te weren. Terug nieuwe filters en olie vervangen. Antivries in het water op de motor en de watertank en de boiler ledig.En dan, slaap bootje slaap tot in de lente wanneer het terug begint te kriebelen.

Daar waar ik in het verleden telkens een artikeltje over bootjes of varen in het algemeen pleegde, heb ik vandaag bewust gekozen voor "de andere kant". Een kant die menige senioor kent, maar blij is, wanneer die achter hem ligt. Ik werd kortgeleden opgenomen in het ziekenhuis van mijn woonplaats.Een ingreep, simpel langs de ene kant en niet zo simpel langs de andere kant.
Simpel, vanwege het feit dat je bekend bent met de goedaardigheid er van, minder simpel omdat je nooit weet welke gevolgen het voor de rest van je leven impliceert. Na drie en een half jaar bezoeken bij de arts, en wetende dat een ingreep mij wachtte, kwam de melding van : "je zou beter binnenkomen" toch nog onverwacht. Maar goed, je bent 61 en volwassen genoeg om sommige dingen des levens recht in de ogen te kunnen kijken en de gevolgen er van te kunnen en willen dragen.En toch... ergens diep in jou wordt het ventje wakker dat zegt. Pas op, 't kan toch erg zijn. Een fanatiek ventje dat kan knagen en dan weegt op je, dat je soms wakker houd 's nachts, en er voor zorgt dat je niet te pruimen bent. Die u in gemoedsstemmingen brengt die moeilijk zijn voor je omgeving of nog erger, die je in een depressieve toestand zouden kunnen brengen. Zo 'n ventje, daar heb ik ook tegen gevochten.
Maaaaaar.......mijn tomeloosheid inzake energie en optimisme brachten me in de kortste keren naar huis. Dokters en verpleegsters verbaasden zich over zoveel genezing. En alles zonder medicamenten.
In stilte nam ik iedere dag mijn eigen geneesmiddel, het geloof in het leven en zijn goedheid, flink geholpen door mijn schitterende vriendin Petra. En nu, na 10 dagen thuis, bruist het weer, het geloof in het leven, de toekomst, de plannen en alles wat je maar wilt. En ja, ook over mijn bootje heb ik nagedacht. Kortom, het leven is nog altijd waard om geleefd te worden, en dat, dat is mijn allergrootste waarheid.

Voor alle booteigenaars begint nu een moeilijk moment - het bootje moet gestript worden - alles hetgeen niet tegen koude en/of vocht kan, moet er uit. De watertank moet ledig en de fueltank moet vol. Het water om niet te bevriezen, en de fuel omdat er geen condenswater zou ontstaan. De motor moet zijn winternazicht krijgen, de filters dienen vervangen te worden en diverse vochtvreters worden uitgezet. Alles wat niet aan vocht kan weerstaan, word thuis gestapeld op een droge plaats. De tijd van varen is voor mij voorbij dit jaar, temeer daar er dit jaar niet veel vrije tijd meer overschiet.
Volgend jaar zijn we er weer, met meer varen dan we dit jaar deden, hoop ik.
Maar ook andere nieuwsjes verschijnen op dit blogje. Tot de volgende.

1 november, het blijft voor mij geen "feest"dag, eerder een dag om te herdenken diegenen die er niet meer zijn. Naarmate de ouderdom stijgt, wordt men ook meer geconfronteerd met de dood. Wanneer ik naar het graf van mijn ouders wandel, ken ik ieder jaar meer en meer mensen die met hun foto op de graven staan.En veeg teken, als ge 't mij vraagt. Maar de natuurwetten zijn nu éénmaal onomkeerbaar. Tegelijkertijd daalt er ook een rust over mij neer, omdat de dood voor iedereen is en elkeen van ons te wachten staat. Voor het graf van mijn ouders, denk ik aan hen, de goede en minder goede momenten van beiden. Iedereen heeft altijd beweerd dat ik op mijn vader trok, en dat is voor mij nog altijd een eer. Hij probeerde voor iedereen goed en eerlijk te zijn, wat hem niet altijd in dank werd afgenomen. Ik herinner mij nog altijd hoe alle werkmensen, waarvoor hij de lonen uitrekende, hem graag zagen komen. Hij was iedereens vriend en sterk sociaal ingesteld. Hij had het altijd moeilijk met onrecht, ofwel was het goed ofwel slecht. Hij pleitte ook steeds bij de directie voor de zwakkere, en dat viel niet altijd in goede aarde. Maar hij bleef wie hij was, recht door zee, tot aan zijn dood. Zijn laatste week verbleef hij in de kliniek. Hij herkende mij niet meer, het was voor mij bijzonder pijnlijk. Tot opeens, de voorlaatste dag van zijn leven hij mij terug kende. Hij had weer die schittering in zijn ogen. Hij werd weer mijne pa ! Toen men de nacht daarop mij belde, met de melding dat hij overleden was, storte mijn wereld in. Op 8 november 1975 verloor ik mijne beste vriend. En nu, net 31 jaar later moet ik op dezelfde dag geopereerd worden. Niets gelijkaardigs, moet ik zeggen, maar ik heb reeds veel aan hem gedacht. In het graf liggen ze naast elkaar, zoals ze het gewild hebben. Mijn moeder, één en al rechtlijnigheid, streng voor haar en iedereen, naast mijn vader, de zachtaardige bon-vivant die van het leven hield en van iedereen die hem omringde. Vandaag sta ik weer voor zijn graf en voel de harde blikken van mijn moeder, en de zachte lach van mijn vader. Rust zacht, beiden !