Daar waar ik in het verleden telkens een artikeltje over bootjes of varen in het algemeen pleegde, heb ik vandaag bewust gekozen voor "de andere kant". Een kant die menige senioor kent, maar blij is, wanneer die achter hem ligt. Ik werd kortgeleden opgenomen in het ziekenhuis van mijn woonplaats.Een ingreep, simpel langs de ene kant en niet zo simpel langs de andere kant.
Simpel, vanwege het feit dat je bekend bent met de goedaardigheid er van, minder simpel omdat je nooit weet welke gevolgen het voor de rest van je leven impliceert. Na drie en een half jaar bezoeken bij de arts, en wetende dat een ingreep mij wachtte, kwam de melding van : "je zou beter binnenkomen" toch nog onverwacht. Maar goed, je bent 61 en volwassen genoeg om sommige dingen des levens recht in de ogen te kunnen kijken en de gevolgen er van te kunnen en willen dragen.En toch... ergens diep in jou wordt het ventje wakker dat zegt. Pas op, 't kan toch erg zijn. Een fanatiek ventje dat kan knagen en dan weegt op je, dat je soms wakker houd 's nachts, en er voor zorgt dat je niet te pruimen bent. Die u in gemoedsstemmingen brengt die moeilijk zijn voor je omgeving of nog erger, die je in een depressieve toestand zouden kunnen brengen. Zo 'n ventje, daar heb ik ook tegen gevochten.
Maaaaaar.......mijn tomeloosheid inzake energie en optimisme brachten me in de kortste keren naar huis. Dokters en verpleegsters verbaasden zich over zoveel genezing. En alles zonder medicamenten.
In stilte nam ik iedere dag mijn eigen geneesmiddel, het geloof in het leven en zijn goedheid, flink geholpen door mijn schitterende vriendin Petra. En nu, na 10 dagen thuis, bruist het weer, het geloof in het leven, de toekomst, de plannen en alles wat je maar wilt. En ja, ook over mijn bootje heb ik nagedacht. Kortom, het leven is nog altijd waard om geleefd te worden, en dat, dat is mijn allergrootste waarheid.

Voor alle booteigenaars begint nu een moeilijk moment - het bootje moet gestript worden - alles hetgeen niet tegen koude en/of vocht kan, moet er uit. De watertank moet ledig en de fueltank moet vol. Het water om niet te bevriezen, en de fuel omdat er geen condenswater zou ontstaan. De motor moet zijn winternazicht krijgen, de filters dienen vervangen te worden en diverse vochtvreters worden uitgezet. Alles wat niet aan vocht kan weerstaan, word thuis gestapeld op een droge plaats. De tijd van varen is voor mij voorbij dit jaar, temeer daar er dit jaar niet veel vrije tijd meer overschiet.
Volgend jaar zijn we er weer, met meer varen dan we dit jaar deden, hoop ik.
Maar ook andere nieuwsjes verschijnen op dit blogje. Tot de volgende.

1 november, het blijft voor mij geen "feest"dag, eerder een dag om te herdenken diegenen die er niet meer zijn. Naarmate de ouderdom stijgt, wordt men ook meer geconfronteerd met de dood. Wanneer ik naar het graf van mijn ouders wandel, ken ik ieder jaar meer en meer mensen die met hun foto op de graven staan.En veeg teken, als ge 't mij vraagt. Maar de natuurwetten zijn nu éénmaal onomkeerbaar. Tegelijkertijd daalt er ook een rust over mij neer, omdat de dood voor iedereen is en elkeen van ons te wachten staat. Voor het graf van mijn ouders, denk ik aan hen, de goede en minder goede momenten van beiden. Iedereen heeft altijd beweerd dat ik op mijn vader trok, en dat is voor mij nog altijd een eer. Hij probeerde voor iedereen goed en eerlijk te zijn, wat hem niet altijd in dank werd afgenomen. Ik herinner mij nog altijd hoe alle werkmensen, waarvoor hij de lonen uitrekende, hem graag zagen komen. Hij was iedereens vriend en sterk sociaal ingesteld. Hij had het altijd moeilijk met onrecht, ofwel was het goed ofwel slecht. Hij pleitte ook steeds bij de directie voor de zwakkere, en dat viel niet altijd in goede aarde. Maar hij bleef wie hij was, recht door zee, tot aan zijn dood. Zijn laatste week verbleef hij in de kliniek. Hij herkende mij niet meer, het was voor mij bijzonder pijnlijk. Tot opeens, de voorlaatste dag van zijn leven hij mij terug kende. Hij had weer die schittering in zijn ogen. Hij werd weer mijne pa ! Toen men de nacht daarop mij belde, met de melding dat hij overleden was, storte mijn wereld in. Op 8 november 1975 verloor ik mijne beste vriend. En nu, net 31 jaar later moet ik op dezelfde dag geopereerd worden. Niets gelijkaardigs, moet ik zeggen, maar ik heb reeds veel aan hem gedacht. In het graf liggen ze naast elkaar, zoals ze het gewild hebben. Mijn moeder, één en al rechtlijnigheid, streng voor haar en iedereen, naast mijn vader, de zachtaardige bon-vivant die van het leven hield en van iedereen die hem omringde. Vandaag sta ik weer voor zijn graf en voel de harde blikken van mijn moeder, en de zachte lach van mijn vader. Rust zacht, beiden !

Met 14 waren we op Alden Biesen. Vertrouwde gezichten, veertig jaar ouder weliswaar, maar ze straalden, ginds in het verre Bilzen. De landcommanderij Alden Biesen, eens hoofdzetel van een Duitse ridderorde en bestuurd door een commandeur, is nu volledig gerestaureerd en eigendom van de Vlaamse Gemeenschap. De meesten waren stipt, ééntje was het vergeten en verbleef in de Ardennen in zijn buitenhuisje. Jammer, Hugo, want het was weer een treffer van belang. En zoals ik al zei : "de afwezigheden hadden dik ongelijk".
Een wandelingetje vooraf rond het domein, bleek een goed idee. Dat er druk verteld werd, was normaal. De meesten hadden elkaar gedurende twee jaar niet gezien. Vijf nieuwe gezichten waren er ook bij, voor hen bleek het een prettig terugzien. Omdat de weersomstandigheden zo goed bleken, werden de aperitiefhapjes buiten opgediend. Met een glaasje champagne er bij. De meesten hadden voordien ook al een biertje gedronken. Kwestie van goede gewoonten niet te vergeten. Vele foto's gingen van hand tot hand en deden herinneringen terugkomen. 't Deed deugd, en sommigen mijmerden ver weg. Het werd tijd om te eten. Honderduit werd er verteld over vroeger. De echtgenotes ondertussen discusieerden over alles en nog wat aan de andere tafel. De avond was weer veel te kort. Het werd ook tijd om een volgende afspraak te maken. Het werd Ieper en onze vriend André Depuydt organiseert het in 2008. Ik ben er zeker van dat velen er naar uitkijken. Deze jongen lag rond half twee in zijn mandje, dik tevreden over een schitterende dag
Ieper, here we come.

Zaterdag zie ik niet alleen mijn oude legervrienden weer. Een telefoontje gisteren van mijn dochter, dat ze met mijn kleinzoon zaterdagmorgen op bezoek kwam. En dan is opa in feest. Ben weer eens benieuwd hoe de kerel zal veranderd zijn. Gegroeid, alleszins, maar ook in het 3° leerjaar reeds, ook wordt hij volgende maand op 5 november 8 jaar. Wat gaat de tijd ! Een foto van hem vind je op mijn blogje wel volgende week. Ook over de samenkomst in de "Alden Biesen" van de legervrienden meer volgende week. Tot dan !

In 2003 en 2004 begon ik met opzoekingen omtrent met ex-legervrienden. Via internet, via de politie, via de diverse pastoors overal en diverse stadsdiensten, vond ik practisch alleman waar ik destijds, in 1964, bij de verkenners van het 5° linie was geweest. Van het peleton (27 man) vond ik er 26 terug.
5 vrienden waren inmiddels overleden. 22 mensen schoten er nog over, daarvan 1 man die onvindbaar bleef.Hij verhuisde waarschijnlijk naar Wallonië. Het laatst kon ik hem traceren in de gemeente 's Heerenelderen, ergens in de buurt van Tongeren. De anderen vond ik allemaal, met als enig startpunt, hun adres bij de afzwaai. Ik zette een samenkomst op, en er verschenen zowaar 10 vrienden. Het werd een reuze succes, en we gingen 's avonds uit elkaar met de stellige belofte, om iedere twee jaar terug elkaar op te zoeken.
Zaterdag 21 oktober 2006 wordt de tweede reunie. In de Alde Biesen in Tongeren. Het unieke aan deze samenkomst was dat alle aanwezigen hun vrouwen hadden meegebracht, en hoewel ze elkaar nog nooit hadden gezien, ze zich onder elkaar uitmuntend geamuseerd hebben.
Wij, hadden natuurlijk tijd te kort. Er werden straffe verhalen verteld, waar of half waar, dat laat ik in het midden. Aangezien wij een bijzondere harde opleiding hadden, was de verbondenheid tussen ons bijzonder groot. En nu, veertig jaar later, bleek nog steeds die grote vriendschap. Dus ik kijk er naar uit om volgende zaterdag nog eens mijn makkers terug te zien. Toen ik ze, één voor één, uit de wagen zag komen wist ik direct wie ze waren, hun voornaam, waar ze destijds woonden, etc...
Gezichten herkennen is altijd één van mijn sterkste punten geweest. Ik verheug me dan ook fors op zaterdag en hoop dat er weer meer opdagen dan het geval was over twee jaar.
s.m. André Van Hecke - 5° linie - plt. verkenners - 64/21398 (Soest)

Deze week ontving ik een "bruine enveloppe met een brief uit Brussel". Ik moet zeggen dat dit mijn meest gehate post is, die nooit of te nimmer iets goeds voorspeld. Links boven stond "Dienst der Pensioenen". Iets meer op mijn gemak opende ik de brief. Het woord pensioen, heeft voor mij altijd een wanklank gehad. Het betekende het "bijna einde" van uw leven, met daaropvolgend piet met zijn zeis. Ik vond dit vroeger, in de kerk, ook al zo macaber. Een geraamte met een zeis, die de draden des levens doorknipt, en daarbij lachte. Voor zover een geraamte kan lachen, natuurlijk. Dit beeld is mij altijd bijgebleven, en dit tesamen met andere verschrikkingen en onwaarheden, heeft velen van mijn generatie-genoten definitief weggebannen uit de kerk. Er stond op hoeveel pensioen ik zou krijgen, aangenomen dat ik de volle 45 jaar had gewerkt. Vijfenveertig jaar, dacht ik, en moest toegeven, dat ik inderdaad al zo oud was. Ne mens, ge staat er nie bij stil ! Ik keek naar het schamele bedrag, dat mij te wachten stond. Moest ik, iedere maand, hetgeen mij afgehouden werd, sinds 1964 op een geblokkeerde rekening had staan, dan had ik nu bij pensioennering minimum € 500,- meer. Bij nadere berekening ging ik er ca. 35% op achterruit. Net verleden week, was er nog een geleerd warhoofd van de bank bij ons, die kwam uitleggen, indien pensioenen zo omlaag gaan, het ook voor de volgende generaties er zeer slecht uitziet. Nalatenschappen, weet je wel ! Maar de staat deed waarschijnlijk andere en nuttiger dingen met mijn € 500,- maandelijks. Petra heeft, wat dat betreft, een meer fatalistische kijk op deze zaken. Zij is jonger, en krijgt nog geen bruine enveloppen uit Brussel. 

De eerste twee weken van november neem ik mijn laatste verlofdagen op. Meestal zijn dit rustige mooie herfstdagen, en mocht het lukken zouden we graag nog eens uitvaren met onze "El Verde". Liefst van al richting Nederland, en meer specifiek "de Biesbosch" en het Veerse Meer.
Twee uitstekende bestemmingen voor een korte trip (1 week).
Twee excellente natuurtrips met veel bomen, één en al kleurenpracht met prachtige herfstkleuren.
Zeker de Biesbosch moet rondom deze tijd op z'n mooist zijn. Aangezien het kortere vaardagen zijn moet ook daar rekening mee gehouden worden.
Maar we blijven realist. Mocht het weer toch niet dat zijn hetgeen we er van verwachten, is voor ons het vaarseizoen ten einde. In het algemeen was het een slecht jaar, met twee weer-extremen. In juli, werkelijk heet, en da's niks overdreven, in augustus kwam het bluswater en koelde alles af.
In juni en september kwam het beste van het jaar, en wij gingen met deze laatste met verlof, met prachtige twee weken met zomertemperaturen en nagenoeg geen regen. Hoogst uitzonderlijk, voor zo laat op het jaar. Zou het weer dan samenhangen met gedrag ?

Na het verlof waren er kleine pannes opgetreden, en dat hoeft natuurlijk zo snel mogelijk hersteld.
De beide herstellingen, daar is er ééntje van, dat reeds hersteld is, en het andere is in herstelling. De speciale rubber darm in elleboogvorm werd nieuw aangekocht. Natuurlijk komt daarbij het nodige zoekwerk. Bij de jachtwerf in Akkrum werd dit stuk besteld en pas vrijdag ontving ik het via de post. Dan maar direct naar de bank en een buitenlandse storting gedaan, zodat men in Friesland niet te lang op zijn centen hoeft te wachten. Goeie afspraken maken goeie vrienden !
Op zaterdagmiddag dan maar naar ons bootje gereden. Petra heeft alle dingen die snel van vocht weten weggenomen, en naar huis gebracht. Ik heb, na eerst het water afgelaten te hebben, het opgevangen in een emmer, omdat er nog redelijk wat antivries instak Het koste toch de nodige moeite omdat de spanring, telkens bij het aanvijzen, van de darm glipte.
Na een uurtje lukte het dan toch. Volgende punt was een van de luchtfilters. Daar gaf men de raad om hem te laten lassen. Da hals van de filter die over het motorblok steekt, is er gedeeltelijk afgescheurd. In nood kent men z'n vrienden, zegt het spreekwoord. Lucien kwam langs. Hij is ex-garagist en vertelde mij dat het best kon gelast worden met koper om de kraag van het stuk terug te bevestigen aan het bovenstuk. Hij zou dit wel effe regelen met Staf, ex-mekanieker bij Volvo. Bedankt, vrienden, dat doet deugd, om zoveel inzet voor een pure vriendschap.
Met andere woorden, mijn bootje staat terug volledig in orde.
Via dit blog, ook een deugddoend berichtje gekregen van Ludo. Als ex-collega en voormalig schipper, kent hij als geen ander het klappen van de zweep. Meerdere malen mocht ik reeds op zijn goede raad en tomeloze inzet rekenen. Ook hiervoor dank.
U ziet, goede vrienden, maken het leven lichter. 't Is om van te genieten. Was alles maar zo !

In een verleden bericht melde ik u dat ik me fel bezeerd had, bij het aanmeren van mijn boot. In Brugge ging het mis. In deze stad moet men, behalve voor de sluis, ook aanmeren bij diverse bruggen. Bij geen enkele, noch bij de sluis, heeft men de mogelijkheid tot aanmeren.
Het was dan ook net voor de sluis, dat ik moest wachten op een binnenschip dat in het sas lag, en er, langs mijn kant moest uitkomen.
Ik lag aan een houten oeverbalk, dan een halve meter water overgroeid met onkruid en daarachter damplanken die de werkelijke oever vormden. Dus ik stond op de balk en sprong over de halve meter water op de graskant. Ik klom naar boven en legde ons vast aan de vangrails langs de weg. Dus, terug naar beneden wou ik van het gras op de balk terug aan boord klimmen.
En daar precies ging het fout ! 
Het had die morgen geregend en het gras lag er nat bij. Bij het naar beneden komen, slipte ik op het gras en kwam met het scheenbeen tegen de houten balk terecht, met het ene been in het water en het andere andere been nog op de graskant. Zo snel als ik kon terug aan boord. Ik ben nochtans iemand die zeer goed tegen pijn kan, maar toen kon ik de eerste tien minuten niets zeggen.
Ik vroeg zelfs aan Petra om het stuur over te nemen, en dat gebeurd zelden.
Toen ik in Beernem aankwam, was het been al in fel gezwollen toestand.
Gedurende de tien dagen er opvolgend, was de wond aan het zuiveren. 
Vrouwen zijn slimmer op zo'n momenten, en het was Petra die mij naar de spoed in het ziekenhuis stuurde. Dat was gisteren. De dokter van dienst, zei dat het niets te vroeg was. Hij zuiverde de wonde en sindsdien loop ik met een pleister met daarboven een stevig verband aan het been.
Hopende dat deze pijnlijke situatie snel een einde neemt, want mijn beentje moet straks tip top in orde zijn, om te skiën.
 

Ten opzichte van verleden jaar heb ik weinig gevaren, vind ik. Maar het was dan ook een raar jaar. Het voorjaar was zeer wisselvallig tot slecht, zeg maar. De zomermaanden, of wat daar moet voor doorgaan, waren gevarieerd. Er was vooreerst juni en september, die voor mij de beste maanden leken. Overwegend droog, maar voor mij met te veel wind.
En dan het snikhete juli, toen ik lag te puffen aan boord en mij van het ene terras (met de nodige verfrissingen) naar het andere sleepte. Temperaturen die TE waren, noch om te werken, noch om te varen. En toen kwam september. Ik moest toen op verlof, want ik was toen al, aan mijn derde poging om met verlof te gaan, toe. Gelukkig deed ik, wat ik moest doen. Wij hadden van 1 t/m 24 september, 2/3 dagen minder weer, voor de rest behoorlijk qua temperaturen. Jammer dat onze geplande reis naar Noord-Nederland niet kon doorgaan. 4/5 en 5/6 beaufort zijn voor ons bootje iets te veel van het goede om op ruime waters te varen, zoals wester- en oosterschelde, hollands diep en grevelingenmeer. Maar goed, jammeren doen we zeker niet. We hadden een schitterend verlof in België en veel van de door ons aangedane steden waren een ontdekking.
Volgend jaar durf ik niets meer te zeggen. Twee mogelijkheden : Nederland of  Frankrijk, de(Champagnestreek). We zien wel.
Ondertussen zijn de defecte onderdelen besteld op de werf. Het rubberen elleboogstuk is nieuw en is opgestuurd. Voor de luchtfilter, die ga ik laten lassen, zodat hij niet meer trilt.
Toen ik deze week de werf belde, om de leveringsdetails af te spreken, viel het me weer op, hoe hartelijk Friesen kunnen zijn. Het was blijdschap langs beide kanten.
Op anderhalf jaar tijd draaide de motor van ons bootje reeds : 544 u 53 min.
Laat ons hopen dat er dit jaar nog een paar uurtjes kunnen bijkomen. 

        
data             van                       naar                vertrek       aank.   uurteller        km.     sluis

01.09.    Spanjeveerbrug         Deinze                  14.00        18.05     4.465,15      41,30      1
02.09.    Deinze                       Izegem                 08.55        12.30     4.469,10      41,70      2 
03.09.    Izegem                      Kortrijk                09.50        12.15     4.473,15      18,30      2
04.09.    Kortrijk                     Péronnes              09.10        17.20     4.476,49      41,70      9
05.09.    Péronnes                   Beloeil                  09.20        16.00     4.484,48      29,40     11
06.09.    Beloeil                       Geraardsbergen    08.40        15.20     4.490,52      30,70     17
07.09.    Geraardsbergen         Ninove                 11.50        14.45     4.496,23      15,60      3
08.09.    Ninove                      Beernem               10.00        20.50     4.499,13      94,60      6
09.09.    Beernem                   Oostende               09.40       17.40     4.507,41      39,70      3
10.09.    Oostende                  Oudenburg            14.00        16.15     4.513,12       5,50       2
11.09.    Oudenburg                Diksmuide             10.00        14.10     4.516,42     37,90       1
12.09.    Diksmuide                 Ieper                     10.50        14.20     4.519,46     22,00       2
13.09.    Ieper                         Oudenburg            08.50        15.45     4.523,12     57,60       3
14.09.    Oudenburg                Beernem               08.45         15.00     4.530,07     32,30       1
15.09.    Beernem                   Spanjeveer            09.30         13.30     4.535,42     43,40       1

                                         afgesloten op                                               4.539,53

We hebben in het totaal 74,38 uur gedraaid - 551,7 km afgelegd en voorbij 64 sluizen gepasseerd.    

Rond kwart over negen vertrekken we vanuit Oudenburg met een overtrokken weertje. De temperatuur is goed en het blijft droog, meer hoeft dat niet te zijn.
Net wanneer ik Plassendale buitenvaar, begint de temperatuurmeter gevaarlijk te stijgen. We doen een noodstop en leggen direct op de remming buiten de sluis aan. Ik doe de motorluiken open en de kabine vult zich met stoom. De radiator flitst het door mijn hoofd. Het rubberen elleboogstuk vooraan de motor blijkt lek te zijn. 'k Heb mij gelukkig gisteren bij den delva een lijm gekocht, bestand tegen warmte, vocht en trillingen. Ik raadpleeg Robert van de Stardust, mijn toeverlaat bij problemen. Ik giet lijm tussen het lekkende gedeelte en span er daarna tape over. Terug gemonteerd, vul ik de radiator weer en kuis al het water op dat onder de motor staat. Op een beperkt toerental begin de terugtocht. We hebben beslist onze reis in te korten en tot Beernem te varen. Aan de eerste brug in Brugge staat Robert mij al op te wachten. Hij is van Wetteren gekomen om eventueel te helpen. Op zo'n mensen kunt ge staat maken. Na een babbeltje ga ik verder. Kwart na één zitten we in de sluis in Brugge. Voor één van de bruggen mistrap ik me en schiet met mijn been tussen een damplank en een balk van de remming, alles overgroeid met onkruid. Pijn en nog eens pijn. Ik verbijt de pijn en vaar verder. Even later ben ik blij dat Petra het stuur overneemt. 
Ik vaar rond drie uur in de box in Beernem. Petra verzorgd mijn been. Het is fel gezwollen.
De dokter stel ik uit tot thuis. Genoeg pech voor één dag, morgen beterschap hoop ik. Spanjeveer, onze thuishaven.  Hopelijk gaat alles goed.

Dinsdag 12 september 2006   -   10.50 u   -   4.519,46 u   -   22 km.

Vandaag een korte trip naar Ieper. Twee sluizen en twee bruggen scheiden ons van deze mooie stad, waar we eerder al eens waren. De Ieperlee, of het kanaal IJzer/Ieper zoals het officieel te boek staat loopt dood in Ieper. We hebben in Diksmuide bijzonder onrustig geslapen. Boeren, die heen en weer reden tot laat in de avond en in de vroege ochtend met zware tractoren met daarop helle flikkerlichten. Leuk is anders. Ook over de brug naast de IJzertoren dendert heel wat verkeer.
Maar goed, we zijn weg. We varen nu echt door het gebied, waar Willem Vermandere over zingt : "duizend en duizend soldaten" Een aanklacht tegen oorlog en al dat zinloze gedoe.
't Is één uur als we in Boezinge sas toekomen, onze eerste sluis, anderhalve km. verder ligt het tweede sas al, Boezinge dorp. Samen brengen de twee sluizen ons 7m hoger. Het vaargebied tussen het begin van de ijzer en halverwege de ieperlee is het mooist. Daarna begint de industrie die eindigt aan "den delva", mijn favoriete doe-het-zelfzaak. Midden in de industire staat nog altijd de toren van Lernout en Hauspie, de twee giganten in de electro business, die door allerlei nalatigheden en tegenslagen als bakstenen vielen. Met hen zeer veel mensen uit de regio, die hun zuurverdiende centjes in een bodemloze put zagen verdwijnen. Om twintig over twee leg ik me aan bij VVW Ieperlee, de plaatselijke club.
Petra gaat shoppen in de stad, "en gij trekt wel uwe plan in den delva", zegt ze met een knipoog.
Ze weet ook dat ik daar zo graag eens rondloop. In feite heb ik nooit niets nodig, en toch kom ik er altijd met iets buiten. Na mijn bezoekje, schilder ik wat aan ons bootje.
Petra is ontgoocheld over de winkels, ik daarentegen ben best tevreden met het gepresteerde werk.
Rond zessen maken we ons klaar, we gaan naar de "last post" om 20.00 uur en daarna staat een etentje op het programma. We doen eerst een terrasje en zakken rond achten af naar de Menenpoort, HET monument van alle gesneuvelden tijdens de GROTE OORLOG.
Nog altijd, is de 1° wereldoorlog verplichte leerstof in England. Hier weet geen enkel kind iets over die oorlog. De Engelsen zijn hier dan ook weer flink vertegenwoordigt. Ik schat dat er een kleine 3.000 mensen zijn. Om 20.00 uur brengen drie klarons de "last post". Ingetogen, en nog altijd veel mensen met tranen in de ogen, begint de dagelijkse hulde in Ieper. Kinderen en volwassenen dragen kransen met papaverbloemen naar boven. Je hoort een muis lopen, zo stil is het. Dan leest een oudere engelsman een brief voor van een gesneuveld familielid. Tientallen flitsende fototoestellen doen hun werk. Hier staan honderdduizenden namen ingegrift van gesneuvelden. De klaron muziek weergalmt onder de Menenpoort en iedereen is geëmotioneerd. Ook Petra is onder de indruk, zij had dit nog nooit meegemaakt.
Nadien gaan we naar de Vivaldi, het restaurant waar we verleden jaar lekker gegeten hebben. We eten er voortreffelijk. En toch... galmt het deuntje van de "last post" nog door mijn hoofd. Want ook Afghanistan en Irak liggen niet zo ver van Ieper. En de waanzin, hij duurt voort !

Maandag 11 september 2006   -   10.00 u   -   4.516,42 u   -   37,9 km

't Is vandaag 11 september, vijf jaar geleden nu al. Al die fameuze knallen in New York die de wereld deden nadenken. Het zinloze geweld ook, pure fanatieke waanzin tegen onschuldige mensen die in het verkeerde land woonden op het verkeerde moment met een verkeerde leider.
'k Weet nog goed, enige tijd nadien ben ik de film 9/11 gaan zien. Dan heeft men toch wel heel andere gedachten gegeven over ene Mr. Bush.
We hebben samen met de Nederlanders overlegd om te vertrekken, zodat de mobiele ploeg slechts één keer alle bruggen moet draaien. Vijf bruggen scheiden ons van Nieuwpoort, daarna gaan we elk onze kant. Zij gaan verder naar Veurne, ikzelf ga naar Diksmuide op de IJzer.
Ongeveer halverwege het kanaal Plassendale/Nieuwpoort in Snaaskerke komen wij een 57m schip tegen dat helemaal naar Plassendale in achteruit gaat, omdat er in het kanaal geen enkele zwaaikom is. We passeren hem allemaal met de grootste voorzichtigheid.
Even voor Nieuwpoort ga ik bakboord uit richting St. Jorissluis, de Nederlanders gaan rechtdoor richting Nieuwpoort. Luid zwaaiend en toeterend nemen ze afscheid.
De grote St. Jorissluis geeft toegang tot de kom van de IJzer, een vestiging van het Bloso, om jonge gasten de kans te geven te leren zeilen. Bij het overschrijden van de kom ligt VVW Westhoek, waar we verleden jaar lagen. We bellen Rita en Ivan om te horen of ze niet aan boord zijn, maar jammer genoeg zijn ze thuis. Zij hebben hier hun vaste ligplaats. 
De IJzer op dan maar, tot Diksmuide. 't Is 25° warm, 't zonnetje geeft katoen en wij varen "cabrio".
Hier langs weerskanten mooie weiden, die zoveel leed en bloed herbergen. Hier gaven zovelen hun leven, voor wat ? en voor wie ? Jammer, dat zovele jonge mensen hier stierven. Meestal jonge Vlaamse boerenzonen, die niet eens verstonden wat hun Franstalige officieren te zeggen hadden. Met hen ook honderdduizenden Engelsen, Indiërs, Sikhs, Fransen, Duitsers, Oostenrijkers. Ik word nog altijd stil wanneer ik hier voorbijvaar. Ik passer de Dodengang, men heeft er nu ook een steigertje gemaakt. Wat verder komt de statige IJzertoren in zicht en om tien na twee lig ik in de jachthaven van Diksmuide. We gaan boodschappen doen in de nabijgelegen supermarkt. We wandelen richting IJzertoren en snuisteren wat rond in de winkel, maar vinden jammer genoeg geen passende Vlaamse vlag, want de onze is ver versleten. Ergens in het lommer op de markt drinken we een fris pintje en wandelen door Diksmuide. Als stad betekent het niets. Weinig animo, in tegenstelling tot b.v. Geraardsbergen, waar we eerder waren. 
We eten aan boord, het smaakt. We genieten van een prachtige zomeravond en lezen wat. Wanneer het donker wordt, kruipen we tevreden in ons nestje. Een prachtige dag, hop naar de volgende.  

Vrijdag 15 september 2006   -   09.30 u   -   4.535,42    -   43,4 km.

Vandaag onze laatste dag. 't Is mooi weer. 'k Heb toch wat kunnen slapen met mijn been. Het is fel opgezwollen en staat blauw. Petra reklameert en zegt me dat ik naar de dokter moet. Misschien heeft ze wel gelijk. 't Is rustig op het kanaal, weinig beroepsvaart. We varen rustig op 1600 toeren om de motor niet al te zeer te belasten. Twee uur later komen we voorbij Schipdonksluis gevaren.
Rond de middag, denk ik aan de sluis van Evergem te zijn en zo gebeurd ook.
Ik moet wat breder rekenen qua tijd, want met 300 toeren minder loopt ons bootje ook wat minder snel. We zijn alleen in de grote sluis in Evergem, en bij het buitenvaren liggen talrijke binnenschepen te wachten. Er is maar drukte aan één kant, zo blijkt.
Het kanaal Gent/Terneuzen ligt woelig zoals altijd. Bij het voorbijvaren bij Van Heyghen zie ik nog steeds geen wrakvan de gezonken zeeboot. Ludo belt me en spreekt af bij aankomst. Rond halftwee zit ik op de moervaart en maakt de Ludo een paar foto's van onze El Verde.
We drinken een pintje en gaan nog eens kijken naar de gezonken zeeboot.
Net als we er aankomen, zeggen de mannen van de berging dat er beweging komt in het wrak.
Een uur later hangt het wrak reeds boven water. 't Heeft enkele maanden geduurd eer men het boven water kreeg. We eten met Ludo samen een frietje aan 't frietkot en rijden dan naar huis.
He was een h  e e r  l  j k  v e r l o f !  

Donderdag 7 september 2006   -   11.50 u   -   4.496,23 u   -   15,6 km.

't Is winderig, bewolkt en er hangt regen in de lucht. Heleaal anders dan gisteren, typisch Belgisch. Met een temperatuur vooraan in de twintig, voor mij is dit genoeg. We trakteren ons op een ontbijt bij de lokale bakker. Het smaakt heerlijk en met nog een brood er bij betalen we nog geen 5 €. Volgens mij heeft er iemand een fout getikt. Maar goed, wij gaan bergaf naar ons bootje en nemen in het voorbijgaan van het clublokaal VVW Den Bleek nog een douche, waarna we de sleutel in de brievenbus steken zoals afgesproken.
We geven de "El Verde" een flinke poetsbeurt en maken de motor startklaar voor de korte tocht naar Ninove. Met de sluismeester hebben we de dag voordien een afspraak gemaakt om te vertrekken rond de middag. Rond tien voor twaalf verlaten we onze ligplaats. De sluismeester, die ons reeds gezien had, heeft de sluis al klaargezet. Vandaag staan er drie sluizen en twee ophaalbruggen op het programma. Voorbij de sluis van Idegem moet er nog een brug gedraaid worden door dezelfde sluismeester. Hij doet ons teken om te stoppen, want de elektriciteit is uitgevallen, en bijgevolg kan de brug niet gedraaid worden. We doen dan maar een babbeltje met de sassenier over koetjes en kalfjes. Hij kijkt regelmatig naar zijn kot, zoals hij het noemt en ziet opeens zijn noodverlichting uitgaan en de gewone verlichting schiet terug aan. De man haast zich naar de overkant en draait de brug. We zwieren hem goeiedag toe en varen verder naar Ninove. We passeren Nederlanders die zwierig zwaaien in onze richting. Je ziet ze overal, die Ollanders en wanneer je ze vraagt naar het waarom ,antwoorden ze steevast : "'t Is bij jullie zoveel leuker". Toch wel een opsteker voor ons landje. We varen verder en komen aan het leuke sluisje Pollare. We hebben mazzel en kunnen er gelijk in. Rond 14.45 u meren we aan bij VVW Ninove, net onder een design bruggie voor voetgangers en fietsers. En om verder te borduren op z'n hollands. We halen 's avonds een bakje petat met jus en eten er een eitje met crevetjes er bij. Lekker toch !
Terug naar het Vlaams, we lezen ons krantje, luisteren wat naar de radio en kijken daarna op de pc naar een filmpje. Morgen staat Beernem als eindpunt, een marathonvaart van om en bij de 100 km.
Dus, vroeg uit de veren. We stellen het alarm in op onze gsm, en slapen rustig in.